Η κοινωνία είναι μια μεγάλη αλυσίδα που ο καθένας μας αποτελεί ένα κρίκο. Όλοι είμαστε εκούσια ή ακούσια συνδεδεμένοι μεταξύ μας . Αν για κάποιοι λόγο σπάσει αυτή η συνοχή όλοι οι υπόλοιποι “κρίκοι” θα υποστούν τις συνέπειες .
Η επικοινωνία είναι το βασικό στοιχείο συγκρότησης της κοινωνίας, Μέσω αυτής ανταλλάσσουμε ιδέες, συναισθήματα, αξίες, δημιουργούνται οι σχέσεις και οι δομές που μας συνδέουν, και χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχαμε ως κοινωνία, ούτε ως άτομα. Υπάρχει δηλαδή μια συνθήκη αλληλεξάρτησης που αν διαταραχτεί επιφέρει ανισορροπία στο σύστημα.
Η αλληλεπίδραση με τους άλλους διαμέσου της επικοινωνίας διαμορφώνει την ατομική και συλλογική μας ταυτότητα. Η επικοινωνία αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μας, είτε είναι λεκτική, είτε μη λεκτική. Όταν ερχόμαστε κοντά με τους άλλους ανατροφοδοτούμε την ψυχή μας , θωρακιζόμαστε εσωτερικά και από την άλλη βελτιώνουμε σημαντικά την ποιότητα των διαπροσωπικών μας σχέσεων.
Στην εποχή της σύγχυσης και της ρευστότητας , όπου λανσάρεται ως πρότυπο το εύκολο, το γρήγορο και το άνετο, οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες, ενώ οι επαφές είναι εύκολες. Υπερπροβάλλεται το Εγώ ,υπερθεματίζεται η ναρκισσιστική διαταραχή κατά συνέπεια να κατακερματίζεται η κοινωνία. Τίθεται η αντιπαράθεση της μονάδας ενάντια της ομάδας.
«Μόνοι μας μπορούμε να κάνουμε τόσο λίγα· μαζί μπορούμε να κάνουμε τόσα πολλά» (Helen Keller).
Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, γεννιέται η έννοια του συνανθρώπου.
Δεν μπορείς να είσαι καλά ζώντας μόνος σου. Δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος όταν όλοι οι άλλοι γύρω σου υποφέρουν.
Δεν μπορείς να πετύχεις πολλά παρά μόνο αν ενωθείς με τους άλλους. “Η ισχύς εν τη ενώσει”
Δεν μπορείς να είσαι άνθρωπος αν δεν είσαι συνάνθρωπος.
