Υπερεπέκταση και αλαζονεία
Ηγέτες που παρασύρονται από την δόξα και την επιτυχία και νομίζουν ότι είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Για την διατήρηση της εξουσίας τους έχουν ανάγκη να πλαισιωθούν από τους δικούς τους έμπιστους που φροντίζουν να κρατούν ικανοποιημένους. Έτσι διογκώνεται η κοινωνική ανισότητα , ο πλούτος συσσωρεύεται στα χέρια ελαχίστων και η εξαθλίωση της πλειοψηφίας δημιουργεί εσωτερική σήψη. Η μεσαία τάξη καταστρέφεται, η κοινωνική συνοχή χάνεται και η εμπιστοσύνη στους θεσμούς γκρεμίζεται.
Οι ηγέτες και οι άρχουσες τάξεις , μεθυσμένοι από την αίσθηση του απυρόβλητου , γίνονται αλαζόνες και υπερόπτες. Αποσυνδέονται πλήρως από την πραγματικότητα των απλών πολιτών. Αρνούνται να προσαρμοστούν στις νέες προκλήσεις, προστατεύοντας απλώς τα προνόμιά τους μέχρι που η λαϊκή οργή ξεχειλίζει και απαιτεί την ανατροπή τους.
Η αποκοπή από τη λαϊκή βάση συνεπάγεται και κατάχρηση εξουσίας. Όταν οι θεμελιώδεις αξίες που έχτισαν έναν πολιτισμό (όπως η δικαιοσύνη, η εργατικότητα και η συλλογικότητα) αντικαθίστανται από τον ατομικισμό, το συμφέρον , την διατήρηση της την πνευματική νωθρότητα και την αναζήτηση της εύκολης απόλαυσης, η κοινωνία γίνεται ευάλωτη σε εξωτερικές απειλές.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι κάθε πολιτισμός ακολουθεί έναν οργανικό κύκλο. ‘Οπως ακριβώς γίνεται με τα φυτά και τα ζώα. Γεννιέται, αναπτύσσεται ,φτάνει στην κορύφωση της ακμής του και τελικά πεθαίνει.
Τα πρώτα δείγματα της παρακμής του αρχίζουν όταν ένας πολιτισμός χάνει τη ζωντανή πνευματικότητά του και μετατρέπεται σε ψυχρό, αστικό και τεχνοκρατικό μόρφωμα. εισέρχεται στη φάση της πτώσης του.
Ειδικά στο έργο του «Ο Άνθρωπος και η Τεχνική», ο Σπένγκλερ βλέπει τον άνθρωπο ως «αρπακτικό» που χρησιμοποιεί την τεχνολογία για όφελος του αλλά τελικά αυτή στρέφεται εναντίον του, οδηγώντας τον στην αυτοκαταστροφή.
Η δεύτερη ένδειξη είναι η δημιουργία των μεγαλουπόλεων.
