Το τραγούδι «Να δεις τι σου ‘χω για μετά» (1995) των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και Μιχάλη Γκανά, που ερμηνεύτηκε εμβληματικά από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αποτελεί διαχρονικά μια δυνατή κραυγή ενός σκεπτόμενου ανθρώπου που συνειδητοποιεί πόσο ασήμαντη και αναλώσιμη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη μπροστά στα μεγάλα συμφέροντα.
Με άλλα λόγια θα στο πω
Κι έναν ανάπηρο σκοπό
Απ’ το πενήντα και μετά
Μας έχουν πνίξει τα μπετά
Να δεις τι σου ‘χω για μετά
Μέσα σε μια κοινωνία που καταρρέει, άνθρωποι χαμένοι, εγκλωβισμένοι στα προσωπικά τους αδιέξοδα, μόνοι και απαξιωμένοι, οδηγούνται χωρίς καμιά αντίσταση στον αφανισμό τους. Δέχονται τα νέα προστάγματα παθητικά , χωρίς σκέψη , κριτική , αμφισβήτηση. Έτσι , στο όνομα του πλουτισμού , έτρεξαν όλοι να δώσουν τις μονοκατοικίες τους για αντιπαροχή, γεγονός που δημιούργησε την αστικοποίηση της δεκαετίας του ’50 και μετά, και εξαφάνισε τη φύση και την παραδοσιακή γειτονιά, αντικαθιστώντας τες με απρόσωπο τσιμέντο.
Και τελικά, στην εποχή της μάσκας, τη χειρότερη μάσκα δεν μας την φόρεσε ο ιός εμείς οι ίδιοι, όταν υιοθετήσαμε οικειοθελώς ένα ξένο προς τις ελληνικές συνήθειες μοντέλο ,όταν αφεθήκαμε στις ανέσεις , στις εφήμερες απολαύσεις , όταν κυνηγήσαμε το χρήμα της νέας αστικής τάξης , της επίδειξης και της ξενομανίας και χάσαμε την ταυτότητα μας, αυτό που πραγματικά είμαστε.
Με άλλα λόγια θα στο πω
Κι έναν ανάπηρο σκοπό
Απ’ το εβδομήντα και μετά
Μας έχουν πνίξει τα σκατά
Να δεις τι σου ‘χω για μετά
Κάθε γενιά, κάθε εποχή με πρωτοπόρους τους πολιτικούς της αρχηγούς, έλεγε “ας περάσουμε τώρα καλά και βλέπουμε για αύριο¨. Κατά συνέπεια κουκουλώνονταν τα σκουπίδια κάτω από το χαλί , μέχρι που έγιναν βουνό και μας έπνιξαν.
Καθημερινά βγαίνουν στο φως σκάνδαλα, εξαπατήσεις ,τα σχέδια των παγκοσμιοποιητών που σκοπό έχουν την εξαθλίωση των πολιτών και την τελική τους υποδούλωση σε ένα σύστημα που επιζητά τον απόλυτο έλεγχο και εξάρτηση από αυτό, και ενώ, λίγο πολύ όλοι ξέρουν τι τους περιμένει, εξακολουθούν να υπακούνε και να υπηρετούν αυτούς που τους εκμεταλλεύονται .Μια τοξική εκπαίδευση, μια κακοποιητική εργασία, μια ανύπαρκτη δικαιοσύνη, μια εχθρική κοινωνία και μια καταρρακωμένη ψυχολογία. Ακρίβεια, ανεργία, ανασφάλεια και ένα ζοφερό μέλλον σε μια ξεπουλημένη πατρίδα..
Υπάρχουν όμως αυτοί που αντιστέκονται και κρατούν άσβεστη την ελπίδα. Αυτοί, που ως γνήσιοι Έλληνες κρατούν Θερμοπύλες , περιμένοντας να τους ακολουθήσουν και άλλοι, να γίνουν πολλοί για να σωθεί αυτός ο υπέροχος τόπος.
Να δεις τι σου έχω για μετά……
Μα η Ελλάδα ως γνωστόν
Ποτέ της δεν πεθαίνει
Και όπως έχει ειπωθεί
Κάποια στιγμή θ’ αναστηθεί.
