Η λατινική φράση Ordo ab Chao μεταφράζεται ως «Τάξη από το Χάος».
Σε πολιτικό επίπεδο, συχνά συνδέεται με τη θεωρία ότι οι κρίσεις που δημιουργεί το χάος μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο για την επιβολή νέων συστημάτων ελέγχου ή μεταρρυθμίσεων που σκοπό έχουν την αποκατάσταση της τάξης. Δημιουργείται μια κρίση (οικονομική, κοινωνική, υγειονομική ή μια πολεμική σύγκρουση) που αξιοποιείται κατάλληλα ώστε να προκαλεί φόβο και αβεβαιότητα στους πολίτες. Η κοινωνία θορυβημένη βιώνει ανασφάλεια από την αταξία, νιώθει ότι χάνει τις σταθερές της, τα στηρίγματα της και ζητά από την εξουσία να παρέμβει για να αποκαταστήσει την ασφάλεια. Είναι τόσο πανικοβλημένη , τόσο απελπισμένη που είναι διατεθειμένη να κάνει παραχωρήσεις και εκπτώσεις προκειμένου να μην διαταραχθεί η επιφανειακή ασφάλεια της και το βόλεμα της..
Αυτό εκμεταλλεύονται οι κυβερνήσεις που χρησιμοποιούν μεγάλες καταστροφές για να περάσουν ακραίες οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις (νεοφιλελευθερισμός) όσο ο πληθυσμός είναι σε κατάσταση σοκ.
Οι σύγχρονες εστίες πολέμου (όπως στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική) δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά εντάσσονται σε έναν ευρύτερο γεωπολιτικό ανταγωνισμό που αποσκοπεί στον ανασχηματισμό της παγκόσμιας τάξης.
Οι ηγέτες συχνά χρησιμοποιούν τον πόλεμο ως μοχλό πίεσης για τη διαπραγμάτευση νέων συνόρων, νέων οικονομικών και διακρατικών κανόνων και, τελικά, μιας νέας «ισορροπίας δυνάμεων» στον πλανήτη.
Οι εξουσιαστές εκμεταλλεύονται το χάος που οι ίδιοι προκαλούν με τρόπο που εξυπηρετεί τη διατήρηση της ισχύος τους και την επίτευξη μακροπρόθεσμων στόχων τους. Ωστόσο «πείθουν» την κοινωνία ότι η μεγαλύτερη ανάγκη της είναι η ασφάλεια έναντι ενός εχθρού αόρατου και κατασκευασμένου, ώστε οι πολίτες να δεχτούν θυσίες (π.χ. οικονομική λιτότητα, απώλεια ελευθεριών, επιστράτευση). Παρόλο που οι αποφάσεις που παίρνει αυτή η ελίτ της εξουσίας έχει γνώμονα τα δικά της συμφέροντα .Ωστόσο υπάρχει η αίσθηση ότι πάνω όλα μετράει η κοινωνία,, όχι γιατί νοιάζονται αλλά γιατί χρειάζονται τη νομιμοποίηση ή την ανοχή της για να κυβερνούν.
Το θέμα είναι ότι η κοινωνία ζητά σταθερότητα και ποιότητα ζωής, ενώ η ηγεσία συχνά επιλέγει την ένταση και το ρίσκο για να αλλάξει τους παγκόσμιους συσχετισμούς. Σε ένα περιβάλλον όπου η «τάξη μέσα από το χάος» χρησιμοποιείται ως εργαλείο εξουσίας, ο πολίτης καλείται να περάσει από την παθητική αποδοχή στην ενεργή συνείδηση.
- Ο πολίτης δεν οφείλει μόνο να ψηφίζει, αλλά να ελέγχει διαρκώς αν οι πράξεις των ηγετών συνάδουν με το δημόσιο συμφέρον και όχι με γεωπολιτικά ή επιχειρηματικά σχέδια.
- Ο μεμονωμένος πολίτης είναι ευάλωτος. Η συμμετοχή σε ενώσεις, ομάδες ή ανεξάρτητες πρωτοβουλίες δημιουργεί ένα «ανάχωμα» στις αυθαίρετες αποφάσεις των ηγετών.
- Όσο λιγότερο εξαρτημένος είναι ο πολίτης από το σύστημα τόσο δυσκολότερα μπορεί να εκβιαστεί από μια τεχνητή κρίση.
- Το χάος τρέφεται από την πόλωση κ (εθνική, θρησκευτική, πολιτική) που προκαλεί τον διχασμό. Η αντίσταση στην επιβεβλημένη αταξία ξεκινά από τη διατήρηση της συνεργασίας, της αλληλεγγύης , της επικοινωνίας, της σύνδεσης.
Συμπέρασμα:
Ο πολίτης οφείλει να είναι συνειδητός και ενεργός. Να διατηρεί αλώβητο τον πυρήνα του , να παραμένει αμετακίνητος στις αξίες του , να γίνεται το φωτεινό παράδειγμα στο δικό του περιβάλλον, αρνούμενος να γίνει μέρος του χάους που άλλοι σχεδιάζουν. Να μην επιτρέπει στο σύστημα να ορίζει τις σκέψεις, τον φόβο και τις αντιδράσεις του. Ακόμα και όταν όλα γύρω τον απειλούν , όταν υφίσταται τις προκλήσεις και τον κυνισμό από το χάος που τον περιβάλλει, αυτός παραμένει ψύχραιμος , ένας φάρος στο σκοτάδι , το άλλο παράδειγμα, η άλλη επιλογή , σίγουρα πιο δύσκολη αλλά και πιο ουσιαστική.
