Η Γαλλία σε πολιτική και οικονομική κρίση !
Η γαλλική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο της κατάρρευσης ενώ νέα δημοσκόπηση αποτυπώνει πως το 72 % των Γάλλων δεν επιθυμεί ο Φρανσουά Μπαϊρού να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης στις 8 Σεπτεμβρίου.
Και ενώ το πολιτικό μέλλον της Γαλλίας διαφαίνεται αβέβαιο, αγορές και επενδυτές περιμένουν με ανησυχία τις εξελίξεις. Το μέγεθος του γαλλικού χρέους και τα υψηλά ελλείμματα που βαραίνουν την γαλλική οικονομία ανησυχούν τις αγορές, με αποτέλεσμα να παραμένουν σε υψηλά επίπεδα οι αποδόσεις των γαλλικών ομολόγων.
Συγκεκριμένα, το δημόσιο χρέος της χώρας στο τέλος του 2024 ξεπέρασε τα 3,3 τρισεκατομμύρια ευρώ, αυτό αντιστοιχεί στο 113 % του ΑΕΠ του γαλλικού ΑΕΠ, ωστόσο, είναι το τρίτο υψηλότερο αυτή τη στιγμή στην Ευρωζώνη και εκπροσωπεί το 23% του συνόλου του δημόσιου χρέους μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τις επόμενες ημέρες αναμένονται νέες κινητοποιήσεις, δεν αποκλείεται να επανέλθουν δυναμικά και τα «Κίτρινα Γιλέκα». Λένε συχνά στην πολιτική ότι «αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν γίνεται». Δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες οι Γάλλοι είδαν πολλά αυγά να σπάνε, αλλά ομελέτα δεν έφαγαν. Παράλληλα, το δημόσιο (αλλά και το ιδιωτικό) χρέος εκτοξεύθηκε σε δυσθεώρητα ύψη.
Αλλά δεν είναι μόνο οι οικονομικές εξελίξεις που ανησυχούν τους Γάλλους. Ζητήματα φυλετικής ή θρησκευτικής ταυτότητας και ετερότητας εντείνουν την κοινωνική πόλωση και την ατομική περιχαράκωση. Εδώ και πολλά χρόνια τη δημόσια συζήτηση δεν ορίζουν οι φιλελεύθερες σκέψεις ενός Ζαν Ζακ Σερβάν Σρεμπέρ, αλλά τα σκοτεινά οράματα ενός Μισέλ Ουελμπέκ, ο οποίος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, προβλέποντας την κατάπτωση του δυτικού πολιτισμού ή τη διάβρωσή του από ορδές αλλοφύλων (οι οποίοι μάλιστα καταλαμβάνουν τους αρμούς της εξουσίας στο νέο-καφκικό μυθιστόρημά του «Η Υποταγή»).
Όλα αυτά μάλλον προμηνύουν δυσάρεστες εξελίξεις και για την «καθ’ ημάς Ανατολή». Άλλωστε η Γαλλία θεωρείται το «πολιτικό εργαστήριο της Ευρώπης», γιατί από εκεί ξεκίνησαν ιδέες ρηξικέλευθες. Αρκεί να θυμηθούμε την ευρωπαϊκή ενοποίηση, τον «Μάη του ’68», την συντηρητική στροφή με κοινωνικό φιλελευθερισμό τον Ζισκάρ ντ’ Εσταίν στη δεκαετία του ’70 και τον «τρίτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό» με τον Φρανσουά Μιτεράν στις αρχές της δεκαετίας του ’80.
Η Ενωμένη Ευρώπη βρίσκεται σε κατάρρευση, Σιγά σιγά αλλά σταθερά “αποσυντίθεται στα εξών συνετέθη” . Η οριστική της διάλυση είναι θέμα χρόνου.
