Όταν ένας πατέρας χάσει το παιδί του με τρόπο τραγικό και συνάμα ύποπτο και έχει αγωνισθεί για να βρει τις απαντήσεις που χρειάζεται για να αναπαυτεί η ψυχή του αδικοχαμένου του παιδιού, αντιμετωπίζοντας τους αδιάφορους θεσμούς της κυβερνητικής αναλγησίας που τον εμπαίζουν , είναι ικανός να φτάσει στα άκρα. Στο κάτω κάτω της γραφής, η ζωή του δεν έχει πια κανένα νόημα. Επιλέγει λοιπόν με την απεργία πείνας και δίψας να αποδείξει , έμπρακτα πια, το χάσμα ανάμεσα στον πολίτη και την κυβέρνηση και να αναδείξει ότι η αγκίστρωση στην εξουσία είναι το πρώτο μέλημα της πολιτικής ηγεσίας και ας υποσχόταν προεκλογικά ότι θα υπηρετήσει πιστά το λαό που την ψήφισε.
