Ανεξέλεγκτη η ροή των μεταναστών στα νότια της Κρήτης
Μεγάλη επιχείρηση μετεπιβίβασης μεταναστών βρίσκεται καθημερινά σε εξέλιξη στα νότια παράλια της Κρήτης. Ορδές Αφρικανών μεταναστών καταφθάνουν στη χώρα έχοντας προκαλέσει αναστάτωση όχι μόνο στους κατοίκους της Κρήτης αλλά και σε όλους τους Έλληνες.
Το ανθρώπινο φορτίο μεταφέρεται στα Σφακιά με τη συνδρομή των λιμενικών Αρχών, την ώρα που στα Χανιά παραμένουν ήδη εκατοντάδες μετανάστες, φιλοξενούμενοι προσωρινά σε υποδομές της περιοχής, με την πίεση να αυξάνεται καθημερινά. Με μια ματιά στους διασωθέντες, αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για νέους άνδρες και όχι για γυναικόπαιδα τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους. Επομένως μιλάμε για μετανάστες και όχι για πρόσφυγες.
Η Ελλάδα βυθίζεται σε έναν εφιάλτη χωρίς επιστροφή, καθώς οι μεταναστευτικές ροές από τη Λιβύη κατακλύζουν την Κρήτη με πρωτοφανή ένταση, μετατρέποντας το νησί σε πύλη εισόδου για χιλιάδες, εκατοντάδες που δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ μετατρέποντας την πατρίδα μας σε αποθήκη ψυχών.
Υπό την πίεση της ασφυκτικής κατάστασης που επικρατεί στην Κρήτη. η κυβέρνηση δείχνει να είναι έτοιμη να θέσει σε εφαρμογή νέα, αυστηρά μέτρα για την αντιμετώπιση του φαινομένου.
Είναι όμως έτσι;
Ας θυμηθούμε την παραδοχή του πρωθυπουργού μιλώντας στους Financial Times για το μεταναστευτικό.
Αναρωτήθηκε… «Ποιος θα μαζέψει τις ελιές μας;
Είμαστε μια ήπειρος που συρρικνώνεται και όλοι αναγνωρίζουμε ότι για να διατηρήσουμε την παραγωγικότητά μας, θα χρειαστούμε εργατικό δυναμικό, ανειδίκευτο ή ειδικευμένο»
Με αυτόν τον ισχυρισμό προσπάθησε να μας πείσει για την αναγκαιότητα της ενσωμάτωσης των αλλοδαπών στην ελληνική κοινωνία. Σαν να μην υπάρχουν άλλες λύσεις και η μόνη μας σωτηρία είναι οι μετανάστες. Άλλωστε είναι γνωστές οι θέσεις του πρωθυπουργού περί νατιβισμού.
Αλλά παράλληλα, δεσμεύτηκε ότι «θα δυσκολέψουμε την είσοδο των ανθρώπων»… Ακόμα πιο σκληρά μέτρα απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες που εισέρχονται στη χώρα από την Βόρεια Αφρική με πλωτά μέσα “,ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής
Η διχογνωμία έγκειται στα πλαίσια των συνηθισμένων κυβιστήσεων, προσφιλές άθλημα του Έλληνα πρωθυπουργού, όταν στριμώχνεται από την κοινή γνώμη.
Οι μετανάστες λοιπόν τείνουν να αντικαταστήσουν τους πολίτες της χώρας.
Είναι γνωστό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέχει χρηματοδότηση για προγράμματα που υποστηρίζουν μετανάστες και πρόσφυγες, εστιάζοντας στην ένταξή τους στην κοινωνία και την αγορά εργασίας, καθώς και στην παροχή βασικών υπηρεσιών, Με άλλα λόγια έρχονται οι μετανάστες για να καλύψουν τα εργασιακά κενά που δημιουργούνται από την άρνηση των Ελλήνων να εργαστούν με χαμηλά ημερομίσθια , με εξαντλητικά ωράρια και κάτω από άθλιες συνθήκες στέγασης. Ειδικά τώρα που βρισκόμαστε στο ζενίθ της τουριστικής περιόδου και οι ανάγκες είναι αυξημένες, Αρκεί να ρίξει μια ματιά κανείς στις κουζίνες των εστιατορίων. Όλο το προσωπικό είναι αλλοδαποί .
