Παιχνίδια σατανικά και υποχθόνια…
Τίποτα δεν είναι υποχρεωτικό, κανείς δεν σε αναγκάζει να κάνεις πράγματα που δεν θέλεις. Έχεις την επιλογή να συναινέσεις ή να απορρίψεις αυτό που η πολιτεία σου προτείνει…..Είναι όμως έτσι;
Η ζωή μας κλείνει το μάτι πονηρά αφού μας τοποθετεί ξανά στο σταυροδρόμι των μεγάλων αποφάσεων.
Ο προσωπικός αριθμός είναι προσωπική υπόθεση. Δεν υπάρχει υποχρέωση όπως ακούμε από επίσημα κυβερνητικά χείλη. Άρα γιατί μας βάζουν στην διαδικασία να τον πάρουμε; Αφού μέσα από την ταυτότητα, το ΑΜΚΑ, το ΑΦΜ γίνεται η ταυτοποίηση γιατί να το κάνουμε;
Μήπως ξαναζήσουμε τους έμμεσους εκβιασμούς της πανδημίας, που όποιος αρνήθηκε το “σωτήριο σκεύασμα” είχε βγει σε αναστολή εργασίας και σε κάποιες περιπτώσεις είχε απολυθεί από την δουλειά του, είχε αποκλειστεί κοινωνικά , είχε υποστεί μείωση της σύνταξης του με το πρόστιμο που όφειλε να καταβάλει και δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα; Μήπως και τώρα οι αρνητές αποκλειστούν από κοινωνικές υπηρεσίες, δεν θα έχουν υγειονομική περίθαλψη, φορολογική ενημερότητα, ασφάλεια;
Μήπως η επιλογή σου αυτή σε πετάξει στο περιθώριο , θα είσαι παροπλισμένος και ανίκανος να κάνεις οτιδήποτε;
Όταν η εμπειρία σου καταδεικνύει ότι αυτό που παρουσιάζεται για το καλό σου σε βάθος χρόνου βγαίνει εις βάρος σου, είναι λογικό και επόμενο να υπάρχει δυσπιστία και επιφύλαξη.
Άλλωστε έχει φανεί ότι υπάρχει μια τακτική αποποίησης των ευθυνών για ότι πρόκειται να μας συμβεί στη συνέχεια. Αν ο προσωπικός αριθμός αποδειχτεί η σύγχρονη φυλακή μας, οι αόρατες αλυσίδες που θα μας κρατούν δέσμιους , τότε δεν θα μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε αφού μας το λένε καθαρά.
Ιδού η Ρόδος Ιδού και το πήδημα
