Ο όρος Echo Chamber (θάλαμος αντήχησης) δεν αναφέρεται σε φυσικό δωμάτιο ηχοληψίας , αλλά σε μια μεταφορική έννοια, που αφορά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την επικοινωνία.
Είναι μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι δέχονται πληροφορίες μόνο από πηγές που επιβεβαιώνουν τις ήδη υπάρχουσες απόψεις τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι γνώμες επαναλαμβάνονται και ενισχύονται συνεχώς, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η δική τους άποψη είναι η μοναδική ή η κυρίαρχη, αποκλείοντας αντίθετες γνώμες. Με αυτόν τον τρόπο τα κοινωνικά δίκτυα (Facebook, Twitter, κλπ.) χρησιμοποιούν αλγόριθμους που μας δείχνουν περιεχόμενο παρόμοιο με αυτό που μας αρέσει, “εγκλωβίζοντάς” μας σε μια φούσκα. Αυτό συμβαίνει γιατί τα κοινωνικά δίκτυα προσπαθούν να μας κρατήσουν περισσότερη ώρα μέσα στις πλατφόρμες.
Το αποτέλεσμα είναι να ποινικοποιείται η αντίθετη άποψη και οι ίδιοι οι χρήστες να επιλέγουν να ακολουθούν άτομα ή σελίδες που έχουν τις ίδιες απόψεις με αυτούς και να κάνουν “block” ή “unfollow” σε όσους διαφωνούν. Μοιραία μια τέτοια κατάσταση οδηγεί στον διαχωρισμό και την πόλωση. Οι ομάδες με διαφορετική άποψη μπαίνουν σε ένα ατέρμονο πεδίο αντιπαράθεσης .
Ο αλγόριθμος καταγράφει κάθε μας κίνηση (likes, shares, χρόνο παραμονής σε μια ανάρτηση). Έτσι, μαθαίνει τι μας προκαλεί συναίσθημα ή ενδιαφέρον και μας δείχνει όλο και περισσότερο από αυτό, δημιουργώντας μια «φούσκα φίλτρων» (filter bubble). Μας προωθούν περιεχόμενο που θεωρούν ότι θα μας κάνει να αντιδράσουμε. Επειδή τείνουμε να αντιδρούμε περισσότερο σε πράγματα που επιβεβαιώνουν τις απόψεις μας ή μας εξοργίζουν , ο αλγόριθμος μας «ταΐζει» συνεχώς τέτοιο υλικό.
Οι αλγόριθμοι θάβουν τις ψύχραιμες, μετριοπαθείς φωνές γιατί δεν προκαλούν έντονες αντιδράσεις. Έτσι, φαίνεται ότι υπάρχουν μόνο δύο άκρα που συγκρούονται. Η συνεχής έκθεση σε περιεχόμενο που μας εξοργίζει μας κρατά σε μια κατάσταση «μάχης», κάνοντας τον διάλογο αδύνατο.
