«Το θαύμα της μηχανικής», έτσι παρουσιάζονται οι άχαρες μεταλλικές κατασκευές της Νέας τεχνολογικής Εποχής. Από άποψη αισθητικής μοιάζουν με νέα Νταχάου , με σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης που ξεφυτρώνουν ανά τον κόσμο προωθώντας τα σχέδια της ΝΤΠ. Το εγχείρημα έχει ήδη πραγματοποιηθεί σε χώρες της Ασίας που μέχρι πρότινος ήταν ακόμα άθικτες. Οι γηγενείς άφησαν τις καλύβες τους για να στεγαστούν σε σιδερένια κλουβιά, ανταλλάσσοντας την φτώχια τους με την αιχμαλωσία τους.
Και αυτό στην εποχή μας ονομάζεται πολιτισμός. Είναι όμως;
Σίγουρα στις χώρες του Τρίτου Κόσμου οι άνθρωποι ζουν κάτω από δύσκολες συνθήκες, σε αχυρένιες καλύβες με ελάχιστες ανέσεις. Αλλά είχαν ο ένας τον άλλο. Κάθε φορά που χρειαζόταν κάποιος κάτι, έτρεχε όλο το χωριό να βοηθήσει στις χαρές όπως και στις λύπες. Μπορεί οι κάτοικοι να ζουν με ελάχιστα , στα πρόσωπα τους βλέπεις την ηρεμία , την αγνότητα , μια ζηλευτή εσωτερική γαλήνη, έννοια άγνωστη για τον δυτικό πολιτισμό . Για αυτούς, η πνευματικότητα είναι μέρος της ζωής τους πράγμα που τους απαλλάσσει από το άγχος και τις ανασφάλειες. Έχουν συνηθίσει να ζουν με λίγα και δεν έχουν νιώσει θυμό ή επιθυμία για το περιττό. Η ζωή τους άλλωστε εξελίσσεται περισσότερο έξω από το σπίτι γιατί όλη η κοινότητα μαζεύεται στην πλατεία, στα πεζοδρόμια, στις αλάνες. Εκεί κοινωνικοποιούνται, συζητούν, γελούν, χορεύουν.
Η εξέλιξη όμως της κοινωνίας επιβάλλει άλλους όρους. Τώρα οι καλύβες γκρεμίζονται και την θέση τους παίρνουν σιδερένια μεγαθήρια. Μπορεί να υπάρχουν κάποιες ανέσεις αλλά στο μικρό κελί που τους αντιστοιχεί οι άνθρωποι που ήταν σε επαφή με τη φύση νιώθουν αποκομμένοι από αυτήν και βιώνουν μοναξιά και απομόνωση. Πριν ο γείτονας ήταν ο άνθρωπος τους , τώρα ένας άγνωστος που τους τρομάζει. Στα απάνθρωπα αυτά οικοδομικά κτήρια η έξοδος διαφυγής είναι ανύπαρκτη. Η αίσθηση είναι η ίδια με τον ποντικό στη φάκα.
Ας θυμηθούμε όμως τι έγινε στην Ελλάδα τη δεκαετία του ‘50 με το φαινόμενο της αντιπαροχής , όταν γκρεμίστηκαν τα χαμηλά σπιτάκια για να χτιστούν πολυώροφες πολυκατοικίες . Μια εύκολη λύση για να στεγάσει ένα πληθυσμό που ολοένα αυξανόταν αλλά και μια κερδοφόρα επιχείρηση με τα διαμερίσματα που θα έπαιρναν οι δικαιούχοι έναντι. Έτσι γεμίσαμε την Ελλάδα με γκρίζα τερατουργήματα και ένα σύννεφο από κεραίες στις ταράτσες, καταστρέφοντας την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του ελληνικού τοπίου. Οι πόρτες κλείδωσαν , τα παράθυρα σφράγισαν , μπήκαν συναγερμοί ,οι άνθρωποι χάσανε την κοινωνική επαφή και βούλιαξαν όλο και πιο βαθιά στην απομόνωση και την κατάθλιψη. Αυτό είναι το τίμημα που πληρώνουμε για τον εκσυγχρονισμό μας,.
Αυτό που τότε φάνταζε δελεαστικό τώρα στράφηκε εναντίον μας και υφιστάμεθα τις συνέπειες. Ας μας γίνει μάθημα πριν τσιμπήσουμε και πάλι το τυράκι και συναινέσουμε σε καταστάσεις μη αναστρέψιμες για την ζωή μας, γιατί ότι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο.
