Το Ποτήρι που δεν ξεχειλίζει ποτέ!
(Εμπνευσμένο από το κείμενο του φίλου Αντώνη Ανδρουλιδάκη “Αγανακτήστε Ελεύθερα”
(Εμπνευσμένο από το κείμενο του φίλου Αντώνη Ανδρουλιδάκη “Αγανακτήστε Ελεύθερα”
Ένα ερέθισμα στην οθόνη, μια είδηση νωρίς,
σφίγγεις τις γροθιές σου, αηδιάζεις, απορείς.
Πληκτρολογείς με οργή, γράφεις τη λέξη «ως εδώ»,
πατάς το share, πατάς το like, νιώθεις πως είσαι εδώ.
Μια στιγμιαία κάθαρση, μια ηθική σφραγίδα,
«Εγώ δεν είμαι σαν αυτούς, εγώ το άδικο είδα».
Αγανακτήστε ελεύθερα, το σύστημα γελά,
το κύμα της οργής μας στα clicks καταμετρά.
Κάθε σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι,
αδειάζει στην οθόνη, για ν’ αρχίσει το πανηγύρι.
Πλαστικό συναίσθημα, αντίσταση της μιας βραδιάς,
μέχρι το επόμενο προϊόν της αδικίας που κοιτάς.
Τέμπη, φωτιές, σκάνδαλα, μια αστυνομική βία,
κάθε μέρα κι ένα δράμα, μια καινούργια τραγωδία.
Δύο μέρες τα δίκτυα παίρνουνε φωτιά,
μετά η προσοχή προσπερνά, πάει πιο μακριά.
Θυμώνεις, άρα είσαι εκεί, καταγγέλλεις, άρα δρας,
μα η ακίνητη η κοινωνία μένει ίδια όσο προσπερνάς.
Μα η οργή που δεν καταναλώνεται, μεταβολίζεται βαθιά,
γίνεται μνήμη, γίνεται γνώση, γίνεται θεσμική απαίτηση και γροθιά.
Δεν είναι η ατάκα που θα πάρει τα επιδοκιμαστικά σχόλια,
είναι η επιμονή που μένει όταν σβήσουν τα φώτα και τα λόγια.
Αγανακτήστε ελεύθερα, το σύστημα γελά,
το κύμα της οργής μας στα clicks καταμετρά.
Κάθε σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι,
αδειάζει στην οθόνη, για ν’ αρχίσει το πανηγύρι.
Πλαστικό συναίσθημα, αντίσταση της μιας βραδιάς,
μέχρι το επόμενο προϊόν της αδικίας που κοιτάς.
Τι έμεινε από χθες;
Τι άλλαξες;
Τι αρνήθηκες να ξεχάσεις;
Αγανακτήστε… ή μάθετε να θυμάστε.
