Το «Στο μυαλό είναι ο στόχος» είναι ένας από τους πιο γνωστούς στίχους της ποιήτριας και ηθοποιού Κατερίνα Γώγου, από το ποίημά της «Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια…» (περιέχεται στη συλλογή «Τρία κλικ αριστερά», Εκδόσεις Καστανιώτη, 1978)
Ολόκληρη η ουσία αποκαλύπτεται στον εμβληματικό στίχο : «Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος. Το νου σου ε;» Μέσα από την ποίηση της Κατερίνας Γώγου αναδεικνύεται μια βαθιά και διεισδυτική ματιά στους κοινωνικούς θεσμούς που αντί να στοχεύουν στην ανάπτυξη του ανθρώπου, τον καταδικάζουν σε μια αιώνια στέρηση όλων όσων μπορούν να του προσφέρουν την ευτυχία και την χαρά.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.”
Αν ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν θα αντιληφθούμε μια διαχρονική προσπάθεια για πνευματική υποδούλωση, για καταστολή της ελεύθερης σκέψης και τον έλεγχο της συνείδησης. Πάντα το ζητούμενο ήταν ο έλεγχος και η εξαθλίωση της ανθρωπότητας. Αιώνες μοναξιάς, σκοταδιού χωρίς ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ωστόσο κάποια στιγμή , όταν φτάνει το μαχαίρι στο κόκκαλο , όταν πιάνεις “πάτο” και δεν έχει άλλο κάτω ,νιώθεις ότι δεν πάει άλλο και σηκώνεις ανάστημα.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ’ του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν’ αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.”
Αν δεν ονειρευτείς την ελευθερία δεν πρόκειται να την ποθήσεις. Και αν δεν την ποθήσεις δεν πρόκειται να την αναζητήσεις. Χωρίς αυτήν το σύμπαν δεν μπορεί να ξαναβρεί την αρμονία του. Είναι δικαίωμα αλλά και υποχρέωση η προάσπιση της .Πρώτα ο καθένας μόνος του, μέσα του, ανακαλύπτει τον κόσμο της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης, έπειτα αφού έχει καταφέρει να αποδεσμευτεί από τους ατομικούς καταναγκασμούς του, ενώνεται με τους άλλους για να σταματήσει η κοινωνική αδικία.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε”
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη
Οι δομές της κοινωνίας ,οι τράπεζες, οι φυλακές, τα σύνορα, η ιδιοκτησία ενώ έχουν φτιαχτεί για να εξασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία του κοινωνικού ιστού, στο τέλος καταλήγουν να παράγουν ή να κατασκευάζουν τα «προβλήματα» και τους «παραβάτες» που υποτίθεται ότι πολεμούν, καταλήγοντας σε μια διαστρεβλωμένη αντίληψη για την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη.
δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Σε περιόδους παρατεταμένης κρίσης , όπως αυτή που ζούμε σήμερα , όπου η κοινωνική, οικονομική και ηθική παρακμή είναι έκδηλη σε όλους τους τομείς της ζωής μας, το πιο εύκολο είναι να σκληρύνεις , να γίνεις κυνικός ή να κοιτάξεις μόνο τον εαυτό σου. Το σημαντικό είναι να ξεφύγεις από τον ατομικισμό σου , που τόσο πολύ προβάλλεται ως χαρακτηριστικό στοιχείο της εποχής μας. Μέσα λοιπόν σε αυτό το γενικευμένο περιβάλλον κατάρρευσης η πραγματική νίκη είναι να μη χάσεις την ικανότητα να νιώθεις, να πονάς, να συμπάσχεις και να αγωνίζεσαι. Η πραγματική νίκη είναι να παραμένεις άνθρωπος.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ’ την αρχή
Ο Έρωτας , η Αλληλεγγύη και η Ελευθερία είναι οι αξίες που αξίζει να αγωνίζεσαι. Είναι αυτό που δίνει νόημα στη ζωή και σε κρατούν άνθρωπο, με την γήινη και πνευματική διάσταση. Είναι η απάντηση σε κάθε σκοτάδι, η δύναμη να ξανασηκώνεσαι όταν όλα γύρω σου καταρρέουν και το μοναδικό αληθινό κίνητρο για να υπάρχεις και να απλώνεις τα χέρια για να πάρεις αυτό που σου ανήκει…μια θέση στον ήλιο …όσες φορές και αν χρειαστεί.
