Η πολιτεία ενώ ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη στη πράξη κάνει ακριβώς το αντίθετο. Η ατιμωρησία επικρατεί και έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι διεφθαρμένοι είναι ανίκητοι.
Η θεωρία του «σάπιου μήλου» έχει μελετηθεί επιστημονικά και αποδείχτηκε ότι έχει εφαρμογή σε πολλούς τομείς του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Αυτή η θεωρία επισημαίνεται και σε μια από τις πολλές μελέτες που έκανε η ηγεσία της Αστυνομίας για τη διαφθορά. Όπως το σάπιο μήλο στην φρουτιέρα επηρεάζει τα υπόλοιπα έτσι μετά από λίγο αρχίζουν και εκείνα και σαπίζουν. Έτσι γίνεται με την διαφθορά και την διαπλοκή .Απλώνεται παντού και παρασύρει όλο και περισσότερους. Όταν η τοξική συμπεριφορά ενός ατόμου μένει διαρκώς ατιμώρητη, γίνεται η «νέα κανονικότητα» για τους υπόλοιπους.
Η διορισμένη από την κυβέρνηση Δικαιοσύνη παραμένει σιωπηλή και παροπλισμένη και η ατιμωρησία έχει γίνει θεσμός. Η ανεκτικότητα στις παρατυπίες γίνεται η χαλαρή νέα κανονικότητα
Όπως αποδεικνύεται και από το πόρισμα ποινικών ανακριτών αλλά και από τις αποφάσεις του Γενικού Εισαγγελέα, είναι ότι το πρόβλημα είναι συστημικό, το κακό είναι γενικευμένο και η αδράνεια στην πάταξη του επί τόσα πολλά χρόνια το έχει θεριέψει.
Η Ελληνική κοινωνία έχει μολυνθεί σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική πανώλη στην διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων και παρουσιάζει έντονα τα σημάδια μιας γενικής σηψαιμικής κατάρρευσης.
Η αισχροκέρδεια, η αδιαφάνεια, η ατιμωρησία, η διαφθορά, η ζωή από τύχη και ο άδικος θάνατος από εγκληματικές παραλείψεις, αλλά κυρίως από βαριά αδιαφορία και παράλειψη ακόμα και του πιο στοιχειώδους καθήκοντος των κρατικών λειτουργών αποτελούν καθημερινότητα.
Ενώ η φράση του “σάπιου μήλου “χρησιμοποιείται για να παρουσιάσει ένα πρόβλημα ως μεμονωμένο περιστατικό , στην πραγματικότητα χρησιμεύει ως προειδοποίηση ότι η τοξικότητα δεν είναι ποτέ μεμονωμένη — αποτελεί πάντα απειλή για το σύνολο. Στην πολιτική ηγεσία , ενοχοποιείται το άτομο ως «σάπιο μήλο» για να αποφεύγει να παραδεχτεί δομικά ελαττώματα στο σύστημα ελέγχου, την έλλειψη διαφάνειας ή την τοξική εσωτερική κουλτούρα του κυβερνόντος κόμματος.. Η λύση που προτείνεται είναι συνήθως η απομάκρυνση του συγκεκριμένου ατόμου, χωρίς να γίνονται βαθιές μεταρρυθμίσεις.
Η εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών (υγεία, παιδεία, κοινωνική ασφάλιση) και η πλήρης απουσία των εννοιών της κοινωνικής μέριμνας και της πολιτικής προστασίας αποτελούν κανονικότητα.
Το σάπιο φρούτο αργά ή γρήγορα θα βρεθεί στον σκουπιδοτενεκέ , εκεί δηλαδή που ανήκει.
