Η λέξη «ευθανασία» είναι ένας διεθνής όρος ο οποίος προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «ευ» και «θάνατος» και ερμηνεύεται ως ο ήρεμος ή αξιοπρεπής θάνατος.
Σύμφωνα με την Wikipedia με τον όρο ευθανασία νοείται σήμερα, η θανάτωση ενός πάσχοντος ανθρώπου από κάποιο άλλο άτομο, για τον οποίο εξέλειπε κάθε ελπίδα θεραπείας και ο οποίος βρίσκεται σε απελπιστική σωματική κατάσταση. Ο πάσχων άνθρωπος πρέπει να είναι πνευματικά διαυγής και η ευθανασία να τελεστεί ύστερα από δική του απαίτηση ή κατ’ απαίτηση των στενών συγγενών του σε περίπτωση, που ο ασθενής αδυνατεί για οποιονδήποτε λόγο να εκφράσει τη βούλησή του. Η πρόθεση αυτού, που τελεί την ευθανασία, είναι ο οίκτος και η αγάπη, που νοιώθει για τον βαριά πάσχοντα άνθρωπο. Τα κίνητρα της ευθανασίας είναι πάντα ανθρωπιστικά. Αν εμπλέκονται άλλα κίνητρα όπως οικονομικά ή ωφελιμιστικά, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ευθανασία.
Πρόσφατα μια 29χρονη κοπέλα στην Ολλανδία πήρε έγκριση για ενεργητική ευθανασία λόγω βαριάς ψυχιατρικής πάθησης που από παιδί της έκαναν τη ζωή αφόρητη.
Το 2002, η Ολλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε την ευθανασία. Ωστόσο, για να δικαιούται κάποιος υποβοηθούμενο θάνατο, πρέπει να βιώνει αφόρητο πόνο χωρίς προοπτική βελτίωσης και ο ασθενής θα πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένος και ικανός να λάβει μια τέτοια απόφαση.
Το Βέλγιο ήταν η δεύτερη χώρα που υιοθέτησε την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία τον Μάιο του 2002, Η Ελβετία, η οποία απαγορεύει την ευθανασία, επιτρέπει εδώ και δεκαετίες την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, καθιστώντας την τον πρώτο προορισμό για ασθενείς από όλη την Ευρώπη που αναζητούν βοήθεια για να τερματίσουν τον πόνο τους.. Η ανάπτυξη του λεγόμενου «τουρισμού αυτοκτονίας» επεκτείνεται στο Λουξεμβούργο και στην Ισπανία.
Στην Ελλάδα, μέχρι σήμερα “απαγορεύεται” η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Δεν υφίσταται εξειδικευμένη νομοθεσία, έτσι το αξιόποινο της ευθανασίας κρίνεται σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες του ποινικού κώδικα για την ανθρωποκτονία εν συναινέσει
Το «ευ» και το «θανείν» δηλαδή η ευθανασία είναι ο αξιοπρεπής θάνατος. Αλλά ένας έντονος προβληματισμός με πολλά ηθικά διλήμματα επισύρει το θέμα της ευθανασίας”
Το δικαίωμα της ευθανασίας ενέχεται στο δικαίωμα αυτοδιάθεσης της ανθρώπινης ζωής. Μπορείς να αποφασίσεις για τον θάνατό σου; Αν ναι σε ποιες περιπτώσεις; Η ευθανασία αποτελεί μια λυτρωτική διέξοδο, όταν είσαι παγιδευμένος σ’ ένα σώμα που υποφέρει χωρίς να υπάρχει περίπτωση αναστρεψιμότητας.; Ο ασθενής που βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση, έχει τη διανοητική διαύγεια ή την συναισθηματική ψυχραιμία ώστε να πάρει τέτοια απόφαση;
Από άποψη θεολογική «Η ζωή μας αποτελεί υπέρτατο δώρο του Θεού, η αρχή και το τέλος του οποίου βρίσκονται στα χέρια Του και μόνο (Ιώβ ιβ’ 10). Άρα κάθε ανθρώπινη παρέμβαση που διακόπτει για οποιονδήποτε λόγο την ζωή κάποιου είναι αμάρτημα και αποτελεί “ύβριν” κατά του Θεού.
Από άποψη ιατρική, καθήκον κάθε ιατρού είναι να σώζει ζωές και όχι να επισπεύδει τον θάνατο. Ο όρκος του Ιπποκράτη βασίζεται στην παράταση της ζωής, επομένως κάθε μορφή υποβοηθούμενης αυτοκτονίας δεν συνάδει με το ιατρικό λειτούργημα.
Επιπλέον σε εποχές δυσπιστίας και αμφισβήτησης για την βιοηθική και τον ρόλο της ιατρικής κοινότητας σχετικά με την υγεία των πολιτών θα μπορούσε μια υποβοηθούμενη αυτοκτονία να συνδυάζεται με άλλες καταστάσεις , όπως λόγου χάρη με το εμπόριο οργάνων . Καθώς η κοινωνία εισέρχεται σε βαθιά ηθική κρίση με τους ανθρώπους να γίνονται επιθετικοί , συμφεροντολόγοι και αποξενωμένοι μήπως η ευθανασία αποτελέσει με οποιαδήποτε πρόφαση ένα τρόπο απαλλαγής από την τρίτη ηλικία όταν αυτή δεν θα μπορεί πια να προσφέρει; Μήπως αυτή η λογική του “σκοτώνουμε τα άλογα όταν γεράσουν “εξυπηρετεί και το ασφαλιστικό σύστημα και ελαφρύνει ταυτόχρονα την υγειονομική περίθαλψη από την ιατρική φροντίδα που συνήθως οι μεγάλοι άνθρωποι έχουν ανάγκη σε αυτήν την ηλικία;
Σίγουρα το θέμα της ευθανασίας είναι μια δύσκολη εξίσωση που επιφέρει μεγάλο προβληματισμό και θα πρέπει να προσεγγίζεται με σύνεση και σωφροσύνη.
