Η τραγωδία με τις δύο 17χρονες μαθήτριες που έδωσαν τέλος στη ζωή τους πέφτοντας από τον έκτο όροφο ταράτσας σε πολυκατοικία στην στην Ηλιούπολη, μετατρέπεται σε μια βαθιά κραυγή αγωνίας που καταδεικνύει την αποτυχία της κοινωνίας να αντισταθεί στη παρακμή και να δώσει ένα όραμα στις νέες γενιές για να διεκδικήσουν τα όνειρα τους.
Βιώνοντας την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού , καθημερινά όλοι μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με απογοητεύσεις , ματαιώσεις, συγκρούσεις και αναμετρόμαστε με τις αντοχές μας, τις αξίες μας, το κουράγιο να προσπερνάμε και να συνεχίζουμε. Αν οι ενήλικες με την εμπειρία της ζωής , γονατίζουν και πολλές φορές βρίσκονται αντιμέτωποι με τα όρια τους, ας αναλογιστούμε πόσο οδυνηρό είναι αυτό για ένα έφηβο που βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη φάση βιολογικών και ψυχοσυναισθηματικών μεταβολών που πρέπει να αποφασίσει για ένα μέλλον που δεν έχει ουσιαστικά να του προσφέρει τίποτα σίγουρο. Τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με μια κοινωνική πραγματικότητα που δείχνει εχθρική, με εργασιακή ανασφάλεια και οικονομική πίεση, γεγονός που μειώνει την ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή.
Τα στοιχεία από το Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών του φορέα ΚΛΙΜΑΚΑ δείχνουν σταθερή άνοδο των αυτοχειριών τα τελευταία χρόνια. Οι νέοι μέσα από την αντίδραση , την επιθετικότητα, την αδιαφορία στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα που φωνάζει «δεν θέλω να ζω άλλο έτσι», υποδηλώνοντας την ανάγκη αλλαγής των συνθηκών ζωής τους και όχι απαραίτητα επιθυμία για θάνατο.
Από τότε που οι γονείς στάθηκαν απέναντι από τους εκπαιδευτικούς και τους “στήνουν στο τοίχο” θεωρώντας τους υπεύθυνους για τη συμπεριφορά των παιδιών τους ” χάθηκε η μπάλα”. Τα σχολεία παροπλίστηκαν , προς αποφυγή επιπλέον προβλημάτων ,περιορίστηκαν στο διεκπαιρεωτικό τους ρόλο της παροχής γνώσεων και όχι της καλλιέργειας της συναισθηματικής νοημοσύνης και της ψυχικής ανθεκτικότητας.
Από την άλλη , η οικονομική κρίση που εντείνεται , αναγκάζει τους γονείς σε εξαντλητικά ωράρια, μειώνοντας τον χρόνο για ουσιαστική, βαθιά επικοινωνία στο σπίτι. Επιπλέον είναι και το νέο σύμπτωμα της εποχής, η ψευδαίσθηση της «σύνδεσης» μέσω των social media που αντικαθιστά την πραγματική ανθρώπινη επαφή, αφήνοντας τους εφήβους συναισθηματικά απομονωμένους στην οθόνη τους.
Η πολιτεία κωφεύει
Η ψυχική υγεία των εφήβων σπάνια γίνεται κεντρικό αίτημα σε προεκλογικές ατζέντες, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται στην ιεραρχία των κρατικών δαπανών. Άλλωστε μια νεολαία χωρίς όραμα , χωρίς σκοπό , είναι μια νεολαία εύκολα χειραγωγήσιμη. Με άλλα λόγια η πολιτική ηγεσία που αφήνει το πρόβλημα να γιγαντώνεται χωρίς να ουσιαστικά να ενδιαφέρεται να το λύσει, είτε φοβάται το πολιτικό κόστος , είτε ακολουθεί οδηγίες ξένων κέντρων εξουσίας. Για αυτό συχνά επενδύει σε ενέργειες εντυπωσιασμού (π.χ. ταυτοποίηση στο διαδίκτυο) , που όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα στη ρίζα του , παρά σε μακροχρόνιες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, όπως η ριζική αναδιάρθρωση της ψυχικής υγείας, που απαιτούν χρόνια για να αποδώσουν καθώς και η αποκατάσταση του ρόλου των εκπαιδευτικών στα σχολεία.
Ίσως χρειαστεί να γίνουν και άλλες τέτοιες “θυσίες ” για να καταλάβουμε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει στον τρόπο σκέψης και ζωής στη χώρα μας.
