“Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί” τραγουδά ο Παύλος Σιδηρόπουλος στον εμβληματικό δίσκο που κυκλοφόρησε το 1982 με ποιήματα από το βιβλίο «Θηρασία» του Δημήτρη Βάρου.
Ο Θησέας, το αρχέτυπο του Σωτήρα
Ο ήρωας διακρίθηκε για τη δύναμη και τη γενναιότητά του. Απάλλαξε τους Αθηναίους από το φοβερό φόρο αίματος, που ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν στο βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Η ιστορία μας λέει ότι επειδή ο γιος του Μίνωα Ανδρόγεος είχε σκοτωθεί στην Αττική, οι Αθηναίοι υποχρεώθηκαν να στέλνουν κάθε χρόνο εφτά νέους και εφτά νέες στην Κρήτη. Αυτούς όλους τους έριχναν στο λαβύρινθο για τροφή του Μινώταυρου. Ο Θησέας πήγε στην Κρήτη, για να απαλλάξει την Αθήνα απ΄ αυτόν τον ατιμωτικό φόρο. Εκεί συνάντησε την κόρη του Μίνωα Αριάδνη, που τον ερωτεύτηκε. Γι’ αυτό και τον βοήθησε στο έργο του. Του έδωσε δηλαδή ένα κουβάρι νήμα, που ο Θησέας το ξετύλιγε, καθώς προχωρούσε μέσα στο λαβύρινθο μαζί με τα υπόλοιπα δεκατρία μελλοντικά θύματα. Αφού σκότωσε το Μινώταυρο, πάλι με τη βοήθεια του νήματος (μίτου) βρήκε την έξοδο και αμέσως έφυγε από την Κρήτη.
Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ’ το πενήντα έχει να φανεί
Και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που ‘χει μαραθεί
Σήμερα, που βαθαίνει η κρίση και εξαπλώνεται σε πολλαπλά επίπεδα, όλοι νιώθουμε εγκλωβισμένοι σε ένα λαβύρινθο , όπου δεν φαίνεται πουθενά η έξοδος. Ζούμε μια ζωή μέσα στην ρευστότητα και την αστάθεια, υποχρεωμένοι να πληρώνουμε ατιμωτικούς φόρους στους δανειστές μας, μια κατάσταση που δείχνει ότι δεν μπορεί να αντιστραφεί. , Είναι μια σπατάλη ζωής χωρίς προοπτική με μια αχνή ελπίδα πως κάποιοι άλλοι, κάποια στιγμή θα βγουν μπροστά και θα κάνουν την αρχή.
Προς την λύτρωση.
Αναζητούμε τον Θησέα που θα μας απαλλάξει από τον ζυγό που μας μετατρέπει σε σκλάβους . Όμως στον ηλεκτρικό κόσμο που όλα γίνονται με το πάτημα ενός κουμπιού, η Αριάνδη παραμένει εξαφανισμένη και η βοήθεια που θα ξετύλιγε το κουβάρι και θα έβαζε μια τάξη στο χάος δεν φαίνεται να έρχεται. Όλα οδηγούν σε μια δυστοπία που ήδη είναι σε εξέλιξη και έχει προγραμματιστεί για την ανθρωπότητα.
Εμείς απλά θυσιαζόμαστε στο σύγχρονο Μινώταυρο, ένα εξελιγμένο τεχνολογικά μηχανικό όν που ζητά αδηφάγα φόρο αίματος και τρέφεται από το φόβο μας και την ανασφάλεια μας. Διασκεδάζει βλέποντας μας να παραμένουμε θεατές της ίδιας μας της ζωής , χωρίς να αντιδράμε, ικετεύοντας για έλεος και παρακαλώντας να εμφανιστεί ο Ηλεκτρικός Θησέας που θα σταματήσει αυτήν την καταστροφή.
Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γέμισαν σκουριά
Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.
Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική
Χάνεσαι σαν τον γλάρο στην ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή
Πληρώνεις όσο όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί
Τώρα που το τέλος πλησιάζει, που είμαστε ένα βήμα πριν τον μεγάλο όλεθρο , στάσου λίγο να αναρωτηθείς.
Ποιος είναι στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί
Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.
Ο Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι είναι ο σύγχρονος άνθρωπος που, παρά την τεχνολογική πρόοδο («ηλεκτρικός»), παραμένει εγκλωβισμένος σε μια βαθιά κρίση αξιών και προοπτικής («πηγάδι»). Ο «ήρωας» δεν μπορεί πλέον να βρει την έξοδο από τον λαβύρινθο της καθημερινότητας.
