Η παγίδα του Θουκυδίδη είναι ένας όρος που διαδόθηκε από τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Γκράχαμ Τ. Άλισον για να περιγράψει μια φαινομενική τάση προς τον πόλεμο όταν μια αναδυόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια υπάρχουσα μεγάλη δύναμη ως περιφερειακό ή διεθνές ηγεμόνα. Ο όρος έτυχε μεγάλης απήχησης σε δημοτικότητα το 2015 και εφαρμόζεται κυρίως στην ανάλυση των σχέσεων Κίνας-Ηνωμένων Πολιτειών.
Η έκφραση εμπνεύστηκε από τον αρχαίο Αθηναίο ιστορικό και στρατηγό Θουκυδίδη και επινοήθηκε από τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Γκράχαμ Τ. Άλισον γύρω στο 2011.
Με βάση μια παρατήρηση του Θουκυδίδη στο έργο του «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου» ότι «ήταν η άνοδος της Αθήνας και ο φόβος που αυτή ενστάλαξε στη Σπάρτη που έκανε τον πόλεμο αναπόφευκτο», ο Άλισον χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει μια τάση προς τον πόλεμο όταν μια ανερχόμενη δύναμη (όπως η Αθήνα) αμφισβητεί το καθεστώς μιας κυρίαρχης δύναμης (όπως η Σπάρτη).
Ο Σι δήλωσε χαρακτηριστικά ότι ο κόσμος παρακολουθεί για να δει αν οι ΗΠΑ και η Κίνα μπορούν να «υπερβούν την Παγίδα του Θουκυδίδη», στέλνοντας μήνυμα για την ανάγκη συνύπαρξης, αλλά και προειδοποιώντας παράλληλα για τις κόκκινες γραμμές του Πεκίνου, ειδικά στο ζήτημα της Ταϊβάν.
Με λίγα λόγια τονίστηκε η ανάγκη αποφυγής μιας σύγκρουσης και αποδοχής της νέας ισορροπίας ισχύος με τη διαχείριση της έντασης που δημιούργησαν οι εμπορικοί δασμοί και η περιφερειακή πίεση.
