Η ομορφιά σβήνει αθόρυβα

Εκεί που κάποτε ένα ρολόι του 1900 αποτελούσε έργο τέχνης με μοναδικό χαρακτήρα, σήμερα κυριαρχεί μια επίπεδη, ψυχρή ψηφιακή οθόνη. Οι παλιές βιβλιοθήκες με τα ξύλινα, χειροποίητα ράφια και τα ζεστά πορτατίφ, που καλούσαν τον αναγνώστη σε μια μυσταγωγία γνώσης, έχουν αντικατασταθεί από γκρίζες, απρόσωπες αίθουσες με ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Αυτή η στροφή προς την απόλυτη ομοιομορφία μετατρέπει τον κόσμο, από έναν ζωντανό καμβά σε ένα άδειο, μουντό σκηνικό.  Τα αντικείμενα που συνδέονταν  με τις αναμνήσεις  μας και τα βιώματα μας, τώρα μας βαραίνουν, μας πνίγουν. Θέλουμε μόνο βασικά έπιπλα και βασικά χρηστικά αντικείμενα. Το σπίτι μας γίνεται χώρος και εμείς οι χρήστες. Χάσαμε την αίσθηση της καλαισθησίας και της ζεστασιάς. Τα σπίτια που ήταν άρρηκτα συνυφασμένα με την προσωπικότητα του ιδιοκτήτη τους , τώρα μοιάζουν με δωμάτια ξενοδοχείου. Στο παρελθόν τα αντικείμενα ήταν φτιαγμένα με κόπο και μεράκι, για να αντέχουν στον χρόνο . Τώρα όλα έχουν υποκύψει  στους νόμους  της ταχύτητας, της πλαστικότητας και της εργονομίας. Πράγματα φθηνά , αναλώσιμα. Οι κλασικές γραμμές, τα περίτεχνα σκαλίσματα και οι συμμετρίες του παρελθόντος αντιπαραβάλλονται με τον μινιμαλισμό, τις ασύμμετρες φόρμες το ίνοξ, το μέταλλο, το αλουμίνιο. Λιγότερα πράγματα  συνεπάγεται περισσότερος ελεύθερος χώρος σε μια κοινωνία που γίνεται ασφυκτική. Οι υποστηρικτές του σύγχρονου σχεδιασμού θεωρούν, ότι η απουσία περιττών στολιδιών και η κυριαρχία των ουδέτερων τόνων προσφέρουν ένα απαραίτητο καταφύγιο από τον έντονο ψηφιακό θόρυβο της εποχής μας. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα;

Αυτή τη παράξενη και ανεξήγητη για πολλούς μετάβαση, μεταφράζεται ως πρόοδος και εξέλιξη. . Η αντικατάσταση των ζωντανών πλατειών, που ήταν γεμάτες περίτεχνα συντριβάνια, πράσινο και αγάλματα, από άχρωμους γκρίζους όγκους τσιμέντου χωρίς κανένα σημείο αναφοράς, θεωρείται απόδειξη ότι η μαζική παραγωγή έπνιξε την δημιουργία. Η  αδρότητα της πέτρας, του ξύλου και του ψημένου τούβλου έρχονται σε άμεση αντίθεση με τις ψυχρές, λείες επιφάνειες του γυαλιού, του χάλυβα και του εμφανούς σκυροδέματος που αποτελεί πλέον την επικρατούσα τάση.

Συνηθίζουμε την ασχήμια, την ενσωματώνουμε στη ζωή μας.

Η απλότητα και η ζεστασιά των προηγούμενων δεκαετιών θυσιάστηκαν στον βωμό μιας ψυχρής αποτελεσματικότητας, αφήνοντας τις πόλεις και τα αντικείμενα γυμνά από συναίσθημα. Ο κόσμος γίνεται πιο άδειος, επειδή χάνει τα ερεθίσματα εκείνα που συνδέουν τον άνθρωπο με τον χώρο του.

Το αν αυτός ο νέος, γκρίζος κόσμος αποτελεί μια θλιβερή απώλεια χαρακτήρα ή μια αναγκαία, μινιμαλιστική μεταμόρφωση, αφήνει την τελική κρίση στα μάτια του ίδιου του παρατηρητή και στα συναισθήματα που νιώθει, καθώς βιώνει την γκρίζα πραγματικότητα.

Άλλωστε αυτή η ομοιομορφία και ο περιορισμός στα βασικά και χρηστικά  δημιουργεί μια νέα νοοτροπία . Όταν το σπίτι σου χάνει την αίσθηση που δίνει η μοναδικότητα της προσωπικότητας σου ,έτσι και η πατρίδα  σου θα χάσει τα δικά του εθνικά χαρακτηριστικά και θα οδηγηθεί στον αφανισμό του.