Η παρακμή της κοινωνίας είναι ένα φαινόμενο που επιδεινώνεται σταδιακά και μεγαλώνει το τέλμα μέσα στο οποίο κινούμαστε ως πολίτες και ως άνθρωποι.
Μέγα θέμα το ερώτημα του πως φτάσαμε ως εδώ.
Σίγουρα όπως λέει ο σοφός λαός “το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει”. Διαχρονικά το πολιτικό σύστημα χαρακτηρίζεται από την ισχυρή εκτελεστική εξουσία και τον συγκεντρωτικό ρόλο του εκάστοτε Πρωθυπουργού, κάτι που συχνά περιθωριοποιεί τον ρόλο του Κοινοβουλίου στη νομοθετική διαδικασία και φυσικά αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες του λαού. Παρατηρείται κατά συνέπεια μια μεγάλη απόσταση μεταξύ πολιτών και πολιτικού προσωπικού. Οι πολίτες που πίστεψαν και εξαπατήθηκαν άπειρες φορές, νιώθουν ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα δεν αφουγκράζεται τις καθημερινές τους ανάγκες, τις αγωνίες τους, οδηγώντας τους σε αποχή ή εκλογική άνοδο αντισυστημικών σχηματισμών. Οι παθογένειες των πελατειακών νοοτροπιών (ρουσφέτι, εξυπηρετήσεις φωτογραφικές προσλήψεις, αναθέσεις ) καταδεικνύουν τις στρεβλώσεις, την έλλειψη αξιοκρατίας, την απόσταση που μετατρέπεται σε βαθύ χάσμα ανάμεσα στο κυβερνητικό σχήμα και τους πολίτες.
Οι κυριότεροι προβληματισμοί γύρω από το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας επικεντρώνονται στην κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς το έλλειμμα αντιπροσώπευσης, τη διαφθορά, στην απαξίωση των πολιτικών . Σύμφωνα με πρόσφατες κοινωνιολογικές έρευνες και πολιτικές αναλύσεις, οι πολίτες εμφανίζουν υψηλά ποσοστά απογοήτευσης από τη λειτουργία της δημοκρατίας, κατατάσσοντας τη χώρα μας σε υψηλές θέσεις αρνητικής κρίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Υπάρχει μια γενική δυσφορία, μια αίσθηση εγκατάλειψης στη μοίρα μας που εκφράζεται ποικιλοτρόπως αλλά δεν φτάνει στο σημείο εκείνο που μπορεί να αντιστρέψει την κατάσταση και να δώσει μια άλλη προοπτική.
Μέσα από αυτή την έντονη αμφισβήτηση γεννιέται η ανάγκη μιας ριζικής αλλαγής.
Μια αλλαγή που ζητά πρωτίστως μια συνειδητή επιλογή από τους πολίτες που απεικονίζεται άψογα στη ρήση “αν δεν σπάσεις αυγά δεν κάνεις ομελέτα “. Η φράση αυτή αναδεικνύει την ανάγκη για ριζικές , συστημικές ρήξεις , σημαντικές μεταρρυθμίσεις που έχουν πάντα πολιτικό και κοινωνικό κόστος. Διαφορετικά θα είναι “μία από τα ίδια”, μια ακόμα μειοψηφική ομάδα στη Βουλή, που θα βγάζει κορώνες για το θεαθήναι , χωρίς καμιά ουσιαστική συνεισφορά στο πολιτικό γίγνεσθαι. Και το τέλμα θα βαθαίνει, το απόστημα θα μεγαλώνει και εμείς θα συμφιλιωνόμαστε με το κακό από φόβο μην έρθει το χειρότερο.
Με παλιά υλικά δεν φτιάχνεται το καινούριο.
Πρωτίστως χρειάζεται η διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής νοοτροπίας που απαιτεί την ενεργό συμμετοχή του πολίτη. Πρόκειται για μια συλλογική προσπάθεια χωρίς αρχηγίες και προσωπικές φιλοδοξίες που θα έχει να παρουσιάσει τεκμηριωμένες προτάσεις και ρεαλιστικά προγράμματα. Ωστόσο θα χρειαστεί να ξεφύγει από την κουλτούρα της σύγκρουσης όπου ο πολιτικός λόγος εξαντλείται στο σφυροκόπημα των αντιπάλων και να μεταβεί στη κουλτούρα της λογοδοσίας και της συνεχούς επικοινωνίας με τον λαό.
Είμαστε έτοιμοι για αυτό;
