Ζούμε σε μια εποχή αβεβαιότητας και ρευστότητας που οι κοινωνίες βιώνουν μεγάλες αναταράξεις. Φαίνεται σαν μια περίοδο επώασης μιας καινούριας κατάστασης, ένα «μετέωρο βήμα» που περιγράφει τη λεπτή και επικίνδυνη ισορροπία ανάμεσα στη θεσμική ανοχή, την κοινωνική κρίση που ευνοεί την ακροδεξιές δυνάμεις. ，
Η άνοδος της ακροδεξιάς σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο αποτελεί ένα σύνθετο φαινόμενο, το οποίο οφείλεται σε έναν συνδυασμό οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών παραγόντων.
Η Οικονομική κρίση δημιούργησε μια έντονη ανασφάλεια και άνοιξε την βεντάλια των κοινωνικών ανισοτήτων.
Συνεχώς ο πολίτης βιώνει την απώλεια της αγοραστικής του δύναμης. Ο πληθωρισμός, η ενεργειακή κρίση και η καθημερινή πίεση στο βιοτικό επίπεδο δημιουργούν έντονη οικονομική απογοήτευση. Την αίσθηση αυτή την επιδεινώνει η επιλογή των πολιτικών ηγετών που επιμένουν να στηρίζουν έναν πόλεμο που το μόνο που καταφέρνει είναι να σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό των ευρωπαίων πολιτών.
Η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης και η αποβιομηχάνιση οδηγούν μεγάλες ομάδες του πληθυσμού να νιώθουν την εγκατάλειψη της κοινωνικής μέριμνας. Νιώθουν ‘ότι η πολιτεία αντί να σταθεί αρωγός και να βοηθήσει την αντιμετώπιση των δυσκολιών, τους αφήνει μόνους και αβοήθητους να παλεύουν με τον αφανισμό τους.
Δηλαδή ο γηγενής πολίτης νιώθει την αδιαφορία του κράτους του απέναντί του ενώ διαπιστώνει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους μετανάστες και πρόσφυγες που εισρέουν κατά χιλιάδες στην χώρα του , γεγονός που τον κάνει να νιώθει ξένος στην ίδια του την πατρίδα.
Η αύξηση των μεταναστευτικών ροών μειώνουν τα μεροκάματα και καθιστά δύσκολη την εύρεση εργασίας. Επιπλέον ,ειδικά οι μουσουλμάνοι μετανάστες δεν ενσωματώνονται στις δυτικού τύπου κοινωνίες ,μεταφέρουν την νοοτροπία τους και διατηρούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, αλλάζοντας την φυσιογνωμία της χώρας και δημιουργώντας συχνά προβλήματα στην καθημερινή ζωή των κατοίκων στις περιοχές που ζούνε .
Η έλλειψη διάθεσης για διευθέτηση των προβλημάτων ζωτικού χαρακτήρα δημιουργεί μια έντονη αμφισβήτηση και κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς ειδικά στα παραδοσιακά κόμματα που δεν κατάφεραν όντας στην εξουσία να δώσουν ουσιαστικές λύσεις,
Υπάρχει συνεπώς μια διάχυτη αντίληψη ότι τα κοινοβουλευτικά κόμματα εξουσίας ή αδυνατούν ή δεν θέλουν να επιλύσουν τα σύγχρονα προβλήματα λόγω ανικανότητας ή ακόμα λόγω εξαρτήσεων που έχουν.
Μέσα σε αυτό το κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο η ακροδεξιά αυτοπαρουσιάζεται ως η μόνη αυθεντική «αντισυστημική» φωνή ενάντια στις ελίτ, τα παραδοσιακά ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς (όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση).που μπορεί να βάλει μια τάξη στο χάος που η συστημική πολιτική δημιούργησε.
Βεβαίως τα σύγχρονα ακροδεξιά κόμματα δεν έχουν τον παλιό εθνικιστικό χαρακτήρα και έχουν αλλάξει την στρατηγική τους και το επικοινωνιακό τους προφίλ. Έχουν απομακρυνθεί σε μεγάλο βαθμό από τη σκληρή, βίαιη πολιτική του παρελθόντος (π.χ. νεοναζιστικά τάγματα εφόδου) και δείχνουν να νοιάζονται για τις ανάγκες του λαού.
Χρησιμοποιώντας αυθεντικούς αρχηγούς και όχι πιόνια της παγκόσμιας σκακιέρας , χρησιμοποιώντας σύγχρονα εργαλεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχουν καταφέρει να αγγίξουν το λαικό αίσθημα και να προσεγγίσουν με τον λόγο τους, προσελκύοντας ακόμη και νεότερες ηλικίες.
Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών εξουσιών. Απομακρύνθηκαν από την βάση, προσκολλήθηκαν στην παγκόσμια ελίτ και δεσμεύτηκαν να εξυπηρετούν τα διεθνή συμφέροντα . Στράφηκαν ενάντια στο λαό που τους εξέλεξε ,έχοντας καταχραστεί την εμπιστοσύνη του.
