Η δίκη για την πολύνεκρη τραγωδία των Τεμπών ξεκίνησε στη Λάρισα τη Δευτέρα 23 Μαρτίου 2026, ωστόσο η διαδικασία διακόπηκε προσωρινά για την 1η Απριλίου 2026.
Η δίκη διακόπηκε μετά από έντονες διαμαρτυρίες συγγενών και δικηγόρων για τη χωρητικότητα της αίθουσας. Οι συνθήκες συνωστισμού προκάλεσαν χάος, καθώς ο χώρος κρίθηκε ανεπαρκής για τους 36 κατηγορούμενους, τους 250 νομικούς και τους δεκάδες συγγενείς των 57 θυμάτων. Οι συγγενείς υποστηρίζουν ότι το κράτος είχε τρία ολόκληρα χρόνια να βρει έναν χώρο που να χωράει που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της δίκης. Το γεγονός ότι η δίκη ξεκίνησε σε μια αίθουσα 100 τετραγωνικών ερμηνεύεται ως προσπάθεια υποβάθμισης της διαδικασίας.
Οι συγγενείς των θυμάτων ξέσπασαν κατά των δικαστών και των κατηγορουμένων, ζητώντας δικαιοσύνη και πλήρη αλήθεια για τα αίτια του δυστυχήματος. Είναι προφανές ότι οι συνεχείς διακοπές και τα διαδικαστικά εμπόδια στοχεύουν στην εξάντληση των οικογενειών, ώστε με τον καιρό να ατονήσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης (ειδικά τώρα που φημολογείται η ανακοίνωση ίδρυσης κόμματος από την Μαρία Καρυστιανού). Όπως ξεκάθαρο είναι και η επιλογή της μικρής αίθουσας που επιλέχθηκε για να μην μπορούν να παρευρίσκονται πολλοί δημοσιογράφοι και κοινό, ελέγχοντας έτσι την «εικόνα» της δίκης προς τα έξω.
Η προχειρότητα της οργάνωσης
Μια μικρή αίθουσα για εκατοντάδες ανθρώπους δεν είναι απλή αμέλεια, αλλά μια στρατηγική καθυστέρησης. Σε άλλες μεγάλες υποθέσεις (π.χ. Δίκη Χρυσής Αυγής) βρέθηκαν λύσεις, έστω και με δυσκολία. Εδώ, το γεγονός ότι μετά από 3 χρόνια η αίθουσα είναι το πρώτο εμπόδιο, μοιάζει τουλάχιστον ειρωνικό. Άλλωστε όσο περισσότερο τραβάει μια δίκη με διακοπές και αναβολές, τόσο μειώνεται η ένταση του δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος. Επιπλέον κάθε μέρα που χάνεται φέρνει πιο κοντά τον κίνδυνο της παραγραφής για κάποια από τα αδικήματα (αν και τα βασικά είναι κακουργήματα με μεγάλη διάρκεια).
Ηθική και Πρακτική Υπονόμευση
Όταν η Δικαιοσύνη καθυστερεί υπερβολικά ή διεξάγεται υπό συνθήκες που εμποδίζουν την πρόσβαση των θυμάτων και των δημοσιογράφων, δημιουργείται η αίσθηση της αρνησιδικίας. Η εικόνα των συγγενών να στοιβάζονται σε διαδρόμους ή να μένουν έξω από την αίθουσα δίνει το μήνυμα ότι το κράτος δεν σέβεται τον πόνο τους άλλα και το τραύμα που άφησε αυτή τραγωδία στην κοινωνία. Οι δίκες που ροκανίζουν το χρόνο στοχεύουν στη παραγραφή των αδικημάτων ή στην αποδυνάμωση των μαρτυριών (καθώς οι μνήμες ατονούν με τα χρόνια). Αυτό ευνοεί αντικειμενικά τους κατηγορούμενους.
Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη γίνεται περίγελος, η εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος Δικαίου κλονίζεται ανεπανόρθωτα και η Δημοκρατία είναι κενή έννοια.
Ο πολίτης συνειδητοποιεί ότι το σύστημα “προστατεύει τους δικούς του” μέσω γραφειοκρατικών κωλυμάτων και νιώθει ανυπεράσπιστος απέναντι στη παντοδυναμία των κρατικών λειτουργών που εκλέχτηκαν για να τον υπηρετούν και όχι για να τον εξαπατούν
