Το ποίημα “If—” (“Αν—”) του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ είναι ένας ύμνος στην εσωτερική μάχη που δίνει κάθε άνθρωπος που βιώνει την αλλοτρίωση της ανθρώπινης υπόστασης μέσα στο τοξικό περιβάλλον της σύγχρονης κοινωνίας. Το μεγάλο στοίχημα με τον ίδιο μας τον εαυτό είναι να διατηρήσουμε την αρετή και την καθαρότητα του πνεύματος και της ψυχής μέσα σε ένα κόσμο που βουλιάζει στο ψέμα.
Ο ποιητής μας δίνει συμβουλές για το πώς να ζήσουμε μια έντιμη ζωή, χωρίς εκπτώσεις, γεμάτη αυτοέλεγχο, πίστη στον εαυτό μας και σύνεση, ακόμα κι όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες ή αποτυχίες. Ο Κίπλινγκ εξηγεί πώς να παραμένεις αλώβητος από την τρέλα, την επιτυχία, την έπαρση και την καταστροφή είναι η μεγάλη μας προσωπική νίκη, είναι το ανώτερο στάδιο της προσωπικής μας εξέλιξης και η δική μας στάση απέναντι στα γεγονότα ενεργοποιεί την αλλαγή που μπορεί να σταματήσει την κατρακύλα και να κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για να ζήσει κανείς.
Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη
κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό,
αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία,
κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,
αν μπορείς με μιας να παίξεις κάθε τι που ’χεις κερδίσει,
στην καταστροφή ν’ αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση,
αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά
αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά,
αν μπορείς στην καταιγίδα να μη χάνεις την ελπίδα,
κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ’ έχουν αδικήσει,
αν μπορέσεις τ’ όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου,
κι αν μπορέσεις ν’ αγαπήσεις όσους σ’ έχουνε μισήσει,
αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη,
αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτα δεν σβήνει,
αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις,
αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις,
αν ποτέ δεν σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί,
αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα κι εσύ,
αν μπορείς να μη θυμώνεις, αλλά μήτε και να κλαις
όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις.
Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα ή δυσφορία
και τα ίδια σου τα λόγια να τ’ ακούς παραλλαγμένα,
αν μπορείς κάθε λεπτό σου να ’ναι μια δημιουργία
και ποτέ σου να μην μένεις με τα χέρια σταυρωμένα.
Αν οι φίλοι σου κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν
αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δεν σου σηκώνουν
αν τους πάντες λογαριάζεις μα… κανένα χωριστά,
αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά…
Έ! Παιδί μου τότε…
Θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου…
Θα ’σαι άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γη θα ’ναι δική σου!
