Πολλές φορές αναρωτηθήκαμε γιατί χώρες στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική με πλούσιο υπέδαφος σε πολύτιμα μέταλλα και ορυκτά υποφέρουν και οι κάτοικοι τους ζούνε κάτω από το όριο της φτώχιας.
Η απάντηση είναι μία : Η διαφθορά των κυβερνήσεων.
Πλούτος υπάρχει, πλούτος παράγεται, αλλά δεν επενδύεται στην ήπειρο , στη χώρα για να βοηθήσει την ανάπτυξή της. Αντίθετα παίρνει το δρόμο της εξόδου , είτε στους δανειστές , αφού φρόντισαν να υπερχρεώσουν τα κράτη, είτε στους φορολογικούς παραδείσους, και πάντα στις τσέπες μιας μικρής διεφθαρμένης και πάμπλουτης μειοψηφίας που βρίσκεται στην ηγεσία.
Οι «ανεπτυγμένες» χώρες μπόρεσαν να αναπτυχθούν κλέβοντας τον φυσικό πλούτο των λεγόμενων «υπανάπτυκτων» χωρών. Πρώτα με την αποικιοκρατική βία και σήμερα με την οικονομική αποικιοκρατία.
Είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: οι «υπανάπτυκτες» χώρες μένουν υπανάπτυκτες ακριβώς γιατί οι «ανεπτυγμένες» τις κλέβουν ώστε να παραμείνουν ανεπτυγμένες.
Αυτή τη πικρή διαπίστωση τώρα την νιώθουμε στο πετσί μας όταν πουλημένοι πολιτικοί φρόντισαν να υπερχρεώσουν τη χώρα μας, να μπούμε στα μνημόνια, να παραχωρήσουμε εθνική κυριαρχία , να μην μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι για το υπόλοιπο της ζωής της δικής μας και των τρισέγγονων μας . Και όλα αυτά γιατί η πατρίδα μας πέρα από την φυσική της ομορφιά και την γεωπολιτική της θέση είναι πλούσια σε υδρογονάνθρακες, σε πετρέλαιο, ουράνιο , χρυσό. Έχει μεγάλα κοιτάσματα αργύρου, ψευδαργύρου και μόλυβδου, δηλαδή μετάλλων με ευρύ φάσμα εφαρμογών στη βιομηχανία. Με άλλα λόγια κατέχουμε μέταλλα που χρειάζονται στην ενεργειακή μετάβαση.
Για αυτό μας θέλουν φτωχούς.
Οι φτωχοί δεν είναι φτωχοί λοιπόν γιατί δεν είναι ικανοί να εξελιχθούν, οι φτωχοί είναι φτωχοί γιατί κάποιος ( μαντέψτε ποιος) τους κλέβει τον πλούτο που παράγουν, γιατί το παγκόσμιο σύστημα τους καταδικάζει σε αιώνια εξαθλίωση.
