Η φαινομενική ενότητα των κομμάτων εξουσίας είναι κάτι αξιοθαύμαστο. Παρά τις εσωτερικές τους διαφωνίες, τις αντιπαλότητες τους , τους ανταγωνισμούς τους , παραμένουν μαζί γιατί οφείλουν να εφαρμόζουν το βασικό κανόνα της πολιτικής επικοινωνίας και της κυβερνητικής σταθερότητας που επιτάσσει ότι η διατήρηση της εξουσίας λειτουργεί ως ισχυρό κίνητρο για τη γεφύρωση των διαφορών μεταξύ των διαφορετικών τάσεων (π.χ. φιλελεύθερων, κεντρώων και δεξιών/συντηρητικών).
Επομένως ενώ συνταγματικά, ο βουλευτής αντιπροσωπεύει το Έθνος και τους πολίτες , στην πολιτική πράξη υποτάσσεται στην κομματική πειθαρχία.Ο αρχηγός του κόμματος έχει τον τελικό λόγο για το ποιος θα είναι υποψήφιος στις εκλογές (ειδικά σε συστήματα με λίστα ή κατά την κατάρτιση των ψηφοδελτίων), κατά συνέπεια υπάρχει πάντα η απειλή της διαγραφής. Αν ένας βουλευτής καταψηφίσει κεντρική κυβερνητική γραμμή, ο αρχηγός μπορεί να τον διαγράψει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Βέβαια χρησιμοποιείται ως επιχείρημα η γνωστή καραμέλα της κυβερνητικής σταθερότητας . Αν οι βουλευτές ψήφιζαν εντελώς αυτόνομα, καμία κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να περάσει νόμους, οδηγώντας τη χώρα σε συνεχή πολιτική αστάθεια, ειδικά όταν τα μέτρα αυτά είναι αντιλαικά και κατά του πολίτη, γιατι διαφορετικά δεν θα υπήρχε καμία τέτοια απειλή.