Με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των επιχειρηματιών που αντί να καλυτερέψουν τις συνθήκες για τους εργαζομένους τους αντικαθιστούν με τους μετανάστες.
Ζούμε σε εποχές εργασιακού μεσαίωνα, παρόλο που σπαταλάμε πολύ χρόνο για να μιλάμε και πολύ μελάνι για να γράφουμε για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το νεοφιλελεύθερο πνεύμα που εξυπηρετούν οι πολιτικοί μας ζητά την συρρίκνωση των ανθρωπίνων και εργασιακών δικαιωμάτων . Αν διαμαρτυρηθεί ο εργαζόμενος για τις συνθήκες κινδυνεύει με λύση της εργασίας και άμεση αντικατάσταση. Αυτό σημαίνει παγκοσμιοποίηση.
Στα «Σταφύλια της οργής» ο Στάινμπεκ μίλησε για την πάλη του ανθρώπου με την αδικία, αποτυπώνοντας όσο κανένα άλλο μυθιστόρημα τις σαρωτικές επιπτώσεις της μεγάλης οικονομικής ύφεσης της δεκαετίας του 1930 στη ζωή του αμερικανικού έθνους. .
Διηγείται την οδύσσεια της οικογένειας των Τζόουντ, η οποία αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της στην Οκλαχόμα και να αναζητήσει εργασία στην Καλιφόρνια. Καθώς κατευθύνεται προς τον τελευταίο εναπομείναντα «κήπο της Εδέμ» βιώνει τη διάψευση των ονείρων τους που της επιφυλάσσουν οι μηχανισμοί του καπιταλιστικού κράτους,
Το βιβλίο «Τα Σταφύλια της Οργής” συμβολίζει την οργή και την αγανάκτηση των ανθρώπων που υφίστανται την εκμετάλλευση και την καταπίεση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε εξέγερση. Η φτώχεια, η μετανάστευση, η εκμετάλλευση της εργασίας, η οικογένεια, η ελπίδα και η επιβίωση είναι κεντρικά θέματα του έργου. Παρά το γεγονός ότι το βιβλίο διαδραματίζεται στην εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, τα θέματα που θίγει παραμένουν επίκαιρα και διαχρονικά, όπως η η κοινωνική αδικία, η καπήλευση της ελπίδας στην αναζήτηση για μια καλύτερη ζωή και η εξουσία των ισχυρών που κανονίζουν τις τύχες των λαών.
Διαγράψαμε μια μεγάλη πορεία ως ανθρωπότητα, καμαρώνουμε για τα τεχνολογικά μας επιτεύγματα για να καταλήξουμε πάλι στο ίδιο σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε, Την αποκτήνωση, Από ένα πνευματικό όν με άπειρες δυνατότητες για δημιουργία, κατάντησε ο άνθρωπος ένα απλό γρανάζι που λιπαίνει τον μηχανισμό του συστήματος που όταν δεν ταιριάζει ή χαλάει πετιέται και αντικαθίσταται.
Γιατί η αγορά εργασίας που θέτει τους όρους και τις προϋποθέσεις είναι αμείλικτη.. Η συνταγή που εφαρμόζει παραμένει ακλόνητη ανά τους αιώνες. Είναι ο βασικός κανόνας της προσφοράς και ζήτησης.
Όσο περισσότεροι αναζητούν εργασία τόσο οι μισθοί πέφτουν. Και οι μετανάστες συντελούν στην εφαρμογή του κανόνα. Έτσι οδηγούμαστε σαν έθνος σε μεγαλύτερη φτωχοποίηση έχοντας ως εναλλακτικές ή την συμμόρφωση στην σκλαβοποίηση ή την αναζήτηση καλύτερων επιλογών σε εργασιακά περιβάλλοντα άλλων χωρών. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνεται η αντικατάσταση του πληθυσμού του ελληνικού έθνους , η ερημοποίηση και η παράδοση της πατρίδας σε ξένα χέρια.
Γιατί στον 21 αιώνα ο πόλεμος μπορεί να μετασχηματίζεται , μα είναι ορατός αλλά ταυτόχρονα και αόρατος.
Έλενα Καράμπελα
