Ζούμε σε μια εποχή που οι έννοιες έχουν αντιστραφεί και ερμηνεύονται διαφορετικά και οι καταστάσεις λειτουργούν αντίθετα από το φυσιολογικό ή το αναμενόμενο. Η διαστρέβλωση των εννοιών που έχει ως αποτέλεσμα τη «γλωσσική χειραγώγηση», αποτελεί το βασικότερο χαρακτηριστικό του «ανάποδου κόσμου».
Στο έργο του, ο Εδουάρδο Γκαλεάνο «Ένας κόσμος ανάποδα», ο συγγραφέας εξηγεί ακριβώς αυτό: ότι ζούμε σε ένα «παγκόσμιο σχολείο» όπου η αδικία βαφτίζεται δικαιοσύνη, ο καταναλωτισμός ελευθερία, και ο πόλεμος ειρήνη.
Ο Τζορτζ Όργουελ, στο προφητικό του βιβλίο «1984» επισημαίνει ότι το καθεστώς χρησιμοποιεί συνθήματα όπως «Ο πόλεμος είναι ειρήνη» και «Η ελευθερία είναι σκλαβιά» για να επιβληθεί στη μάζα. Αυτή η σκόπιμη αντιστροφή ονομάζεται Newspeak (Νέα Γλώσσα). Η νέα αυτή γλώσσα απεικονίζει τη Νέα Κανονικότητα , για την οποία έγινε πολύς λόγος με την “ευκαιρία” που έφερε η πλανδημία.
Η σταδιακή αλλαγή της σημασίας μιας λέξης με σκοπό να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα ή ιδεολογίες έχει γίνει το όπλο της Νέας Τάξης Πραγμάτων.: Ειδικά στην πολιτική, χρησιμοποιούνται συχνά «ωραίες» λέξεις για να περιγράψουν σκληρές καταστάσεις. Για παράδειγμα, οι ομαδικές απολύσεις βαφτίζονται «εξορθολογισμός δυναμικού» και η μείωση μισθών «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας».
Με το ίδιο σκεπτικό , οι έννοιες χρησιμοποιούνται για να δημιουργήσουν εντυπώσεις και το μέτριο το παρουσιάζουν εξαιρετικό, το άσχημο ως προχωρημένη αντίληψη, το ανήθικο ως ελεύθερη έκφραση .
Το κυβερνητικό σχήμα λανσαρίστηκε ως η κυβέρνηση των Αρίστων για να συνειδητοποιήσουμε στη πορεία ότι υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη με πτυχία και περγαμηνές ήταν τελικά απόφοιτοι ιδιωτικών ΙΕΚ, αλλά γνήσια τέκνα του κομματιού σωλήνα.
Η Αριστεία αποδείχτηκε Αχρηστία
Ο λαός παραπλανήθηκε ακόμα μια φορά πιστεύοντας στα “όμορφα τα λόγια τα μεγάλα” ότι οι πιο ικανοί , μορφωμένοι και άξιοι άνθρωποι αναλαμβάνουν τις καίριες θέσεις και θα μπορέσουμε να σώσουν αυτή την δύσμοιρη χώρα , μέχρι που αντιλήφθηκαν ότι είναι λύκοι με προβιά προβάτου . Στη πραγματικότητα ήταν προπέτασμα καπνού για να διοριστούν «ημέτεροι», φίλοι και συγγενείς. Όταν οι δήθεν άριστοι αποδεικνύονται ανεπαρκείς ή προκαλούν διοικητικά και κοινωνικά αδιέξοδα, η κοινωνία εισπράττει την «αριστεία» τους ως καθαρή αχρηστία και καλείται να τους δώσει τη θέση που τους αξίζει.
