Άνθρωποι σαν ποντίκια στο Χονγκ Κονγκ:
Ζουν σε διαμερίσματα πιο μικρά από θέσεις πάρκινγκ.
Στις μεγαλουπόλεις που είναι το όραμα του Παγκόσμιου Οικονομικού φόρουμ για την ανθρωπότητα , οι άνθρωποι ζουν σαν τα ποντίκια .
Στο Χονγκ Κονγκ οι συνθήκες διαβίωσης μιας μεγάλης μερίδας κατοίκων είναι τραγική και αξιοθρήνητη
7,5 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε μικροσκοπικά διαμερίσματα που δημιουργήθηκαν μετά από την διαίρεση 110.000 μεγαλύτερων σε τετραγωνικά κατοικιών.
220.000 κάτοικοι ζουν σήμερα στα μικροσκοπικά διαμερίσματα που δεν ξεπερνούν τα 10 τετραγωνικά μέτρα. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν σα τα ζώα σε στάβλο , στο κελί μιας σύγχρονης φυλακής που την ονομάζουν κατοικία .
Η σημασία του προσωπικού χώρου είναι σημαντική για την ψυχολογική ισορροπία του ατόμου. Το σπίτι δεν προσφέρει μόνο ασφάλεια και δεν εξυπηρετεί τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου , τον ύπνο την τροφή , την ξεκούραση. αλλά προσφέρει άνεση και θαλπωρή. Η οργάνωση του χώρου, τα έπιπλα , τα χρώματα, ο φωτισμός, η διακόσμηση δίνουν πληροφορίες για την προσωπικότητα μας. Ο προσωπικός μας χώρος μας προκαλεί συναισθήματα, μας αγχώνει όπως μια ακαταστασία ή μας ηρεμεί όταν όλα είναι καθαρά και τακτοποιημένα. Υπάρχει μια αλληλεπίδραση με το χώρο που ζούμε γι αυτό και επενδύουμε πάνω του, γιαυτό συνδεόμαστε συναισθηματικά μαζί του αφού μέσα σε αυτό κτίζουμε τις αναμνήσεις μας.
Στο δυστοπικό μέλλον που μας ετοιμάζουν επιζητείται η κατάργηση της ιδιοκτησίας. Όπως το κομμουνιστικο -καπιταλιστικό καθεστώς επέβαλλε το διαμερισμό των μεγάλων κατοικιών , κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει και σε μας. Ποιος μπορεί να το αποκλείσει; Για παράδειγμα , είναι ένας τρόπος για να καλυφθούν οι ανάγκες στέγασης των μεταναστών .
Άλλωστε ένας από τους στόχους της ατζέντας 2030 το λέει καθαρά.
