Τα επιδόματα εδώ και επτά χρόνια αποτελούν την σωτήρια λέμβο της οικονομικής πολιτικής, με την κρυφή ελπίδα ότι στις επόμενες εκλογές οι πολίτες θα ανταμείψουν την κυβέρνηση με την προτίμησή τους. Έτσι δημιουργήθηκε ένας κεντρικός φορέας διαχείρισης και υλοποίησης αυτής της πολιτικής , που είναι ο ΟΠΕΚΑ (Οργανισμός Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης).
Κεντρικός πυλώνας είναι το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα.
Η επιδοματική πολιτική μπορεί να δίνει μια αίσθηση ανακούφισης πρόσκαιρα αλλά δεν αντιμετωπίζει τις ρίζες των προβλημάτων, με αποτέλεσμα η παθογένεια να παρατείνεται και να γιγαντώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Με διαφορετικά λόγια είναι σαν να προσπαθείς να θεραπεύσεις τον καρκίνο με ασπιρίνες.
Δημιουργείται μια σχέση εξάρτησης ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη, όμοια με αυτή που έχει ο σκύλος με τον κύριο του. Είναι πιστός και πειθήνιος περιμένοντας να του πετάξει το αφεντικό το κόκκαλο για να αρχίσει να κουνάει την ουρά του από ευγνωμοσύνη.
Υπάρχει ο κίνδυνος τα επιδόματα να δημιουργήσουν «εθισμό» στην κρατική ενίσχυση και να λειτουργήσουν ως αντικίνητρο για την αναζήτηση εργασίας, κυρίως στους νέους, ειδικά όταν το ύψος τους πλησιάζει τον κατώτατο μισθό.
Το ελληνικό σύστημα διαθέτει έναν τεράστιο αριθμό μικρών και συχνά κακώς στοχευμένων επιδομάτων (πάνω από 200 διαφορετικές παροχές στο παρελθόν), γεγονός που αυξάνει τη γραφειοκρατία και μειώνει την αποτελεσματικότητα. Επιπλέον , όλη αυτή η ηλεκτρονική διαδικασία με όλων των ειδών τα pass εξοικειώνουν τον πολίτη στο να παραχωρεί τα προσωπικά του δεδομένα σε πλατφόρμες όπως το gov.gr και να επιτρέπει τον πλήρη ψηφιακό έλεγχο των συναλλαγών του. Η αυξανόμενη ψηφιοποίηση των συναλλαγών και των ταυτοτήτων αποτελεί τη βάση για να «χτιστεί» Το Σύστημα Κοινωνικής Πίστωσης που επιβάλλεται σταδιακά σε διάφορες χώρες , με πρώτη και καλύτερη την Κίνα.
Τα επιδόματα λειτουργούν ως «παυσίπονο». Σε περιόδους έντονης ακρίβειας ή κρίσεων, όπως τα απανωτά σκάνδαλα που βγαίνουν στο φως , τα επιδόματα έρχονται να στρέψουν το ενδιαφέρον αλλού, να καταπραΰνουν τις αντιδράσεις , κατά της κυβέρνησης και να πετάξουν “στάχτη στα μάτια” των πολιτών .
Γιατί από την μια πλευρά το κράτος δίνει ένα ” ξεροκόμματο” στον ευάλωτο πολίτη, από την άλλη η φορολογία στην Ελλάδα είναι από τις πιο υψηλές στην Ευρώπη ,ενώ οι μισθοί αντίστοιχα παραμένουν οι πιο χαμηλοί. Πρόκειται για ένα ” φαύλο κύκλο” που δεν σταματά και που δεν επιτρέπει στους μισθούς να αυξηθούν πραγματικά, καθώς η υψηλή φορολογία της εργασίας «ροκανίζει» τα όποια οφέλη και το κυριότερο, δεν αλλάζει ουσιαστικά τίποτα σε αυτήν τη χώρα.
