Το “βάρος” και η “ελαφρότητα” είναι οι δύο επιλογές που διαθέτει ο άνθρωπος για να αντιμετωπίσει τις δοκιμασίες, τα εμπόδια και τις προκλήσεις της ζωής του.
Τα δύσκολα χρόνια όπως αυτά που ζούμε μας βάζουν σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού. Οι ραγδαίες αλλαγές που διενεργούνται γύρω μας μας καλούν να επιδείξουμε ανθεκτικότητα, ευελιξία και προσαρμοστικότητα. Όταν καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάθε είδους επικείμενες απειλές και καταστροφές , όταν εκεί που νομίζουμε ότι γλυτώσαμε από το ένα κακό και πάμε να χαλαρώσουμε εμφανίζεται το επόμενο, ο ψυχισμός μαζί με το νευρικό μας σύστημα καλείται να δώσει συνεχόμενες εξετάσεις αντοχής. Οι αντιδράσεις των ανθρώπων μπροστά στα καταιγιστικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα γύρω τους και επηρεάζουν δραματικά τη ζωή τους ποικίλουν . Ανάλογα με τον χαρακτήρα, την προσωπικότητα, τις αξίες, τον ηθικό κώδικα , με άλλα λόγια την κοσμοθέαση τ
ου καθενός διαφοροποιείται και η στάση του.
Στα κοσμοϊστορικά γεγονότα που αλλάζουν το ρου της Ιστορίας , οι άνθρωποι κατανέμονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που ψάχνουν την αλήθεια και γίνονται πρεσβευτές της πληρώνοντας πολλές φορές το τίμημα και οι άλλοι που αποδέχονται παθητικά τις καινούριες επιταγές χωρίς να αναρωτιούνται το γιατί και το πώς.
Μάθαμε να κοιτάμε τη πάρτη μας και να περνάμε καλά. Και αυτή η εγωκεντρική αντίληψη ατόνησε το νου, χαλάρωσε τις συνείδηση και μετάλλαξε τον αξιακό μας κώδικα. Μπορεί οι εστίες πολέμου να μας περικυκλώνουν, μπορεί να χάνουμε καθημερινά δικαιώματα και ελευθερίες , μπορεί να υποβαθμιζόμαστε σε εμπορεύματα με γραμμικό κωδικό, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι ικανό να ταρακουνήσει μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας για να δούνε κατάματα το «τσουνάμι» που πλησιάζει και είναι έτοιμο να μας αφανίσει. Είναι η αβάστακτη ελαφρότητα του «είναι» , η πεποίθηση ότι όλα θα πάρουν το δρόμο τους, «εμείς να περνάμε καλά». Είναι οι άνθρωποι που δεν θέλουν να δούνε την ασχήμια, το κακό που με ύπουλο τρόπο υπονομεύει την ζωή μας για να μην στεναχωριούνται και να μην αναγκαστούν να αφήσουν την πλασματική καλοπέραση τους. Είναι οι άνθρωποι που ενώ όλα γύρω μας έχουν αλλάξει δραματικά προσποιούνται ότι δεν τα βλέπουν και αρνούνται να τα δουν. Συνεχίζουν να κάνουν μακροχρόνια σχέδια, να προγραμματίζουν τα όνειρά τους χωρίς να βλέπουν ότι το μέλλον της ανθρωπότητας κρέμεται από μια κλωστή.
Αντίθετα, όσοι αντιλαμβάνονται τις κοσμογονικές αλλαγές , όσοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι επιλογές τους και οι αποφάσεις τους θα καθορίσουν την πορεία του ανθρώπινου γένους ζουν με το βάρος της ευθύνης τους. Ξέρουν ότι πρέπει να φανούν δυνατοί, να μην λυγίσουν , να μην διστάσουν μπροστά στα μεγάλα ΟΧΙ της ζωής τους. Για αυτούς η ζωή δεν είναι πια ίδια. Απέκτησε ένα ειδικό βάρος, ένα δυσθεώρητο υπαρξιακό φορτίο που τους εμποδίζει να χαρούν, να απολαύσουν ανέμελα, να χαλαρώσουν και να αφεθούν. Ξέρουν ότι στον πόλεμο δεν μπορείς να ξεχνιέσαι γιατί ο εχθρός παραμονεύει παντού. Νιώθουν κουρασμένοι, πολλές φορές απογοητευμένοι, αλλά συνεχίζουν κάθε φορά σα να είναι η πρώτη φορά. Για αυτούς «η αβάστακτη ελαφρότητα του είναι» συνίσταται στο να απαλλαγούν από τα βαρίδια που τους κρατούν δέσμιους σε μια αόρατη φυλακή. Είναι η απελευθέρωση από ότι τους καθηλώνει σε μια ζωή δυσκίνητη γεμάτη από άχρηστα και περιττά πράγματα.
Και όταν λυγίζουν σηκώνονται και πάλι γιατί στα αυτιά τους αντηχούν τα λόγια του Καζαντζάκη «Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω»
Έλενα Καράμπελα
