Άλλο μια κοινωνία στα όρια της
Οι φοιτητές και η νέα γενιά έχουν ξεσηκωθεί στην Αλβανία, διότι ζουν σε έναν τόπο χωρίς προοπτική. Οι συνθήκες στα πανεπιστήμια, το αυξημένο κόστος της ανώτατης εκπαίδευσης, η στεγαστική κρίση και η έλλειψη κοινωνικού κράτους δημιουργούν μία αδιέξοδη συνθήκη, όπου οδηγεί και αυτές τις νέες γενιές στην ξενιτιά. (ΤΙ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ;)
Όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ στη χώρα επικρατεί η διευρυμένη διαφθορά και το πολιτικό σύστημα έχει δικά του «αυτονομημένα» συμφέροντα, που έχουν μεγάλη απόσταση από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.
Για να καταλάβουμε πως βιώνουν οι νέοι της Αλβανίας την πραγματικότητα που ζουν, αξίζει να δούμε την τοποθέτηση μία 22χρονης φοιτήτριας που έχει γίνει viral. Η ίδια μιλώντας στις κάμερες και μπροστά στους επιθετικούς αστυνομικούς, ανέφερε ότι «έχω σπουδάσει στο τμήμα Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων, έχω τελειώσει το προπτυχιακό και είμαι στο δεύτερο έτος του Μεταπτυχιακού. Χρειάστηκε για πέντε χρόνια να δουλεύω και να πηγαίνω παράλληλα σχολή. Γιατί αυτή είναι η αλβανική νεολαία» και τόνισε πως «είναι επίπονο να ζεις πια εδώ. Εγώ εδώ δεν έχω κανέναν. Αν εγώ σήμερα συλληφθώ δεν έχω ποιον να με βγάλει έξω. Αδελφή και αδελφό έχω μακριά, τους γονείς στην ξενιτειά. Για αυτό έχω βγει εδώ. Είναι η τελευταία μας ελπίδα. Και οι γονείς πρέπει να βγουν να μας συμπαρασταθούν. Δεν πάει άλλο. Δεν υπάρχει άλλη λύση».
Τέλος, είπε πως «αυτοί πλουτίζουν από τους φόρους μας, αγοράζουν βίλες, ζουν στα πολυτελή διαμερίσματα και τραβολογούνται φοιτητές που δεν έχουν κάνει τίποτα» και σημείωσε πως τρώνε ξύλο οι φοιτητές που διεκδικούν, ενώ τα δημόσια πρόσωπα που είναι μπλεγμένα σε σκάνδαλα κατεβαίνουν «σαν κύριοι» από τα αυτοκίνητα.
Για αυτούς που παρακολουθούν τα πολιτικά τεκταινόμενα στην Αλβανία ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή η εποχή της «μετασοσιαλιστικής» Αλβανίας θα φτάσει στα όριά της. Ο λόγος είναι ότι μετά την κατάρρευση του «συστήματος Χότζα» δεν συγκροτήθηκε ένα σύστημα διακυβέρνησης, το οποίο θα έδινε προοπτική στους Αλβανούς. Αντιθέτως, γραφειοκράτες του προηγούμενου συστήματος μεταπήδησαν στις νέες πολιτικές μορφές, συνεχίζοντας να απομυζούν τους πόρους τους κράτους, έναντι των πολιτών.
Ταυτόχρονα, λόγω της παντελούς έλλειψης μία νέας παραγωγικής δομής που θα ενσωματώνει τους πολίτες στον καταμερισμό της εργασίας, εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανοί μετανάστευσαν σε άλλες χώρες τη δεκαετία του 90’, κυρίως στην Ελλάδα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, να φύγουν τα πιο παραγωγικά κομμάτια της κοινωνίας και να «επιβιώνουν» και δια των εμβασμάτων, όσοι έμειναν πίσω. Ταυτόχρονα, δημιουργήθηκε και μία νέα παρασιστική ελίτ, στην οποία είναι «σφιχταγκαλιασμένοι» πολιτικοί, ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί (δικαστές, αστυνομικοί) και «ιδιώτες”
Τώρα αν επιχειρήσουμε να βάλουμε στη θέση της λέξης Αλβανία την λέξη Ελλάδα δεν θα χρειαστεί να αλλάξουμε τίποτα από τα υπόλοιπα που ταιριάζουν γάντι. Παγκοσμιοποίηση ένεκα…Γιατί; Διότι όλοι οι αρχηγοί κρατών ακολουθούν τις ίδιες εντολές για να φέρουν τις χώρες τους σε αυτό το χάλι!!!
