Το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου του 1967 ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Ήρθε ξαφνικά , “τους έπιασε όλους στον ύπνο” και αποτέλεσε το εφαλτήριο για την κατάλυση κάθε ελευθερίας. Έτσι ξαφνικά στη δική μας εποχή , μπήκε η χώρα μας στα μνημόνια ,έτσι ξαφνικά ξέσπασε η Πλανδημία , έτσι ξαφνικά βιώνουμε μια άλλη κανονικότητα από αυτή που ξέραμε. .
Η αφορμή είχε δρομολογηθεί όταν το σύστημα δεν είχε καταφέρει να ελέγξει τις παρακρατικές ομάδες που το ίδιο είχε νομιμοποιήσει από το τέλος του εμφυλίου και μετά.
Την πράξη τους, οι πραξικοπηματίες την δικαιολόγησαν ως απαραίτητη “προκειμένου να αποφευχθεί η αναρχία την οποία σχεδίαζαν κεντροαριστερές ομάδες”. Φοβούνταν την κάθαρση του στρατεύματος από τα υπερδεξιά στοιχεία. Είχε προηγηθεί άλλωστε η “Αποστασία” του ’65.
Οι πράξεις της κατάλυσης των ατομικών ελευθεριών πάντα θεωρούνται απαραίτητες και πάντα βασίζονται σε προσχηματικές δικαιολογίες για να υπερασπιστούν το αφήγημα τους. Ας θυμηθούμε τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, το πρόστιμο ή την απειλή της απόλυσης από την εργασία τους για όσους τον αρνήθηκαν, το μύθευμα περί ανοσίας της αγέλης ,την υπόσχεση ότι θα παίρναμε την ζωή μας πίσω με την Επιχείρηση Ελευθερίας. Τέσσερα χρόνια μετά , διαπιστώσαμε ότι όχι μόνο δεν πήραμε τη ζωή μας πίσω , αλλά καθημερινά την χάνουμε όλο και περισσότερο.
Η χώρα μπήκε στον γύψο
Το δημοκρατικό πολίτευμα με την χούντα των Συνταγματαρχών καταλύθηκε και στην χώρα επιβλήθηκε δικτατορία η οποία κράτησε για επτά χρόνια. Στις 20 Ιουλίου 1974, η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο ανάγκασε το καθεστώς της Χούντας του Ιωαννίδη ο οποίος είχε ανατρέψει τον Παπαδόπουλο, να εγκαταλείψει την εξουσία.
Η ώρα «μηδέν» για το πραξικόπημα ορίστηκε στις 2.00 τα ξημερώματα της Παρασκευής 21ης Απριλίου. Όλα θα γίνονταν μέσα σε έξι ώρες.
Στις 02.15 στη διασταύρωση της λεωφόρου Κηφισίας με την Αλεξάνδρας ξεπρόβαλαν μουγκρίζοντας τα πρώτα άρματα μάχης Μ47. Είχαν ξεκινήσει από το Κέντρο Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων στο Γουδί δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα και προχωρούσαν αργά στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Πέρασαν εμπρός από την , πέντε χρόνια μετάσχέδιο «Προμηθεύς», το οποίο προέβλεπε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Όταν τα άρματα μάχης φτάνουν στο ύψος της Ηρώδου Αττικού,μια ίλη στρίβει αριστερά προς τα Ανάκτορα, ενώ ο κύριος όγκος συνεχίζει προς τη Βουλή. Ο ταξίαρχος Παττακός, ο οποίος είναι και από τους σχεδιαστές του εγχειρήματος, έχει λάβει σαφείς εντολές: «Συντρίψατε αδιστάκτως τυχόν εχθρική αντίστασιν».
Το 1967 προήλθε ως αποτέλεσμα της κρίσης του τότε πολιτικού συστήματος. Το 2025 ξαναζούμε την κρίση του σημερινού πολιτικού συστήματος, που αποφασίζει ερήμην του Ελληνικού λαού.
Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 είναι αδύναμες να συγκροτήσουν ένα βασικό και ισχυρό κέντρο εξουσίας με λαϊκή συναίνεση. Το ίδιο ισχύει και τώρα.
Ο λαός πάλευε, μεγάλα τμήματά του βρίσκονταν σχεδόν καθημερινά στους δρόμους. Ήταν ένα μεγαλειώδες λαϊκό κίνημα το οποίο συμπύκνωνε όλες τις δράσεις και θελήσεις προσώπων και πολιτικών φορέων της ιστορικής εκείνης περιόδου, δημιουργώντας μια νέα αντικειμενική κατάσταση με επαναστατικό χαρακτήρα .
Όλα δείχνουν ότι η Δημοκρατία με την ουσιαστική της μορφή δεν αποκαταστάθηκε ποτέ. Τότε η Δικτατορία ήταν ξεκάθαρη και δεν κρυβόταν πίσω από τις λέξεις, τις ΚΥΑ , τα μνημόνια, στις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Τώρα έχουμε μαζί με τις έξυπνες συσκευές και έξυπνες Δικτατορίες, γιατί ενώ ισχυρίζονται ότι βάζουν πάνω από όλα τη βούληση του λαού , κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
Τώρα τα όπλα δεν είναι ο βαρύς οπλισμός των τανκς και των πυροβόλων. Είναι ο έλεγχος του νου, η παραπληροφόρηση, η διαστρέβλωση της αλήθειας, η χειραγώγηση και η προπαγάνδα.
Όταν υπάρχει κατάχρηση εξουσίας και ο ηγέτης της χώρας αποφασίζει χωρίς να λαμβάνει υπόψη του την λαϊκή επιταγή, αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί Δημοκρατία σε όποια εποχή και να βρίσκεσαι.
