Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαιΟι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά”
Γράφτηκε για την ομώνυμη θεατρική παράσταση «Ο Εχθρός Λαός» το 1975, στη μεταπολίτευση, κουβαλώντας όμως τις μνήμες και τα τραύματα από τον Εμφύλιο, την Κατοχή, αλλά και την πρόσφατη πτώση της Χούντας.
Πενήντα και πλέον χρόνια μετά και όλα δείχνουν ότι κάναμε ένα κύκλο για να ξαναβρεθούμε στο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Η διαφορά είναι ότι άλλαξε η ρητορική. Τώρα όλα γίνονται στο όνομα της Δημοκρατίας. Οι περισσότερες παραβιάσεις των ατομικών δικαιωμάτων , και οι μεγαλύτερες εκτροπές παρουσιάζονται για το δικό μας καλό , μόνο που αποφασίζουν οι άλλοι για μας.
Η εξουσία παραμένει πάντα η ίδια όσο και να αλλάζουν οι συνθήκες και ο λαός αυτός που ακόμα σκέφτεται , αντιστέκεται , παλεύει για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ατομική και συλλογική αυτοδιάθεση απέναντι στην καταπίεση και την αυθαιρεσία.
Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό
αρνιέμαι να ‘χω σκέψη που σωπαίνει να περιμένει μάταια τον καιρό.”
