Ο Λεβιάθαν εμφανίζεται στην Αγία Γραφή ως ένα τρομακτικό θαλάσσιο τέρας που σκορπά το φόβο, προκαλεί το χάος και επιζητά συνεχώς το κακό.
Στο πολιτικό σύγγραμμα του Τόμας Χόμπς, ο Λεβιάθαν είναι το τέρας της εξουσίας . Χρησιμοποιείται μεταφορικά για ένα κράτος που στρέφεται ενάντια στους πολίτες του.
Στην ουσία είναι ένα κράτος που μετατρέπεται σε μια πανίσχυρη οντότητα, σε ένα κραταιό μηχανισμός που συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες επιβάλλοντας στους πολίτες να παραδώσουν μέρος των δικαιωμάτων των με αντάλλαγμα την ασφάλεια και την τάξη.
Έναν Λεβιάθαν πρέπει να αντιμετωπίσουμε και εμείς σήμερα. Είναι το αποκρουστικό τέρας που τρέφεται από την διαφθορά της εξουσίας, από την αλαζονεία των κυβερνόντων, από την εξάπλωση της κοινωνικής αδικίας και απανθρωπιάς.
Σύμφωνα με την συνέντευξη που έδωσε ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς στο Efsyn μιλώντας για το βιβλίο του «Αόρατος Λεβιάθαν», «το κράτος Λεβιάθαν είναι μια εξουσία που δεν έχει ανάγκη να μιλάει, να δίνει εξηγήσεις, να πολογείται και να λογοδοτεί για τις λάθος επιλογές του. Δεν έχει καν την ανάγκη να προβάλλει με τρόπο προκλητικό τις προτιμήσεις της. Υπάρχει και ως υπάρχουσα δημιουργεί προϋποθέσεις για να μην μπορεί κανείς να την ανατρέψει».
Ο σημερινός Λεβιάθαν λειτουργεί παρασκηνιακά. Κινεί τα νήματα της ανθρωπότητας χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Βάζει άλλους μπροστά και αυτός μένει στην αφάνεια. Άλλωστε δεν εξαρτάται από κανένα, άρα δεν χρειάζεται να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Έχει το χρήμα, έχει την εξουσία , έχει τον έλεγχο και απαιτεί την απόλυτη υπακοή.
Ο Λεβιάθαν παρατηρεί συνεχώς τους πάντες και τα πάντα. Αν εντοπίσει ανταρσία τιμωρεί με το δικό του συχνά ανεπαίσθητο και αδιόρατο τρόπο όλους εκείνους που τόλμησαν να αμφισβητήσουν την αυτονόητη πρωτοκαθεδρία του.
Άλλωστε έχει μεριμνήσει και έχει μελετήσει τους υπηκόους του. Γι αυτό είναι πάντα πολλά βήματα μπροστά από αυτούς. Τους παρακολουθεί, συγκεντρώνει τα προσωπικά τους δεδομένα, τους παρατηρεί, καταγράφει τις επιθυμίες τους, τις καταναλωτικές τους συνήθειες, αναλύει τις σκέψεις τους , εντοπίζει τις φοβίες τους και τις ανασφάλειες τους σκιαγραφώντας το ατομικό τους προφίλ. Αυτό τον βοηθάει να παράγει υλικό, ικανό να κατευθύνει το άτομο εκεί που θέλει εμφυτεύοντας του σκέψεις ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία του και δίνοντας του την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για δικά του συμπεράσματα και ιδέες.
Στον σημερινό Λεβιάθαν δεν ξεφεύγει τίποτα. Είχε την ευφυΐα να δώσει στους ανθρώπους ένα πανίσχυρο εργαλείο , την τεχνολογία. Την παρουσίασε με τρόπο ελκυστικό προβάλλοντας τα θετικά της σημεία, αλλά τους έκρυψε το επικίνδυνο κομμάτι της που μπορεί να στραφεί εναντίον τους. Για να το πετύχει αυτό σκαρφίζεται διάφορα κόλπα και πληρώνει αδρά όσους είναι πρόθυμοι να στηρίξουν το αφήγημα και να συμμετέχουν ενεργά ώστε να γίνει πιστευτή η εκάστοτε φαρσοκωμωδία που σκηνοθετείται για εξυπηρετήσει τις ριζοσπαστικές αλλαγές που επιθυμεί να επιφέρει στην ανθρωπότητα.
Μπορεί ο πολίτης να αντιμετωπίσει αυτό το θεριό ή είναι ανυπεράσπιστος και εκ των πραγμάτων χαμένος;
Θα μπορούσε. Αν δεν μεταθέσει τις ευθύνες του στους άλλους.
Αν συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα της ιστορικής στιγμής που ζει.
Αν αντισταθεί στον αυταρχισμό.
Αν διεκδικήσει την ελευθερία του.
Αν αμφισβητήσει την απόλυτη εξουσία των κυβερνόντων.
Αν περάσει από την άγνοια στην αυτοσυνειδησία.
Αν αφήσει την απραγία για τη δράση.
Αν αποφασίσει να ξεφύγει από το μικροπρεπές Εγώ και αναζητήσει το μεγαλειώδες Εμείς.
Αν εγκαταλείψει το βόλεμα του και θέσει τον εαυτό του στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου.
Αν γίνει ένας νέος Προμηθέας.
Έλενα Καράμπελα
