της Patricia Harrity 

 Η Ανθρωπότητα σε βαθιά κρίση.: Μια μεγάλη απάτη διαπράττεται ενάντια στην ανθρωπότητα, από “ τη σκοτεινή ελίτ” σύμφωνα με τον Julian Rose. οι οποίοι όπως λέει ο ίδιος, “θα φτάσει σε κάθε σημείο για να πετύχει τους σκοπούς της”. Οι “σκοποί” τη ς είναι η ατζέντα του αποπληθυσμού και ο ολοκληρωτικός έλεγχος του παγκόσμιου πληθυσμού. Γνωρίζουμε ότι κυβερνιόμαστε από μη εκλεγμένους πράκτορες του βαθέως κράτους που έχουν μια σκοτεινή ατζέντα, και γνωρίζουν ότι το γνωρίζουμε, όμως καθημερινά υπάρχει μια έντονη υπενθύμιση ότι αυτή η σκοτεινή αίρεση εξακολουθεί να υλοποιεί αυτά που έχει σχεδιάσει για το μέλλον μας, και εμείς εξακολουθούμε να παρατηρούμε τη διαδικασία  γονατισμένοι.

Ο πόλεμος, σε οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα τοπικό επίπεδο διαμάχης, είναι ένα κατασκευασμένο και προσχεδιασμένο γεγονός που βασίζεται σε απώτερο κίνητρο.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο πόλεμος χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει έναν αντιπερισπασμό από κάτι πιο μόνιμης σημασίας, το οποίο οι πρωταγωνιστές θέλουν να εισάγουν υπό την κάλυψη του καπνού και της φωτιάς που κυριαρχούν στις εικόνες και τη ρητορική του πεδίου της μάχης. Κάτι που θα υποδουλώσει περαιτέρω ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας ώστε να συμμορφωθεί με το επιθυμητό τελικό παιχνίδι – και μάλιστα με πολύ ταχύτερο ρυθμό απ’ ό,τι θα αποδεικνυόταν διαφορετικά δυνατό.

Julian Rose

Ο πόλεμος υποκινείται επίσης από την επιθυμητή οικονομική ανάκαμψη για την τύχη του στρατιωτικού βιομηχανικού συμπλέγματος και, φυσικά, ως προάγγελος του χάους.

Το χάος αποτελεί ζωτικό παράγοντα που ωθεί τους τραυματισμένους πληθυσμούς να ζητούν έναν μεγάλο αδελφό σωτήρα για να τερματίσει τη σύγκρουση. Η σύγκρουση στην οποία οι ίδιοι αυτοί “σωτήρες” που προωθούν τον έλεγχο της ελίτ είχαν σημαντικό ρόλο στην έναρξη της εξ αρχής. Η γνωστή τεχνική του δημιουργώ το πρόβλημα, περιμένω την αντίδραση για να δώσω τη λύση.

Δεδομένου ότι τα παγκόσμια γεγονότα χειραγωγούνται πολιτικά και οικονομικά για να δώσουν όλο και μεγαλύτερη εξουσία σε όλο και λιγότερους θεσμούς και σε αυτούς που τους διοικούν, οι “εχθροί του λαού” εντοπίζονται εύκολα.

Ωστόσο, η διαφορά μεταξύ ενός εχθρού του 21ου αιώνα και ενός εχθρού προηγούμενων εποχών, είναι ότι η εκδοχή του 21ου αιώνα χρησιμοποιεί προηγμένη ψυχολογική χειραγώγηση ως το κύριο όπλο ενός ολοένα και πιο εικονικού οπλοστασίου.

Επομένως, ο σημερινός δημόσιος εχθρός αριθ. 1 είναι ένας μάστορας της εξαπάτησης.

Η κατανόηση αυτού του γεγονότος σημαίνει ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε μια νέα διάσταση που πρέπει να κατανοήσουμε, προκειμένου να αναπτύξουμε μια στρατηγική ικανή να ξεσκεπάσει αυτή την εξαπάτηση και να εξουδετερώσει την ψυχολογική της επιρροή στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο από εκείνους που διαθέτουν τη διάκριση, τη διορατικότητα , την οξυδέρκεια και την επίγνωση που τους επιτρέπει να αναγνωρίζουν τα πρότυπα συμπεριφοράς και τα κίνητρα που είναι κοινά για τους κύριους πράκτορες πίσω από τη διαδικασία της ανθρώπινης υποδούλωσης.

Περιλαμβάνει την αναγνώριση των κύριων αιτιωδών στοιχείων πίσω από τη μαζική ύπνωση της ανθρωπότητας. Η πρόκληση μιας κατάστασης του νου (και της ύπαρξης) που οδηγεί τους καλούς ανθρώπους να “μην ενεργούν” όταν όλα γύρω τους απαιτούν ενστικτωδώς την άμεση ανάληψη δράσης.

