Ο όρος “The Rat Race” αποδίδεται ελεύθερα ως «ο αγώνας της επιβίωσης», «η τρέλα της καθημερινότητας» ή με βάση την πιστή μετάφραση «η ποντικοδρομία». Είναι μια μεταφορά που περιγράφει έναν ατελείωτο, εξαντλητικό και συχνά χωρίς νόημα ανταγωνισμό για χρήματα, κοινωνική θέση και επαγγελματική ανέλιξη , έναν αγώνα κούρσας που οδηγεί στην κατάρρευση.
Η φράση παρομοιάζει τη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου με τα πειραματόζωα που τρέχουν ασταμάτητα μέσα σε έναν τροχό ή σε έναν λαβύρινθο κυνηγώντας ένα κομμάτι τυρί, καταβάλλοντας τεράστια ενέργεια χωρίς όμως να πηγαίνουν πουθενά.
Στην καθημερινή γλώσσα η έκφραση έρχεται να απεικονίσει το καθημερινό αδιέξοδο του σύγχρονου ανθρώπου που ζει τη μέρα του διεκπεραιώνοντας συνεχώς εκκρεμότητες.
Ο Φαύλος Κύκλος των Προσωπικών Οικονομικών
Ο όρος έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής από τον συγγραφέα Ρόμπερτ Κιγιοσάκι στο βιβλίο του «Πλούσιος Μπαμπάς, Φτωχός Μπαμπάς». Περιγράφει την οικονομική παγίδα στην οποία πέφτουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι που προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τις πλασματικές ανάγκες και επιθυμίες που συνεχώς ξεπετάγονται μπροστά τους, δουλεύουν ασταμάτητα και αντί να αποταμιεύσουν και να εξασφαλίσουν το μέλλον τους,, αναβαθμίζουν τον τρόπο ζωής τους αγοράζοντας ακριβότερο αυτοκίνητο, μεγαλύτερο σπίτι, περισσότερες συνδρομές. Θεωρώντας ότι η ευτυχία βρίσκεται στην αφθονία , καταναλώνουν αδιάκοπα δημιουργώντας νέα χρέη. Για να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους απαιτήσεις παίρνουν δάνεια και πιστωτικές κάρτες που με την σειρά τους τους αναγκάζουν να δουλεύουν ακόμα πιο σκληρά.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο εργαζόμενος να εγκλωβίζεται στη δουλειά με εξαντλητικά ωράρια επειδή πρέπει να πληρώνει τους λογαριασμούς, χωρίς ποτέ να αποκτά πραγματική οικονομική ελευθερία και χρόνο να απολαύσει τις χαρές της ζωής.
Το ” The Rat Race”αντικατροπτίζει την επαγγελματική και κοινωνική εξάντληση.
Το άτομο αυτοπαγιδεύεται σε έναν έντονα στρεσογόνο τρόπο ζωής. Μαθαίνει από μικρή ηλικία τον ανταγωνισμό, πίστεψε ότι η ευημερία έρχεται όταν αποκτήσει κοινωνικό status, με αποτέλεσμα να μην συνειδητοποιεί ότι στην πραγματικότητα “χάνει” την ίδια του τη ζωή από την στιγμή που δεν του απομένει καθόλου χρόνος για ξεκούραση, για προσωπική ευτυχία ή για συναναστροφή.
Σαν το ποντίκι έτσι και ο άνθρωπος τρέχει να πιάσει το “τυράκι της κοινωνικής καταξίωσης ¨και δεν αντιλαμβάνεται τη φάκα που τον αιχμαλωτίζει σε ένα ατέρμονο φαύλο κύκλο.
