Από την πανδημία στην κλιματική αλλαγή , στον πόλεμο, στην ακρίβεια , στην έλλειψη αγαθών ,στην επισιτιστική κρίση , μια ατέρμονη αλυσίδα προβλημάτων και εμποδίων που οδηγεί τα άτομα σε απελπισία και τις κοινωνίες σε αδιέξοδο. Αυτό περιγράφεται συχνά ως «πολιτική του φόβου», όπου μια πραγματική ή κατασκευασμένη κρίση χρησιμοποιείται ως «βιτρίνα» για να περάσουν μέτρα που εξυπηρετούν άλλες σκοπιμότητες. Ο πόλεμος στο Ιράν υποτίθεται ότι γίνεται για τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης και της επιρροής της στη Μέση Ανατολή.
Η αμερικανική πλευρά χαρακτήρισε την επίθεση ως «προληπτικό πόλεμο», υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ σχεδίαζε ήδη να επιτεθεί και οι ΗΠΑ παρενέβησαν για να ελέγξουν τις εξελίξεις. Στην πραγματικότητα όμως το Ιράν είχε καταφέρει να δημιουργήσει έναν «διάδρομο» επιρροής από την Τεχεράνη μέχρι τη Μεσόγειο (μέσω Ιράκ, Συρίας και Λιβάνου). Η Δύση και το Ισραήλ θεώρησαν ότι η επιρροή αυτή έπρεπε να ανακοπεί στρατιωτικά, καθώς οι κυρώσεις απέτυχαν. Το Ιράν αποτελεί τον κύριο σύμμαχο της Ρωσίας και της Κίνας επομένως κτυπώντας το Ιράν, οι ΗΠΑ στέλνουν μήνυμα στους ανταγωνιστές τους και προσπαθούν να εξασφαλίσουν ότι η ροή της ενέργειας (πετρέλαιο/φυσικό αέριο) δεν θα ελέγχεται από ένα εχθρικό καθεστώς.
Με άλλα λόγια , είναι ένας πόλεμος ενεργειακός και γεωπολιτικός και το παιχνίδι παίζεται για να καθορίσει ποιος θα επιβάλλει τις τιμές του πετρελαίου και ποιος θα ορίζει τους κανόνες στην περιοχή τις επόμενες δεκαετίες.
Για αυτόν το σκοπό δημιούργησαν μια πολιτική φόβου με τα παρακάτω χαρακτηριστικά.
- Κατασκευή «Εχθρών» και Απειλών για να προκαλέσουν αίσθημα ανασφάλειας.
- Προβολή του «Σωτήρα»: Αφού καλλιεργηθεί ο φόβος, ο ηγέτης παρουσιάζει τον εαυτό του ή την παράταξή του ως τη μοναδική λύση προστασίας, ενισχύοντας την εξάρτηση των πολιτών από την εξουσία.
- Χρήση των ΜΜΕ για «Ηθικό Πανικό»: Τα μέσα ενημέρωσης μπορούν να μεγεθύνουν μεμονωμένα περιστατικά εγκληματικότητας ή κρίσεων, δημιουργώντας την αίσθηση μιας γενικευμένης κατάστασης πολιορκίας. Ειδικά με την χρήση της Τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να “στήσουν ” οτιδήποτε και να το παρουσιάσουν ως αληθινό.
- Εκβιαστικά Διλήμματα: Η χρήση ρητορικής που υποστηρίζει ότι η μη αποδοχή ενός μέτρου θα οδηγήσει σε καταστροφή .
- Νομιμοποίηση Αυταρχισμού: Ο φόβος χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθεί η περιστολή ατομικών ελευθεριών και η υιοθέτηση έκτακτων μέτρων που σε ομαλές συνθήκες θα απορρίπτονταν.
- Κοινωνικός Αποκλεισμός και Στιγματισμός: Όσοι αντιδρούν ή διαφωνούν συχνά περιθωριοποιούνται ή χαρακτηρίζονται ως επικίνδυνοι, ενισχύοντας την κοινωνική ομοφωνία μέσω του φόβου της απομόνωσης.
Η συνταγή είναι δοκιμασμένη
Η τακτική αυτή έχει χρησιμοποιηθεί από ολοκληρωτικά καθεστώτα (π.χ. Ναζισμός, Σταλινισμός) αλλά και σε σύγχρονες δημοκρατίες κατά τη διάρκεια προεκλογικών εκστρατειών ή περιόδων κρίσης και περιπτώσεις πολέμων όπως αυτή που ζούμε τώρα.
