Είναι γνωστό ότι έχουμε μπει σε μια άτυπη προεκλογική περίοδο παρόλες τις εξαγγελίες ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν την Άνοιξη του 2027.
Με τέτοιους όρους έχουν πέσει στο τραπέζι οι πολιτικοί εκβιασμοί και η πίεση που ασκείται στους πολίτες για το μέλλον της χώρας αφού η σημερινή κυβέρνηση υπόσχεται ότι θα εξασφαλίσει τη σταθερότητα μέσα στο παγκόσμιο πλαίσιο πολιτικής ρευστότητας που ζούμε. Φροντίζοντας να ενισχυθεί ο φόβος, η ανασφάλεια και η ανησυχία για το μέλλον , το κυβερνών κόμμα στηρίζει τη βασική επιχειρηματολογία του, ποντάροντας στην αρχή “το μην χείρον βέλτιστον”. Θέτει το εκλογικό σώμα μπροστά στο δίλημμα “Μητσοτάκη ή χάος” και προσπαθεί να κατευθύνει αποφάσεις μέσω της επερχόμενης απειλής που εσκεμμένα καλλιεργεί.
Ας μην ξεχνάμε ότι η διάχυτη πολιτική κρίση στην Ευρώπη, η άνοδος της Ακροδεξιάς, η στεγαστική κρίση, η ακρίβεια των αγαθών , η εμπλοκή σε πολέμους που δεν μας αφορούν είναι το αποτέλεσμα των επιλογών της σημερινής κυβέρνησης. Ομοίως και τα σκάνδαλα που δεν έχουν τελειωμό για την ελληνική πραγματικότητα και που έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα το κύρος της πολιτικής ζωής , όχι τόσο από την αποκάλυψη τους , όσο από το γεγονός ότι κανείς δεν λογοδοτεί ποτέ για αυτά και ότι στο τέλος πληρώνει πάντα ο λαός. Ο Αντώνης Σαμαράς, σε συνέντευξή του δήλωσε ότι στη χώρα «υπάρχει μια εκτεταμένη ατμόσφαιρα διαφθοράς, μια αίσθηση κράτους-λάφυρου. Μια κατάχρηση εξουσίας από τους κυβερνώντες». Και συνέχισε λέγοντας ότι ο Μητσοτάκης είναι το χάος γιατί δημιούργησε σκόπιμα συνθήκες πολιτικής αναρχίας
Ας αναφερθούμε λοιπόν στην προσφιλή ατάκα ότι “στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα” που χρησιμοποιείται συχνά από πολιτικούς και αναλυτές σε περιόδους κρίσης ή πολιτικού αδιεξόδου, για να θυμίσει ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί διαθέτουν πάντα τα εργαλεία για να δίνουν λύσεις. Και τις λύσεις τις δίνει ο λαός όσο και αν προσπαθούν να τον χειραγωγήσουν.
