ΟΡΝΙΘΕΣ
Πάνω από 18.400 θεατές κατέκλυσαν το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου αποθεώνοντας το «βάπτισμα» του Άρη Μπινιάρη στην αρχαία κωμωδία με την παράσταση «Όρνιθες».
Το κοινό αγκάλιασε το οικουμενικό έργο του Αριστοφάνη με την αληθινή και ουσιώδη θεματική, την τόσο επίκαιρη από ποτέ αφού η ζωή μας κύκλους κάνει, μιας που δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Πρόκειται για την αναζήτηση μιας καινούριας αρχής, έξω από την ανθρώπινη κοινωνία που παραπαίει μακριά από τον κορεσμό, την παρακμή και τη διαφθορά. Σε ένα κόσμο που η τάξη ανατρέπεται, οι αξίες ευτελίζονται, η λογική διαστρεβλώνεται, πρόσωπα και θεσμοί γελοιοποιούνται, η ανατροπή είναι μονόδρομος.
Στις Όρνιθες, ο Αριστοφάνης πραγματεύεται τη φυγή δύο ανθρώπων από την τυραννία του κόσμου σε ένα βασίλειο υπερβατικό ανάμεσα στη γη και στον ουρανό…
Οι δυο ήρωες του, έχουν απηυδήσει από την παρακμή της ζωής στη πόλη τους, Ερχόμενοι αντιμέτωποι με το πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό αδιέξοδο, μηχανεύονται έναν ευφάνταστο τρόπο για να σωθεί η Αθήνα, ολόκληρος ο ελληνικός κόσμος αλλά κυρίως οι ίδιοι τους οι εαυτοί. Η αλλαγή που επιθυμούν ξεκινά από την δική τους προσωπική υπέρβαση. Σε πρώτο πλάνο αυτό επηρεάζει τον μικρόκοσμό τους και στην συνέχεια μετουσιώνεται σε ένα ορμητικό κύμα που γκρεμίζει κάθε τι σάπιο και σαθρό σε μεγαλύτερη κλίμακα. Με προσωπικό αγώνα οι ήρωες σπάνε τα δεσμά της υλιστικής υπόστασης τους και μαθαίνουν να πετούν. Ανακαλύπτουν τον Αιθέρα, το πέμπτο στοιχείο, μαζί με τη φωτιά, τον αέρα, το νερό και τη γη, από τα οποία ήταν φτιαγμένος ο κόσμος. Ενώ τα προηγούμενα στοιχεία δομούν τον κόσμο των ανθρώπων, ο αιθέρας αντιπροσωπεύει τον κόσμο της πνευματικότητας. Ο Αριστοτέλης εξύψωσε τον Αιθέρα στη θέση της Πεμπτουσίας του σύμπαντος κόσμου, ορίζοντάς τον μάλιστα ως καθ’ αυτό το υλικό των ουράνιων σωμάτων που διαθέτει εκείνες τις ιδιότητες της αναλλοίωτης, θεϊκής και αιώνιας ουσίας. Στις μέρες μας ο αιθέρας καλύφθηκε από το πλέγμα του cloud, το υπολογιστικό νέφος που διατηρεί τον άνθρωπο εξαρτημένο από τις νέες τεχνολογίες. Χάθηκε η σύνδεση με τον πνευματικό κόσμο και άρχισε η ελεύθερη πτώση στο σκοτάδι. Ο Καζαντζάκη στην ασκητική του είχε πει «ή θα χαθούμε η θα μάθουμε να πετάμε». Σε αυτή τη κρίσιμη στιγμή της Ιστορίας που διακυβεύεται η πορεία της ανθρωπότητας μόνο με την πνευματική ανύψωση θα επέρθει η πολυπόθητη αλλαγή.
Ας ελπίσουμε ότι όλοι όσοι παραβρέθηκαν στις παραστάσεις και καταχειροκρότησαν τον θίασο αντιλήφθηκαν τα μηνύματα για προσωπική πνευματική ανέλιξη και δεν πήγαν μόνο ” για το θεαθήναι”.
