Γνωρίζοντας ότι το παρόν, και κάθε παρόν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φυσική κατάληξη ενός παρελθόντος, και ότι παρόν χωρίς παρελθόν δεν μπορεί να υπάρξει, εύκολα διαπιστώνει κάποιος τη σημασία του ιστορικού παρελθόντος για τον άνθρωπο.
Τίποτα δεν είναι αποκομμένο. Υπάρχει μια ιστορική συνέχεια , μια ιστορική μνήμη που μπορεί να βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση , ωστόσο αρκεί μια μικρή σπίθα για να περάσει από την λήθη στη μνημοσύνη . Όταν έρχεται η συγκυρία που το σύνολο των βιωμάτων, των αφηγήσεων και των παραστάσεων που διατηρεί μια κοινωνία ή μια ομάδα για το παρελθόν της αναζωπυρώνεται τότε μπορεί να διαμορφώσει μια νέα προοπτική στην ατομική και συλλογική της ταυτότητα .
Η Ιστορία αποτελεί τον καθρέφτη της ιστορικής μας εξέλιξης.
Το παρελθόν αποτελεί το μοναδικό «εργαστήριο» που διαθέτουμε. Κάθε ανθρώπινο επίτευγμα είτε είναι τέχνη επιστήμη αλλά και πόλεμοι και πολιτικά συστήματα μαρτυρούν την πορεία της ανθρωπότητας. Μόνο μέσα από τη μελέτη της, μπορούμε να κατανοήσουμε το παρόν και να προσανατολιστούμε με μεγαλύτερη ασφάλεια προς το μέλλον. Όποιος θέλει να κάνει κάτι καινούριο πρέπει πρώτα να γνωρίσει σε βάθος το παλιό.
Ο αυστριακός ιστορικός E.H. Gombrich εξυμνεί την αξία της ιστορικής γνώσης. Η ιστορία συμπορεύεται με το παρόν και χαράζει το μέλλον. Μέσω της ιστορικής γνώσης αναδύεται ο δρόμος στον οποίο βαδίζουμε ή στοχεύουμε να βαδίσουμε.
Η ιστορική γνώση είναι η Πυξίδα για το Μέλλον.
Η γνώση των λαθών και των επιτευγμάτων του χθες φωτίζει τις επιλογές του σήμερα.
Η ιστορία λοιπόν αποτελεί σημείο αναφοράς,. Αντλούμε πληροφορίες που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε το παρόν,
Η ιστορία επιδρά στην πολιτισμική φυσιογνωμία μιας κοινωνίας και καθορίζει τους κανόνες της. Είναι μια πράξη αυτογνωσίας που μας ωθεί να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και αν αυτό που έχουμε δημιουργήσει στην σύγχρονη κοινωνία είναι συμβατό με τις ρίζες μας.
Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.
Αυτό το διάσημο απόφθεγμα ανήκει στον Ισπανοαμερικανό φιλόσοφο, δοκιμιογράφο και ποιητή George Santayana (1863–1952. Τονίζει την τεράστια σημασία της ιστορικής μνήμης. Μας υπενθυμίζει ότι η γνώση των λαθών, των συμφορών και των εμπειριών του παρελθόντος είναι απαραίτητη για να μην επαναλάβουμε τις ίδιες αστοχίες στο μέλλον.
“Η ιστορία επαναλαμβάνεται”.
Και τώρα όλα δείχνουν ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι έντονες διαμαρτυρίες στην Γαλλία και στα άλλα κράτη της Ευρώπης έχουν πάρει την τροχιά της εξέγερσης, κτυπούν καμπανάκι ότι έχουμε πάρει λάθος δρόμο.
Το ζητούμενο είναι αν η σημερινή κοινωνική σήψη οφείλεται στην άγνοια του παρελθόντος ή ακριβώς στο αντίθετο, δηλαδή στην γνώση αυτού;
Οι τωρινές συνθήκες που μοιάζουν με εκείνες λίγο πριν την Γαλλική Επανάσταση το 1789 απλά συνέβησαν ή δημιουργήθηκαν εσκεμμένα για να φτάσουμε στην σημερινή κατάσταση;
Μήπως δηλαδή το χάος που δημιουργείται είναι η βασική και αναγκαία συνθήκη για μια νέα κατάσταση που στο όνομα της τάξης και της νομιμότητας εγκαθιδρύσει την Παγκόσμια Δικτατορία; Με άλλα λόγια η εξέγερση που φαίνεται σαν την αιτιολογημένη οργή και αγανάκτηση των πολιτών που φλερτάρουν με την εξαθλίωση τους ,είναι το απαραίτητο στάδιο για την εφαρμογή των στόχων της Ατζέντας 2030.
Η Τάξη μέσα από το Χάος. Ordo ab Chao.
Στο ομότιτλο βιβλίο οι Πριγκοζίν και Στέντζερς έδειξαν ότι μέσα από την αταξία και μακριά από τη θερμοδυναμική ισορροπία, τα συστήματα μπορούν αυθόρμητα να αναδιοργανωθούν και να γεννήσουν νέες, πιο σύνθετες μορφές τάξης , που σε κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσαν να επιβάλλουν. Όπως ακριβώς έγινε με την στημένη πανδημία που χωρίς καν να το αντιληφθούμε χάσαμε δικαιώματα και ελευθερίες.
