Δεν είναι η αστυνομική καταστολή το κύριο μέσο εξουδετέρωσης των αντιδράσεων.
Το κύριο μέσο επιβολής, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, σαν κεντρικός πολιορκητικός κριός συνειδήσεων, είναι η τηλεόραση.
Ανάλογα με την επιθυμία και τα συμφέροντα του εργοδότη του, δηλαδή του καναλάρχη ο δημοσιογράφος οφείλει να παρουσιάσει την είδηση. Όλα τα γεγονότα μεγάλα ή μικρά θα υποστούν τις ανάλογες επεξεργασίες και αλλοιώσεις πριν βγουν στο κοινό. Έτσι ασήμαντα γεγονότα παρουσιάζονται με εντυπωσιακές κορώνες σαν να είναι σημαντικά και καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του δελτίου. Αντίθετα , θέματα ουσιαστικού ενδιαφέροντος υποβαθμίζονται, εγκλήματα ξεπλένονται στο πλυντήριο των οκτώ, απάτες συγκαλύπτονται, τα μεγάλα γεγονότα παραποιούνται ή κουκουλώνονται και στρέφεται το ενδιαφέρον σε ελάσσονος σημασίας ζητήματα. Ρεπορτάζ με μελοδραματικά περιστατικά με αδικημένα παιδιά και κακοποιημένους γέρους, εκεί που ξέρουν ότι θα κτυπήσουν την συναισθηματική φλέβα των τηλεθεατών και ταυτόχρονα θα τους αποπροσανατολίσουν από τα σημαντικά θέματα που καθορίζουν την ζωή τους.
Με αυτό τον τρόπο φτάσαμε στο σημείο που η τηλεόραση, προωθεί και επιβάλλει πολιτικές, ανεβάζει και κατεβάζει πολιτικούς. Τα ΜΜΕ έχουν μετατραπεί στο βαρύ πυροβολικό της διαπλοκής, της παραπληροφόρησης, της τρομοκρατίας και της χειραγώγησης. Γι’ αυτό, το ’90, οι πολιτικοί παραχώρησαν τα τηλεοπτικά δίκτυα σε πέντε οικογένειες εργολάβων, τραπεζιτών και εφοπλιστών. Αυτοί αναλάμβαναν εφεξής τη χειραγώγηση της κοινωνίας με το πιο αποτελεσματικό όπλο που διαθέτει ένας σύγχρονος στρατός κατοχής, την τηλεόραση.
Σε τοίχο μιας επαρχιακής πόλης κάποιος έγραψε «αν θέλετε να τελειώσει η πανδημία κλείστε τις τηλεοράσεις» Γιατί αν δεν υπήρχε η τηλεόραση να διασπείρει τον φόβο , να δείχνει τους διαστημάνθρωπους, τους νεκρούς μέσα σε νάιλον σακούλες, τα εμβόλια και να καλλιεργεί το φόβο, κανείς δεν θα αντιλαμβανόταν ότι επρόκειτο για φονική πανδημία αλλά για μια συνηθισμένη έξαρση της εποχιακής γρίπης.
Για να στηριχτεί το αφήγημα της κλιματικής αλλαγής καλλιεργείται επί μακρόν ένα κλίμα τρομοκρατίας ώστε να περάσουν υποσυνείδητα τα συγκεκριμένα μηνύματα.
Το καλοκαίρι μιλάγανε για «καμίνι», “ο φετινός καύσωνας σπάει όλα τα ρεκόρ» μια ασταμάτητη πλύση εγκεφάλου ώστε ο πολίτης να αμφιβάλει για αυτό που βλέπει , νιώθει και αισθάνεται και να βρίσκεται συνεχώς με μια αίσθηση απειλής και κινδύνου. Τι και αν η ζέστη είναι υποφερτή, η βροχή ποτιστική και χρήσιμη, το κρύο αναμενόμενο για χειμώνα; Μόνο με το φόβο ο τηλεθεατής ακυρώνει όλες τις δραστηριότητες του και κλείνεται στο σπίτι του για να προστατευτεί από τη νέα απειλή. Οι άνθρωποι έχουν «βρεφοποιηθεί» και έχουν σταματήσει να εμπιστεύονται την κρίση τους. Δέχονται παθητικά οτιδήποτε αρκεί να το πει η τηλεόραση.
Αν μπορέσουμε να εντοπίσουμε τα κλισέ που χρησιμοποιεί η τηλεόραση , θα αντιληφθούμε την προπαγάνδα που κρύβεται πίσω από τις λέξεις.
Για παράδειγμα μέσα από την τρομοκρατία για την κλιματική αλλαγή θα εντοπίσουμε τις ίδιες ατάκες, τα κλισέ των δημοσιογράφων που επαναλαμβάνονται ανελλιπώς μέχρι να τυπωθούν στο υποσυνείδητο των θεατών.
“Η φύση εκδικείται”.
“Η πύρινη λαίλαπα πλησιάζει”
“Παρανάλωμα του πυρός”
“Κανείς δεν τα βάζει με τη φύση”
“Είχαμε ακραία-πρωτόγνωρα φαινόμενα”
“Φταίει η κλιματική αλλαγή”
“Πάνω απ’ όλα είναι η ανθρώπινη ζωή”
“Κάναμε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό”
Όταν τελειώνει η δαιμονοποίηση των ακραίων φυσικών φαινομένων, έρχεται η ενοχοποίηση του ανθρώπινου είδους γιατί “δε μας αξίζει αυτός ο πλανήτης” και τώρα μας “τιμωρεί”. Και δίνει επίσης ένα πολύ ωραίο άλλοθι σε κάθε κυβέρνηση να καλύψει την ανεπάρκεια της και να αναζητήσει άλλοθι στην κλιματική κρίση.
Όσο για τις ευθύνες, η έκφραση «Δεν είναι τώρα η ώρα της αυτοκριτικής» αποτελεί μια υπεκφυγή για να «ριχτεί η μπάλα στην εξέδρα», να περάσει ο καιρός, να ξεχαστεί το θέμα από την νέα ειδησιογραφία και αν κάποιοι επιμείνουν στην απόδοση δικαιοσύνης, θα βρεθεί ένας αποδιοπομπαίος τράγος που θα θυσιαστεί για να κλείσουν τα στόματα.
Σας μάθαμε πια .
Δεν σας πιστεύουμε.
Δεν σας παρακολουθούμε.
