Η σύγκρουση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης.
Στις μέρες μας το άτομο βιώνει μια βαθιά υπαρξιακή κρίση ειδικά μετά την κατάρρευση των αξιών και των θεσμών του παρελθόντος που στήριζαν το κοινωνικό θεμέλιο. Μπροστά στα νέα δεδομένα μια εσωτερική σύγκρουση λαμβάνει χώρα που έρχεται να αμφισβητήσει τα μοτίβα και τις πεποιθήσεις πάνω στα οποία βασιστήκαμε τόσα χρόνια.
Η κοινωνία αποτελείται από ένα αλληλοεξαρτόμενο σύστημα ρόλων (ρόλος γονιού-παιδιού, δασκάλου- μαθητή , συνάδερφου, γείτονα, σύντροφο κτλ) και επιβάλει στα άτομα συγκεκριμένες συμπεριφορές που οφείλουν να υπηρετήσουν μέσα από την έννοια της ευθύνης και του καθήκοντος.
Αυτή η πολυπλοκότητα των σύγχρονων κοινωνιών δημιουργεί για το άτομο ένα πλήθος κοινωνικών ρόλων που καλείται να υπηρετήσει με υπευθυνότητα και συνέπεια. Οι απαιτήσεις των υποχρεώσεων αυτών , πολύ συχνά, ασκούν πάνω του μεγάλη ψυχολογική πίεση και το οδηγούν σε απανωτά αδιέξοδα. Κατά συνέπεια το άτομο βιώνει μια εξουθένωση που μεγαλώνει σταδιακά και που έχει ως αποτέλεσμα το ανεξέλεγκτο άγχος, την ελλιπή αυτοσυγκέντρωση , τη μείωση της παραγωγικότητας , την έλλειψη της ψυχικής ηρεμίας, με λίγα λόγια μια έντονη δυσλειτουργία στο εργασιακό χώρο καθώς και στις διαπροσωπικές του σχέσεις. Αποσυντονισμένο από την κακοποιητική καθημερινότητα , το άτομο αδυνατεί να αντιληφθεί τις ριζικές αλλαγές που κάποιοι άλλοι αποφασίζουν ερήμην του.
Η σύγκρουση γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης του . Πρόκειται για εσωτερικές συγκρούσεις σε σχέση με τα διλλήματα που έχει όταν η κρίση του είναι θολωμένη και τα συναισθήματα του μπερδεμένα, όταν οι επιλογές που κάνει υπαγορεύονται από εξωτερικούς παράγοντες και όχι από την δική του θέληση .
Οι συγκρούσεις επεκτείνονται και στον ευρύτερο κοινωνικό –συλλογικό χώρο όπως είναι η οικογένεια, η γειτονιά, η εργασία, το ευρύτερο κοινωνικό πεδίο μέσα στο οποίο το άτομο δραστηριοποιείται. Συνήθως η εσωτερική-προσωπική σύγκρουση πυροδοτεί μια κοινωνική –συλλογική σύγκρουση γιατί το άτομο που ταλαιπωρείται από την έλλειψη ψυχικής ηρεμίας μεταφέρει τις εντάσεις του, μέσα από την συμπεριφορά του στα άτομα που συναναστρέφεται και δυσχεραίνει την επικοινωνία και την συνεργασία μαζί τους.
Αμέτρητα τα περιστατικά βίας και επιθετικότητας που λαμβάνουν χώρα καθημερινά. Η εκδήλωση της επιθετικότητας είναι η έκφραση μιας συσσωρευμένης δυσαρέσκειας , μιας ματαίωσης όταν οι συνθήκες ζωής χειροτερεύουν συνεχώς, οι απαιτήσεις αυξάνονται , ο ελεύθερος χρόνος για προσωπική ανάπτυξη μειώνεται, οι δυνατότητες για ευχάριστες ενασχολήσεις μηδενίζεται.
Μέσα σε αυτό το απαιτητικό κλίμα , έρχεται να προστεθεί και η απαξίωση των θεσμών Ο πολίτης έρχεται αντιμέτωπος με κάθε είδος ελλείμματος. Νιώθει ότι είναι. απροστάτευτος από το σύστημα που υποτίθεται ότι τον υπηρετεί , νιώθει τη θηλιά στο λαιμό του να σφίγγει όλο και περισσότερο.
Η προστασία που επικαλείται η ηγεσία μετατρέπεται σε καταστολή , η δημιουργική εργασία σε κάτεργο , η ζωή του πολίτη σε αγώνα για την επιβίωση.
Μέσα σε αυτό το γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας, αστάθειας και ρευστότητας ο φόβος γίνεται μόνιμος σύντροφος που αποδυναμώνει τον άνθρωπο , τον κάνει μικρό και ασήμαντο . Χάνει την προσωπικότητα του, εγκαταλείπει τις δυνατότητες του, αφήνεται να παρασυρθεί και να μετατραπεί σε ανθρωπομάζα.
Έρχεται όμως η στιγμή που δεν αντέχει πια. Νιώθει ταπεινωμένος, έχει προδώσει τον ίδιο του τον εαυτό και σηκώνει κεφάλι. Η εσωτερική σύγκρουση γίνεται ένας κινητήριος μοχλός που ξεπερνά την ατομικότητα και αναζητά την συλλογικότητα. Δεν μπορείς να είσαι καλά μόνος σου σε μια κοινωνία που νοσεί. Η τοξικότητα που επικρατεί θα μολύνει σιγά σιγά και εσένα. Ο καθοριστικός ρόλος που παίζει η αποτελεσματική αντιμετώπιση των συγκρούσεων αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό πρωτίστως μέσα .από την προσωπική ανάπτυξη και σε δεύτερο χρόνο στον μετασχηματισμό της κοινωνίας.
Οι εποχή μας εμπεριέχει αναπόσπαστα την σύγκρουση. Είναι η στιγμή των μεγάλων αλλαγών.
Αλλάζουμε εμείς για να αλλάξει ο κόσμος γύρω μας.
