Ο Σίσυφος είναι καταδικασμένος να κάνει το ίδιο πράγμα για πάντα: να ανεβάζει έναν τεράστιο βράχο στην κορυφή ενός βουνού, και όταν νομίζει ότι τα κατάφερε να τον βλέπει να πέφτει ξανά.
Στον Μύθο του Σισύφου, ο Καμύ εξετάζει το Παράλογο: τη σύγκρουση ανάμεσα στη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να βρούμε νόημα και σε έναν κόσμο που δεν μας προσφέρει ποτέ μια ξεκάθαρη απάντηση, μια βεβαιότητα .
Αν δεν υπάρχει μια τελική κορυφή όπου όλα λύνονται, όπου όλα εισπράττουν μια ανταμοιβή , όπου όλα αποκτούν νόημα και μπορούμε επιτέλους να ηρεμήσουμε, τότε γιατί συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε;
Ίσως τελικά το ζητούμενο να μην είναι να κρατήσουμε τον βράχο για πάντα στην κορυφή. Ίσως το ζητούμενο είναι να μάθουμε να ζούμε ενώ ακόμη ανεβαίνουμε, να απολαμβάνουμε τη διαδικασία όσο επώδυνη και αν είναι αρκετές φορές, να αναγνωρίζουμε την πορεία μας, να νιώθουμε υπερήφανοι για την εξέλιξη μας χωρίς να επιδιώκουμε υποχρεωτικά ένα τέλος, έναν τερματικό σταθμό.
‘Ισως το ζητούμενο να είναι να μάθουμε να ζούμε χωρίς εγγυήσεις και να τολμάμε να προχωράμε χωρίς φόβο.
Ίσως το ζητούμενο να είναι να απολαμβάνουμε την ανάβαση ακόμα και όταν ο βράχος παραμένει βαρύς.
