Ανάμεσα στην ξεκάθαρη χούντα και την ¨δήθεν” Δημοκρατία ποιο είναι το χειρότερο πολίτευμα;
Αυτό που οι πολίτες έχουν επίγνωση των προθέσεων του ηγέτη που κυβερνά τη χώρα χωρίς περιστροφές ή αυτό που νομίζουν ότι είναι Δημοκρατία γιατί οι πολιτικοί αρχηγοί που μιλούν συνεχώς για αυτήν ενώ στην πραγματικότητα δρουν σε βάρος του λαού, συγκεντρώνοντας όλες τις εξουσίες και παίρνοντας συνεχώς μέτρα εναντίον του;
Ο στρατιωτικός ηγέτης της Μπουρκίνα Φάσο, Ιμπραήμ Τραορέ, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα τον Σεπτέμβριο του 2022, ξεκαθάρισε ότι η διεξαγωγή εκλογών δεν αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα του. Μάλιστα τόνισε στη διεθνή κοινότητα να «ξεχάσει τη δημοκρατία», υποστηρίζοντας προκλητικά ότι το συγκεκριμένο πολίτευμα «σκοτώνει» και δεν ταιριάζει στις ανάγκες του κράτους.
Ο Ιμπραήμ Τραορέ αναφέρθηκε ειδικά στη Λιβύη, υποστηρίζοντας ότι η επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011 έγινε στο όνομα της δημοκρατίας, αλλά οδήγησε τη χώρα στο χάος, την καταστροφή και την ανθρωπιστική κρίση. Τώρα στην Κούβα , πάλι στο όνομα της δημοκρατίας , ένας ολόκληρος λαός αργοπεθαίνει από την έλλειψη ενέργειας και αγαθών πρώτης ανάγκης. Στην Παλαιστίνη το ίδιο δεν γίνεται; Ο πόλεμος στο Ιράν πάλι για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας δεν ξεκίνησε;
«Δημοκρατία που σκοτώνει»
Ο όρος αυτός περιγράφει όλες εκείνες τις περιπτώσεις όπου η βίαιη επιβολή δημοκρατικών συστημάτων σε κράτη που δεν είναι έτοιμα ή έχουν διαφορετικές κοινωνικές δομές, προκάλεσε το χάος , τους εμφύλιους πολέμους , τον θάνατο άμαχου πληθυσμού, την καταστροφή των χωρών, την κατάρρευση της οικονομίας τους και την άνοδο της τρομοκρατίας.
Η δημοκρατία συχνά μετατρέπεται σε «εργαλείο» εξωτερικής πολιτικής, όπου οι επεμβάσεις γίνονται επιλεκτικά ανάλογα με τα συμφέροντα των ισχυρών δυνάμεων, χρησιμοποιώντας το όνομα του πολιτεύματος ως ηθική κάλυψη. Οι υπέρμαχοι της Δημοκρατίας διεξάγουν πολέμους εναντίον μη δημοκρατικών κρατών, με την αιτιολογία της «απελευθέρωσης» ή του «εκδημοκρατισμού». Αν ο σκοπός ήταν όντως η δημοκρατία, οι στρατιωτικές επεμβάσεις θα έπρεπε να αφήνουν πίσω τους ένα λειτουργικό όχι κατεστραμμένο ολοκληρωτικά κράτος με στοχευμένες ενέργειες που δεν θα έβλαπταν ούτε τις υποδομές ούτε τους πολίτες της χώρας. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η δημοκρατία χρησιμοποιείται απλώς ως ένα ηθικό «περιτύλιγμα» για να νομιμοποιηθεί ένας πόλεμος στα μάτια της κοινής γνώμης.