Εξετάζοντας περαιτέρω αυτή τη δεινή κατάσταση πραγμάτων, γίνεται φανερό ότι υπάρχει κάτι που μπλοκάρει το ευρύτερο ένστικτο επιβίωσης ενός μεγάλου μέρους του ανθρώπινου πληθυσμού.

Με τον όρο “κατάσταση επιβίωσης” εννοώ κάτι περισσότερο από το να καταφέρνει κανείς να παραμείνει ζωντανός σε μια κρίση όπου κινδυνεύει η σωματική του υπόσταση. Η κατάσταση που μπλοκάρεται δεν είναι αυτή, αλλά στο ψυχικό και πνευματικό επίπεδο. Αυτή η κατάσταση που ενστικτωδώς δίνει σε κάποιον την αίσθηση του τι είναι σωστό και τι λάθος – και μια σύνδεση με τους άλλους καθώς και με το φυσικό περιβάλλον που μας τρέφει. Άλλωστε οι επικυρίαρχοι φρόντισαν να μας ενημερώσουν από την αρχή του ξεσπάσματος της πλανδημίας ότι είναι θέμα ανθεκτικότητας.

Όταν αυτή η συνδεδεμένη κατάσταση είναι υγιής, αισθανόμαστε αμέσως εξοργισμένοι που οποιοδήποτε μέρος αυτής της συλλογικής ζωντανής οντότητας της οποίας είμαστε μέρος, απειλείται από τις κατάφωρες πράξεις άλλων ανθρώπων.

Αλλά όταν δεν είναι υγιής – όταν είναι άρρωστη – αυτή η ενστικτώδης οργή δεν καταφέρνει να παρέμβει. Αντ’ αυτού, το κυρίαρχο συναίσθημα είναι αυτό της απόσυρσης και της παθητικής αυτοσυντήρησης. Και είναι αυτή η υποχώρηση σε ένα εγωιστικό αδιέξοδο αδιαφορίας για την τύχη της οικογένειας του ανθρώπου και της φύσης – που είναι η πραγματική πανδημία της εποχής μας.

Ο τεχνοβιομηχανικός ψηφιοποιημένος θεός της μαζικής αφαίρεσης, σε συνδυασμό με την υπόσχεσή του για “μια κουλτούρα ευκολίας”, έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην απομάκρυνση της ανθρωπότητας από κάθε προσπάθεια να συνδεθεί με τη βαθύτερη φύση της, να ανταποκριθεί στο κάλεσμα ενός ανώτερου στόχου και μιας καθοδηγητικής ψυχής.

Η εγωιστική ενασχόληση με τις καθαρά  προσωπικές  υποθέσεις έχουν αποκόψει τον άνθρωπο από το κοινωνικό σύνολο. Και αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που ο κόσμος διαλύεται από προσχεδιασμένους και σκληρά επιβαλλόμενους διαχωρισμούς, οι οποίοι βρωμίζουν τις ανθρώπινες αξίες και προετοιμάζουν το έδαφος για να γίνει το κεντρικό σύστημα ελέγχου πλήρως δεσποτικό.

Όσοι μπορούν να αντέξουν την ψευδή πολυτέλεια του εγωιστικού συμφέροντος σε μια τέτοια εποχή, ξεχωρίζουν βάναυσα ως κορυφαία παραδείγματα της πλήρους κατάρρευσης των ανθρωπιστικών και πνευματικών ευαισθησιών που παρέχουν στη ζωή την αληθινή της απήχηση και το πραγματικό της νόημα.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε για να φτάσουμε κάπου στην αντιμετώπιση αυτής της διάχυτης κρίσης, είναι να εντοπίσουμε την πηγή και τη φύση αυτής της μεγάλης απάτης που διαπράττεται και να παραμείνουμε προσηλωμένοι στο κέντρο μας , συνεπείς με τις αξίες μας, με υψηλές δονήσεις αισιοδοξίας πέρα από κάθε τρόμο και ανασφάλεια που επιχειρούν να μας ρίξουν στην άβυσσο της απελπισίας. Κρατώντας την διαύγεια μας, και την καθαρότητα στην ματιά μας, μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε   τις παγίδες πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις ,την άνεση που μας προσφέρει  η τεχνολογία και να εντοπίσουμε αυτό που έχει υπνωτίσει τους ανθρώπους ώστε να αποδεχτούν το ολοκληρωτικό καθεστώς της  επιτήρησης και του  ελέγχου.