24 ερωτήματα για τους οπαδούς των ανοιχτών συνόρων

Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και “φιλάνθρωπα” και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται “ξαφνικά” τη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)…

Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του “σκιάχτρου του διχασμού Αριστεράς – Δεξιάς”, για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού “προοδευτικού και εγγράμματου” πολίτη. “Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω”, που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:

• Πως η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;
• Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;
• Πώς η διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών αποτελεί βασικό πυλώνα της μαφιοποίησης της κοινωνίας και της οικονομίας;
• Γιατί το 2015 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για την εκτίναξη των μεταναστευτικών ροών και από τότε συνιστά συνεχές κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο για όλη πλέον την Ευρώπη;
• Το σύγχρονο μεταναστευτικό ζήτημα αποτελεί άραγε ένα αυθόρμητο φαινόμενο μαζικής εγκατάλειψης συγκεκριμένων πατρίδων; Ή πρόκειται για ενορχηστρωμένη απόπειρα αφενός ξεριζωμού και αφετέρου αντικατάστασης πληθυσμών και εποικισμού ηπείρων από ανθρώπινες ροές δυστυχισμένων ανθρώπων τις οποίες διαχειρίζονται συμμορίες και μαφιοποιημένα παγκοσμιοποιημένα καθεστώτα;
• Ποια είναι η σχέση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με την επαναφορά άτυπων μορφών δουλεμπορίου σε όλο τον κόσμο;
• Πώς η παγκοσμιοποίηση και οι μαφιοποιημένες κυβερνήσεις που την προωθούν, εξυπηρετούν τη διαιώνιση της εξουσίας τους, επενδύοντας συμβολικά και υλικά στο φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης πληθυσμών από χώρες του “Τρίτου Κόσμου” προς τη Δύση;
• Πώς λειτουργεί το δίκτυο μετακίνησης πληθυσμών, από την πρώτη φάση στις χώρες καταγωγής έως την τελική φάση στις χώρες υποδοχής;
• Πώς παράγονται οι “ροές” μεταναστών;
• Τι μας διδάσκει το παράδειγμα της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας;
• Ποια η σχέση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με την άνοδο της λεγόμενης “ακροδεξιάς” στην Ευρώπη;
• Πώς η ιδεολογική χρήση του όρου “ακροδεξιά” ενοχοποιεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε συζήτηση αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό ζήτημα με κριτικό τρόπο;
• Ποια η σχέση της σημερινής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με τη διάλυση και τον περαιτέρω κατακερματισμό των δυτικών κοινωνιών;
• Πώς συνδέεται το μεταναστευτικό ζήτημα με την κατασκευή εθνοτικών μειονοτικών πληθυσμών περιχαρακωμένων με κοινωνιοταξικά κριτήρια σε γκέτο με σύνορα πολλαπλασιαζόμενα εντός της ίδιας επικράτειας;
• Πώς καλλιεργείται σχεδόν με το ζόρι ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία στον εγχώριο ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος ήταν ανέκαθεν φιλόξενος;
•  Βρισκόμαστε όντως αντιμέτωποι με μια απόπειρα ισλαμοποίησης της Ευρώπης;
• Γιατί οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στον εποικισμό της χώρας στιγματίζεται ως ισλαμοφοβία;
•  Ποιος ο ρόλος των αντιστάσεων και των αντιδράσεων, όταν εξ ορισμού στιγματίζονται ως ακροδεξιές και φασίζουσες;
• Ποιος ο ρόλος του ψευδεπίγραφου “ανθρωπισμού” και του “προοδευτισμού” στην αποδοχή της μετατροπής της κοινωνίας σε ένα ανθρώπινο μωσαϊκό ετερογενών ψηφίδων και σε ένα παγκόσμιο πλήθος αποεδαφοποιημένων μονάδων – νομάδων;
• Πώς αξιοποιείται πολιτικά και οικονομικά ο ψευτοανθρωπισμός, ώστε να συγκαλύπτει την εξαγορά πολιτικών, την χρηματοδότηση των ΜΚΟ και του δικτύου διακινητών/ δουλεμπόρων;
•  Πώς αξιοποιείται ο δήθεν αριστερόστροφος “προοδευτισμός”, ώστε να υποθάλπει το παγκόσμιο κύκλωμα εγκληματιών που ευθύνεται για τους πνιγμένους στις ελληνικές θάλασσες;
• Ποιος είναι ο ρόλος της σύγχρονης δήθεν Αριστεράς στη διαχείριση του φαινομένου της μαζικής μετανάστευσης;
•  Γιατί η παρεχόμενη ανθρωπιστική βοήθεια και στήριξη των μεταναστών και προσφύγων υφίσταται επιλεκτικά, μόνο εφόσον εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους που πλήττονται από πολέμους και φτώχεια – και όχι στις χώρες τους, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής εκεί, με σκοπό να μην ξεριζώνονται;
• Πώς εξηγείται η επιλεκτική πολυπολιτισμικότητα που δεν αφορά τους Ορθόδοξους πληθυσμούς χωρών όπως η Συρία, το Αφγανιστάν, ο Λίβανος κ.ά., οι οποίοι γίνονται συστηματικά θύματα δολοφονικών και τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά μόνο τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που καταφτάνουν μαζικά στην Ευρώπη;

Με αφορμή την Χίο… 

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίo, ας υπενθυμίσουμε επίσης, σε όλους τους δήθεν αντιρατσιστές που μοιάζουν να κόπτονται για την τραγωδία, πως πέραν της φυσικής λύπης κάθε κανονικού ανθρώπου για το θάνατο κάθε συνανθρώπου και για την άδικη απώλεια κάθε ζωής, υπάρχει και η εξίσου φυσιολογική και αναμενόμενη ανησυχία για τη δημογραφική, πολιτισμική και πολιτική κατάρρευση κάθε ιστορικής κοινωνίας και πρώτα από όλα της οικείας.