Hakuna matata
Ο 21ος αιώνας της τεχνολογικής επανάστασης και προόδου δημιουργεί ένα κόσμο δύο ταχυτήτων που χαρακτηρίζεται από την αντίθεση , την ανισότητα, την αδικία. Ένα μεγάλο χάσμα χωρίζει τους λαούς σαν να πρόκειται για ξεχωριστές συμπαντικές διαστάσεις.. Ο δυτικός πολιτισμένος κόσμος με τις έξυπνες συσκευές, τα drones, την τεχνητή νοημοσύνη, με ανθρώπους με στυλ, γνώση και επιστημονική κατάρτιση να τρέχουν συνεχώς χωρίς να φτάνουν πουθενά. Ζωές αυτοματοποιημένες και μηχανικές, που επαναλαμβάνουν καθημερινά τις ίδιες διαδρομές και το ίδιο πρόγραμμα, να έχουν ήδη αρχίσει να μοιάζουν στις μηχανές που κατακτούν τον κόσμο τους. Ωστόσο, υπάρχει μια ξεχασμένη και σκονισμένη πλευρά του πλανήτη που ζει εντελώς διαφορετικά , μέσα στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση αλλά με εσωτερική γαλήνη και ψυχική ηρεμία.
Από την μια πλευρά ο αναπτυγμένος κόσμος με την τεχνολογική πρόοδο να καλπάζει, με την τεχνητή νοημοσύνη να επισκιάζει τον άνθρωπο και να τον απειλεί ότι θα τον βάλει στο περιθώριο και από την άλλη, ο αποκαλούμενος τρίτος κόσμος που ακόμα δίνει αγώνα επιβίωσης, αφού τα βασικά αγαθά του νερού , του ηλεκτρικού και της τροφής δεν θεωρούνται πάντα δεδομένα.
Δύο κόσμοι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους που αδυνατείς να πιστέψεις ότι ανήκουν στον ίδιο πλανήτη. Ουρανοξύστες με ατομικές πισίνες και επιτηδευμένη πολυτέλεια αντιπαραβάλλονται με τις χειροποίητες αχυρένιες καλύβες με τον τσίγκο και την λάσπη. Οι αυτοκινητόδρομοι με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα που κινούνται μόνα τους σε αντιδιαστολή με τους χωματόδρομους, τα κάρα, τα παιδιά που διασχίζουν ξυπόλητα δύο χιλιόμετρα για να φτάσουν σε κοινότητες που έμαθαν ότι προσφέρονται δωρεάν τηγανίτες για πρωινό.
Η Δύση της αφθονίας , της κατανάλωσης, της υπερβολής και της ασυδοσίας , και οι χώρες της Κεντρικής Αφρικής που ζουν μέσα στην απόλυτη ένδεια , ξεχασμένες μέσα στη πλούσια βλάστηση των ανέγγιχτων τοπίων τους, και λαοί που συλλέγουν νερό από τη βροχή και τρέφονται από τα φρούτα και τους σπόρους της φύσης.
Οι άνθρωποι του πολιτισμού, πολυάσχολοι και νευρικοί τρέχουν να προλάβουν τις δουλειές τους, γυρίζουν κατάκοποι στο σπίτι τους και οι Αφρικανοί ήρεμοι, ανέμελοι , χαμογελαστοί εφαρμόζουν το POLE POLE που σημαίνει στα Swahili «σιγά σιγά, μην βιάζεσαι, όλα θα γίνουν».
Τα παιδιά μας εδώ στον αναπτυγμένο κόσμο, ανήσυχα και απαιτητικά ζητούν όλο και περισσότερα υλικά αγαθά που βαριούνται και πετούν μετά από λίγα λεπτά ενώ τα παιδιά της Αφρικής μαθημένα στη στέρηση , μια καραμέλα αρκεί για να φωτιστεί το βλέμμα τους και ένα στυλό bic τα κάνει να χοροπηδούν από χαρά όλη την μέρα.
