Ήταν το μακρινό 2000 που άρχισε «Η μάχη των ταυτοτήτων».
Στην κορυφή της Εκκλησίας ήταν ο μακαριστός Χριστόδουλος, ένας πραγματικός θρησκευτικός ηγέτης με θάρρος και πυγμή. Δεν δίστασε να εναντιωθεί στην πολιτική ηγεσία του Κ. Σημίτη που ζητούσε να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στα δελτία αστυνομικής ταυτότητας. Μια μάχη η οποία αποτέλεσε την πολύμηνη σφοδρή αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και Εκκλησίας.
Με πρόφαση ότι η αναγραφή του θρησκεύματος αποτελεί προσωπικό δεδομένο η κυβέρνηση Σημίτη προετοίμαζε το έδαφος για τις μελλοντικές ηλεκτρονικές ταυτότητες με τα βιομετρικά δεδομένα.
Η σθεναρή αντίδραση του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου κατάφερε να αναχαιτίσει τα σχέδια αυτά για μερικά χρόνια.
Βέβαια έδωσε χρόνο στην πολιτική εξουσία να ανασυνταχτεί και να φροντίσει να εκλέξει στον ανώτερο εκκλησιαστικό θώκο άτομα , άβουλα, ασθενικά, υποτονικά και χειραγωγήσιμα ώστε την επόμενη φορά που θα επανερχόταν το θέμα των ψηφιακών ταυτοτήτων όχι μόνο να μην συναντήσει κανένα πολέμιο αλλά να αποκτήσει άλλο ένα σύμμαχο και υποστηρικτή.
