Η πτώχευση της Ελλάδας το 2010 ήταν το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού χρόνιων εσωτερικών παθογενειών και της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008.
Η χώρα ξόδευε επί δεκαετίες περισσότερα από όσα εισέπραττε, με αποτέλεσμα τη συνεχή συσσώρευση χρέους.
Το ερώτημα «γιατί δεν το σταμάτησαν όπως όφειλαν αυτοί που εκλέχτηκαν από τον ελληνικό λαό για να αναλάβουν τη διαχείριση της χώρας » αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας της χώρας.
Οι κυβερνώντες έβλεπαν τα στοιχεία, αλλά από φόβο μην χάσουν την εξουσία τους ανέβαλαν τη λήψη διορθωτικών μέτρων .Ας θυμηθούμε το σύνθημα “Τσοβόλα δώστα όλα” και τα πλήθη από κάτω να ζητωκραυγάζουν όπως στο Κολοσσαίο όταν τα λιοντάρια καταβρόχθιζαν τους χριστιανούς.
Το πολιτικό σύστημα χρόνια τώρα ,βασίζεται στην ανταλλαγή διορισμών στο δημόσιο και κοινωνικών παροχών με ψήφους. Αυτό το μοντέλο «δανεικής ευημερίας» απαιτεί συνεχή δανεισμό για να συντηρηθεί.
Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και η διαφθορά (εκτιμώμενη σε δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως) που στις μέρες μας έχει απογειωθεί, στέρησαν από το κράτος τα απαραίτητα έσοδα για να καλύψει τις δαπάνες του χωρίς δανεισμό.
Με την είσοδο στην Ευρωζώνη το 2001, η Ελλάδα απέκτησε πρόσβαση στον εύκολο δανεισμό, δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση ανάπτυξης και ευημερίας. Οι πολιτικές ηγεσίες μετατόπιζαν την ευθύνη τους θεωρώντας το χρέος ως πρόβλημα που θα αντιμετώπιζε η επόμενη κυβέρνηση ή η επόμενη γενιά («hot potato»), στερούμενες κινήτρων για μακροπρόθεσμη δημοσιονομική πολιτική.
Προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία οι πολιτικό άρχοντες πούλησαν τα πάντα , διέλυσαν τον κτηνοτροφικό και αγροτικό τομέα , την εγχώρια παραγωγή και κατάντησαν τη χώρα πλήρως εξαρτώμενη και χειραγωγούμενη από τα ξένα κέντρα εξουσίας.
Η ευθύνη όμως βαραίνει και τον ελληνικό λαό που παρόλο που αντιλαμβανόταν τις παθογένειες επέμενε τα αναπαραγάγει τα ίδια μοτίβα πιστεύοντας αφελώς ότι αυτό θα μπορούσε να συνεχίζεται επ’άπειρον.
