Είμαστε ελεύθεροι πολιορκημένοι
Ως σχήμα οξύμωρο χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε έκφραση ή νόημα που αποδίδεται με λέξεις αντιφατικού νοήματος. Ο σημερινός κόσμος είναι όλος ένα σχήμα οξύμωρο. Στο μεταβατικό στάδιο που περνά η κοινωνία, τα μηνύματα τεχνηέντως είναι ρευστά και συγκεχυμένα. Άλλωστε μια από τις βασικές τεχνικές της προπαγάνδας είναι η σύγχυση. Ένας νους που συνεχώς άλλα ακούει και άλλα αντιλαμβάνεται ,σταδιακά χάνει τη δυνατότητα διάκρισης, μπερδεύεται και καταλήγει να αποδεχτεί το μαύρο άσπρο και το δύο συν δύο ίσον πέντε.
Αν κάτι χαρακτηρίζει την σημερινή συγκυρία λοιπόν, είναι το σχήμα οξύμωρο.
Για παράδειγμα, ρητορική μίσους θεωρείται κάθε αντίθετη άποψη σε σχέση με το νέο αφήγημα του πολιτικά ορθού, ενώ οι απόψεις που το υποστηρίζουν και εναντιώνονται στην καθεστηκυία τάξη ονομάζονται δικαιωματισμός.
Όποιος καταφαίνεται ενάντια στα νέα ήθη της απόλυτης ελευθεριότητας αποκαλείται ρατσιστής , ομοφοβικός φασίστας αλλά όταν χλευάζει την παράδοση, λοιδορεί τα χριστιανικά πιστεύω , εκλαμβάνεται ως καινοτομία, ελευθερία στην σκέψη και στην έκφραση.
Υπερασπιζόμαστε την ειρήνη συμμετέχοντας στο πόλεμο.
Τασσόμαστε υπέρ του Ισραήλ και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του στην προάσπιση της χώρας του κατά της ιρανικής εισβολής αλλά δεν δείχνουμε την ίδια ευαισθησία για τον λαό της Παλαιστίνης και του Λιβάνου.
Ακούμε συνεχώς για το κράτος του δικαίου ενώ ο πολίτης νιώθει ανυπεράσπιστος απέναντι στον κρατικό μηχανισμό που του ζητά όλο και περισσότερα
Γίνεται λόγος για πράσινη ανάπτυξη ενώ παρατηρούμε να καταστρέφονται ασταμάτητα οι εθνικοί δρυμοί της χώρας.
Παίρνονται μέτρα υπέρ του ευάλωτου νοικοκυριού ενώ η ακρίβεια εκτοξεύεται καθημερινά σε προϊόντα πρώτης ανάγκης.
Γίνονται εξαγγελίες για την πάταξη της φοροδιαφυγής όταν τα ίδια τα κόμματα είναι οι μεγαλύτεροι φοροφυγάδες της χώρας.
Μιλάνε για ασφάλεια όταν φροντίζουν να ζούμε υπό τον φόβο μιας συνεχόμενης απειλής.
Ξεκινά η διαδικασία για τον εξορθρολογισμό στο Δημόσιο με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων, όταν το δημόσιο χρήμα κατασπαταλιέται και χάνεται στις δαιδαλώδεις διαδρομές της μίζας προς ημετέρους.
Είναι ένθερμοι υποστηρικτές της αξιολόγησης, όταν οι ίδιοι οι κρατικοί λειτουργοί μας έχουν αποδείξει ποικιλοτρόπως την ανικανότητα και την ανεπάρκεια τους.
Θεσπίζουν την αυστηριοποίηση των ποινών όταν η ηγεσία, αυτή η ίδια, βουλιάζει στα σκάνδαλα και στη διαπλοκή..
Μας παραμυθιάζουν με την ανεξάρτητη δικαιοσύνη όταν κανένας δικαστικός λειτουργός δεν τολμά να ασκήσει το επάγγελμα του ανεξάρτητα και αμερόληπτα.
Επιζητούν την απόδοση ευθυνών όταν οι ίδιοι δικαιολογούν πάντα τις επιλογές τους και πετάνε την ευθύνη στον πολίτη.
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο πολίτης έρχεται πρώτος στις προτεραιότητες της κυβέρνησης, αλλά διαπιστώνουμε ότι έρχεται τελευταίος και καταϊδρωμένος.
Επικαλούνται τη Δημοκρατία , δώρο άδωρο, μια έννοια πια χωρίς αντίκρισμα αφού στη πράξη οι αποφάσεις παίρνονται ερήμην του ελληνικού λαού.
Επιζητούν δήθεν τη συνοχή ενώ φροντίζουν να επικρατεί διάσπαση και διχόνοια.
Υπερθεματίζεται η συλλογικότητα ενώ προωθείται ο ατομικισμός
Στοχεύουν υποτίθεται στην ολότητα ενώ πετυχαίνουν την ετερότητα.
Οι λέξεις έχασαν το νόημα τους όπως η κοινωνία έχασε τους συνδετικού της ιστούς. Είμαστε σε ένα μύλο που αλέθει το παλιό το καινούριο, το σωστό το λάθος και περιμένουμε να δούμε τι θα βγάλει στο τέλος. Αν δεν θέλουμε να ζήσουμε ως ζωντανοί νεκροί, ας κρατήσουμε τη λογική μας και ας κρατηθούμε μακριά από τις νέες γλωσσολογικές και γνωσιακές παγίδες. Η γλώσσα είναι βίωμα και κάθε έννοια μεταφέρει ειδικό βάρος. Αυτό το κουβαλάμε ως ιστορική μνήμη μέσα μας, ας το αφήσουμε να μας καθοδηγήσει.