Η νεολαία του Δυτικού ημισφαιρίου χρειάζεται χειρουργική επέμβαση για να ξεκολλήσει το κινητό από το χέρι της ενώ, στην υποανάπτυκτη Αφρική, οι νέοι διασκεδάζουν κάνοντας εναέριες κωλοτούμπες στην αποβάθρα πριν βουτήξουν στη θάλασσα, παίζουν μπάλα στις αλάνες, τραγουδούν και χορεύουν Hakuna Matata, δηλαδή «ζήσε χωρίς ανησυχίες και άφησε τη ζωή να σε οδηγήσει . Αυτή ξέρει καλύτερα από σένα και θα σου δώσει όχι αυτό που θέλεις, αλλά αυτό που χρειάζεσαι για να εξελιχθείς , να αντιληφθείς το πραγματικό νόημα της ζωής». Γιατί στη μαύρη Ήπειρο αυτό είναι στάση ζωής. «Μας αρκεί να υπάρχει κάτι να φάμε, κάπου να κοιμηθούμε και κάποιον να αγκαλιάζουμε . Αυτά μόνο χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι χαρούμενος» μας είπε ο Zuri , ο ξεναγός μας, υπερασπιζόμενος την απλοϊκή του ζωή , μακριά από το άγχος και το στρες.
Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας , εμείς που νομίζαμε ότι κάποιοι είμαστε, έχοντας την αίσθηση της ανωτερότητας και της υπεροχής με τα δολάρια στη τσέπη μας, και είδαμε μια διαφορετική αντίληψη πραγμάτων. Βουτηγμένοι μέσα στην ύλη, βιώνουμε καθημερινά την ένταση, το άγχος, την ανασφάλεια μέχρι να φτάσουμε στο τέλος της μέρας εξουθενωμένοι στα σπίτια μας χωρίς διάθεση να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες με τους οικείους μας.
Βλέπουμε τη ζωή μας να χάνεται σα νερό μέσα από τα χέρια μας χωρίς να μπορούμε να απολαύσουμε όλα αυτά τα υλικά αγαθά που στοιβάζονται στα ντουλάπια του σπιτιού μας, με την ψευδαίσθηση μιας άνετης και εύκολης ζωής. Μια υπόσχεση που μας δόθηκε στην κοινωνία της αφθονίας που αποδεχτήκαμε χωρίς όρους για ζήσουμε την ευημερία μέσω της κατανάλωσης, που ασπαστήκαμε χωρίς ενδοιασμούς και που αποδείχτηκε σε βάθος χρόνου εντελώς παραπλανητική. Χάσαμε το μέτρο μέσα από την αγοραστική μας μανία, απομακρυνθήκαμε από τους αγαπημένους μας μα κυρίως αποξενωθήκαμε από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Οι Αφρικανοί μέσα από την φτώχια τους μας δίνουν μαθήματα ζωής. Μας προτρέπουν να δούμε τι πραγματικά είναι σημαντικό στη ζωή και να επενδύσουμε σε αυτό. Ένα φωτεινό βλέμμα , ένα λαμπερό χαμόγελο, μια καθαρή ψυχή που αφήνεται να απολαύσει τα χρώματα του δειλινού όταν χάνεται ο ήλιος στα νερά του Ινδικού Ωκεανού. Ήδη θέλουμε να πετάξουμε το βάρος που κουβαλάμε μέσα μας και να αφεθούμε στην ομορφιά που υπάρχει γύρω μας .Κυλιόμαστε στην λευκή άμμο και νιώθουμε να γινόμαστε πιο ανάλαφροι και χαρούμενοι.
Η πλεονεξία μας, η ακόρεστη δίψα για αποκτήματα μας έχει στερήσει από τα απλά όμορφα πράγματα που είναι ικανά να γεμίσουν τις άδειες δεξαμενές της ψυχής μας. Παίρνουμε ψυχοφάρμακα για να αντιμετωπίσουμε τη ζωή μας και πηγαίνουμε στους ψυχολόγους για να διατηρήσουμε την ισορροπία στις σχέσεις μας με τους άλλους. Μας δόθηκε «το βάζο με το μέλι» και εμείς πέσαμε με τα μούτρα .Δεν μπορούμε να σταματήσουμε, να βρούμε τη χρυσή τομή , να ζούμε χωρίς να σπαταλάμε τον εαυτό μας ανούσια. Γιατί η Ιστορία έχει δείξει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να διατηρήσει το μέτρο . Έχει μια φυσική ροπή στη υπερβολή και στην αλαζονεία που τον οδηγεί αργά αλλά σταθερά στην καταστροφή του.
Η πεινασμένη Αφρική, πνιγμένη από το κόκκινο χρώμα των χωματόδρομων της, εξακολουθεί να διατηρεί την αυθεντικότητα της , ένα ανθρώπινο πρόσωπο ευάλωτο αλλά γνήσιο και ανεπιτήδευτο που καθρεφτίζει τις δικές μας λάθος επιλογές. Είναι εκεί για να μας υπενθυμίζει ότι «πήραμε τη ζωή μας λάθος» και για να μας ψιθυρίζει παιχνιδιάρικα μέσα στο αυτί «Hakuna matata» .
Έλενα Καράμπελα