Και η Αριάνδη που μπορεί να μας βγάλει από το τέλμα έχει και αυτή μουγκαθεί. Η Αριάδνη, που στον μύθο έδωσε τον μίτο για τη σωτηρία, εδώ αδυνατεί να βοηθήσει. Συμβολίζει την απώλεια της καθοδήγησης, την έλλειψη οράματος από την πολιτική ηγεσία ή τη σιωπή των διανοουμένων, την απουσία της ελληνικής παιδείας την ανεπάρκεια της κοινωνίας μπροστά στα προβλήματα.
Πού πήγαν οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά
Φοβάσαι ότι θα ‘ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή
Βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί
Σκέψου ότι κάποτε αυτός ο τόπος ήταν η χώρα των ηρώων. Άνθρωποι που ξεπέρασαν την μικρότητα της γήινης υπόστασης που τους κρατούσε στην αδράνεια και πολέμησαν για τις αξίες και τα ιδεώδη. Αυτοί για την πατρίδα έκαναν την υπέρβαση και βρήκαν μια θέση στα Ηλύσια Πεδία.
Τώρα που η όξινη βροχή και ο βρυχηθμός του πολέμου ηχεί καλούμαστε να αντλήσουμε από την ιστορική μας μνήμη, θάρρος και γενναιότητα όπως οι τριακόσιοι του Λεωνίδα , να ορθώσουμε ανάστημα και να διεκδικήσουμε ξανά τα χαμένα μας ιδανικά και την τσαλαπατημένη αξιοπρέπεια μας.
Ψηφοθηρία λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
Για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ’ έχουν βάλει στο κλουβί
Αφήνεσαι να παραμυθιάζεσαι από την δημαγωγία των πολιτικών και μετά παραπονιέσαι ότι σε ξεγέλασαν. Απογοητεύεσαι από τις υποσχέσεις και η ρητορεία («εμβατήρια») που δεν τηρήθηκαν λες και δεν ξέρεις πια ότι κανείς τους δεν θέλει να φέρει ουσιαστική αλλαγή. Και όταν το αντιλαμβάνεσαι βρίσκεσαι ήδη φυλακισμένος στο κλουβί.
Μια πλαστική ανέμισες σημαία πίστεψες σ’ έναν άγνωστο θεό. αυτόν που λέγεται τεχνική Νοημοσύνη και δεν αντιλήφθηκες ότι ελέγχει την σκέψη σου , την κατευθύνει και ίσως κάποια στιγμή την στρέψει και εναντίον σου, μέσω της τεχνολογίας και των μέσων ενημέρωσης.
Κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ. Παρασύρθηκες στην αποχαύνωση , και υιοθέτησες μια παθητική στάση ζωής.
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό
Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι μίλησε με τ’ αγέρι της νυχτιάς
Και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς
Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
Έρχεται όμως η στιγμή που νιώθεις ότι δεν πάει άλλο. Έχεις ήδη πέσει πολύ χαμηλά . Δεν αντέχεις πια τον ίδιο σου τον εαυτό.
Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σαν θηλιά
Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά
Τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μια αιχμάλωτη γενιά.
Απλά αναρωτήσου πόσα μπορείς να αντέξεις ακόμα και τι θα κάνεις όταν δεν θα σου έχει απομείνει τίποτα άλλο να δώσεις…
Ανακαλύπτεις τα λάθη σου . Σε ξεγέλασαν , σε παραπλάνησαν , πίστεψες τα δελτία των ειδήσεων , υιοθέτησες τα πρότυπα που σου έδειξαν , σε έπεισαν ότι έπρεπε να πας με τους πολλούς . Τα κεκτημένα σου αποτελούν και πάλι αντικείμενο διαπραγμάτευσης («τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά»). Σου τα πήραν πίσω χωρίς να ρωτηθείς και σου τα ξαναπουλούν βάζοντας καινούριους όρους και προϋποθέσεις.
Μάθε επιτέλους να εμπιστεύεσαι την κρίση σου.
Μάθε να υπερασπίζεσαι την ελευθερία σου.
Μάχου για το αυτεξούσιο σου.
Τώρα είσαι ήδη στο γκρεμό. ‘Έτσι. και αλλιώς θα τα χάσεις όλα
Ή μένεις μόνος και χάνεσαι ή βγαίνεις ξανά τον δρόμο της φωτιάς’
