Η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα έχει μπει για τα καλά στην εκστρατεία προώθησης της woke culture δηλαδή της ακυρωτικής κουλτούρας. Με συναυλίες, φεστιβάλ και συνέδρια προσπαθεί να εισχωρήσει και να επιβληθεί στην κοινωνία. Έχοντας ισχυρούς υποστηρικτές που φροντίζουν να χρηματοδοτούν τις δράσεις τους, επιζητούν να μεταλλάξουν την καθεστηκυία τάξη και από μια μικρή περιθωριακή ομάδα που δρα στο παρασκήνιο, χωρίς να προκαλεί , έχει βγει μπροστά, επιχειρεί να πάρει τη ρεβάνς και να μας επιβάλλει τους όρους της. Είναι ξεκάθαρο ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει τις επιλογές των άλλων. Η κοινωνία μας, σε εποχές με πιο αυστηρό ηθικό πλαίσιο ,από το σημερινό, όχι μόνο δεν έχει αποκλείσει άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό αλλά έχει αναγνωρίσει τα ταλέντα τους και έχει αναδείξει την αξία τους . Η σεξουαλική προτίμηση του Καβάφη δεν τον εμπόδισε να γίνει ο αγαπημένος μας ποιητής. Ο Μάνος Χατζιδάκις έμεινε στην καρδιά μας ως ο λατρεμένος μας μουσικός. Ο Γ. Τσαρούχης είναι ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της σύγχρονης ιστορίας μας, όπως και τόσοι άλλοι. Ποτέ η ερωτική επιλογή ενός ατόμου δεν στάθηκε εμπόδιο στο να αναδείξει το μεγαλείο ενός καλλιτέχνη, ενός ποιητή , ενός λογοτέχνη και να αποτρέψει τον κόσμο να τον θαυμάζει για αυτό.
Πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν άτομα με ιδιαιτερότητες γύρω μας. Θα είναι οι συνάδερφοι μας, οι γείτονες μας, οι φίλοι μας ,οι συμπολίτες μας και θα ζούμε αρμονικά μαζί τους. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην έκφραση της αγάπης του όπως θέλει να τη βιώσει. Δεν την κάνει όμως λάβαρο , ούτε την διατυμπανίζει όπου βρεθεί και σταθεί, ούτε προσπαθεί να την επιβάλει σε όλη την κοινωνία. Άλλωστε δεν αφορά κανένα, είτε είναι γκέι είτε είναι στρέιτ. Αυτό που ενοχλεί δεν είναι η διαφορετικότητα. Είναι η προσπάθεια κατάργησης κάθε λογικής που καταλύει τους νόμους της βιολογίας και προσπαθεί να κάνει τα αφύσικο φυσιολογικό. Που έχει ξεκινήσει μια σταυροφορία ενάντια στη «ρητορική μίσους» και ποινικοποιεί κάθε αντίθετη γνώμη. Που υποβιβάζει την έννοια της αγάπης και του έρωτα σε ένα σεξιστικό επίπεδο , που διαστρεβλώνει τον θεσμό της οικογένειας υποβαθμίζοντας τον ρόλο του πατέρα και της μητέρας σε γονέα 1 και γονέα 2 ή 3 και 4 κτλ. Που έχει γεμίσει ο τόπος με δράσεις, αφίσες, διαφημίσεις , σήριαλ, εκπομπές με εικόνες που προσβάλουν την αισθητική μας. Και όλα αυτά για να νιώσει δικαιωμένο το 20% του πληθυσμού. Και το υπόλοιπο 80% ποιος το υπολογίζει;
Αυτό είναι που ενοχλεί. Η Δημοκρατία θέλει η ελευθερία του ενός να σταματά εκεί που αρχίζουν να θίγονται τα όρια της ελευθερίας των άλλων. Δεν μπορεί οι πολίτες που υπερτερούν ξεκάθαρα αριθμητικά. και είναι ενάντια σε όλο αυτό να παραγκωνίζονται , να περιθωριοποιούνται και να διασύρονται ως ομοφοβικοί, ρατσιστές, ακροδεξιοί. Αυτό αποτελεί θεσμική εκτροπή.
