Τι θα γινόταν αν κανείς δεν χρειαζόταν να δουλεύει λόγω πλήρους αυτοματοποίησης από την τεχνητή νοημοσύνη και τη ρομποτική;
Είναι γνωστό ότι ένας από τους βασικούς στόχους της Ατζέντας 2030 είναι το Καθολικό Βασικό Εισόδημα (UBI). Εφόσον τα μηχανήματα θα παρήγαγαν τα αγαθά και τις υπηρεσίες, το κράτος ή οι εταιρείες θα έπρεπε να φορολογούν αυτή την παραγωγή και να μοιράζουν τα κέρδη στους πολίτες. Και ποια θα ήταν αυτά τα κέρδη; Πόσα τα κρατούσαν οι ιδιοκτήτες των ρομπότ και πόσα από αυτά θα πήγαιναν στους πολίτες; Αν τα ρομπότ και οι αλγόριθμοι ανήκουν σε λίγους, αυτοί θα συγκέντρωναν τεράστια δύναμη, δημιουργώντας ένα χάσμα ανάμεσα στους «ιδιοκτήτες της τεχνολογίας» και σε όσους ζουν από τα επιδόματα.
Επιπλέον αν οι άνθρωποι δεν έχουν εισόδημα από εργασία, δεν μπορούν να αγοράσουν προϊόντα. Έτσι, ένα σύστημα αναδιανομής θα ήταν απαραίτητο για να μη σταματήσει η οικονομία. Ομοίως δεν θα μπορούν να ασχοληθούν με άλλες δραστηριότητες που θα απαιτούν κάποια μηνιαία συνεισφορά .
Το πιο σημαντικό δε, είναι ότι οι περισσότεροι δεν θα ξέρουν τι να κάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους αφού έχουν συνηθίσει σε μια ρουτίνα εργασιακή και κοινωνική. Με την αποξένωση και το πλήγμα που έχει υποστεί οι ανθρώπινη σύνδεση δεν θα ξέρουν πως να πλησιάσουν τον διπλανό τους, να φλερτάρουν, να ερωτευτούν, να συνάψουν ουσιαστικές σχέσεις που θα τους δώσουν χαρά και θα τους γεμίσουν την ψυχή.
Έτσι το πιο πιθανό είναι να περνούν ώρες ολόκληρες παραδομένοι στο ουτοπικό κόσμο του ίντερνετ ,φορώντας τα γυαλιά της εικονικής πραγματικότητας , παραπαίοντας ανάμεσα στο φαντασιακό και στο πραγματικό και αφήνοντας σταδιακά να εκφυλιστεί το θείο δώρο της νόησης.