Η Αμερική έχει χρήσει τον εαυτό της σωτήρα και απελευθερωτή του πλανήτη και προσπαθεί να μας πείσει ότι κάθε εισβολή που έχει επιχειρήσει κατά καιρούς σε ξένα κράτη έχει την μορφή της ανθρωπιστικής βοήθειας. Για καλό λοιπόν σκοπό διέλυσε την Γιουγκοσλαβία το 1999 και του Ιράκ το 2003.
Τότε, οι ΗΠΑ, υπό την προεδρία του Τζορτζ Μπους του νεότερου, και το Ηνωμένο Βασίλειο, υπό την πρωθυπουργία του Τόνι Μπλερ ηγήθηκαν σφοδρών αεροπορικών επιδρομών και χερσαίας εισβολής στο έδαφος του Ιράκ, με στόχο την ανατροπή του τότε δικτάτορα του Ιράκ, Σαντάμ Χουσεΐν. Βασικός ισχυρισμός των Μπους και Μπλερ για την αναγκαιότητα του πολέμου αυτού ήταν πως είχαν απτά αποδεικτικά στοιχεία πως ο Σαντάμ Χουσεΐν και το Ιράκ κατείχαν όπλα μαζικής καταστροφής.
Η πραγματικότητα, όμως, ήταν εντελώς διαφορετική. Διότι η αµερικανική εισβολή στο Ιράκ στηρίχθηκε µόνο σε ένα ψέμα και ουδέποτε βρέθηκαν τα περίφημα όπλα μαζικής καταστροφής.
Στην περίπτωση της γκανγκστερικής επιχείρησης στη Βενεζουέλα για την απαγωγή και αιχμαλωσία του προέδρου Μαδούρο και της συζύγου του επικαλέστηκαν το εμπόριο κατά των ναρκωτικών, Λες και το εμπόριο των ναρκωτικών είναι πρόβλημα μόνο της Βενεζουέλας και όχι όλων των κρατών συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ. Άλλωστε είναι κοινό μυστικό ότι το εμπόριο ναρκωτικών επιφέρει υπέρογκα χρηματικά ποσά στους κρατικούς μηχανισμούς.
Παρά τις αντικρουόμενες ειδήσεις, μέσα σε ένα ωκεανό παραπληροφόρησης από τα δυτικά ΜΜΕ και τα θεσμικά όργανα διεθνών οργανισμών, είναι ξεκάθαρη η ιμπεριαλιστική πολιτική των μεγάλων δυνάμεων που καταπατούν το κυριαρχικό δικαίωμα κάθε χώρας. Σίγουρα η «επόμενη μέρα» θα είναι μια μακρά και δύσκολη διαδικασία, σε αχαρτογράφητα νερά όχι μόνο για τον λαό της Βενεζουέλας αλλά και για όλο τον κόσμο.
Αντιλαμβανόμαστε πόσο ανυπεράσπιστες είναι οι χώρες που δεν έχουν δηλώσει υποτέλεια στις επιταγές και δεν υποχωρούν μπροστά στις ορέξεις των μεγάλων δυνάμεων , οι οποίες όταν βάλουν στο μάτι το πλούσιο υπέδαφος, τα πετρέλαια τις σπάνιες γαίες του συγκεκριμένου έθνους ,θα σκαρφιστούν οποιοδήποτε πρόσχημα για να εισβάλουν στη χώρα προκειμένου να της υφαρπάξουν τον πλούτο της.
Οι διεθνείς νομικοί λένε ότι χωρίς την άδεια του Συμβουλίου Ασφαλείας κανένα κράτος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει βία εναντίον άλλου κράτους, εκτός για λόγους νόμιμης άμυνας σε περίπτωση ένοπλης εισβολής. Αυτά όμως είναι λόγια κενού περιεχομένου για να υπάρχει η επίφαση της νομιμότητας . Η πραγματικότητα όμως καταρρίπτει κάθε επιχείρημα που εμφανίζεται με την επικάλυψη της ανθρωπιστικής πρόθεσης.
